درد دل های دیلماج

کی بی معرفته؟

2012-02-09T21:29:00.000+03:30

-از اردیبهشت دیگه ازش خبر نداشتم. زنگ زده میگه بی معرفت یه خبری چیزی چرا نمی گیری. بام معرفت من.... خوبی؟..... یه سوال داشتم، میخواستم برای ارشد زبان شرکت کنم. چه کتابایی باید بخونم؟ چه جوری انتخاب واحد کنم؟کتابا رو چجوری بخونم؟..... این مکالمه نزدیک به یک ساعت ادامه داشت و در پایان هم شنیدم که: بی معرفت نباش دیگه تو هم گاهی از این کارا بکن
میخواستم بگم چه کاری؟ زنگ بزنم ازت سوال بپرسم و اطلاعات بگیرم ؟

- پنج یا شش ساله که ازش خبر ندارم. اسمس زدم جواب نداد و بعد هم که خطش رو عوض کرد. ازدواج کرد و یکبار هم خبر نداد. بعد این همه مدت اسمس زده که دیلماج جونم خوبی؟ دلم برات یه ریزه شده. سه تا پروژه نفتی دارم می تونی برام ترجمه کنی؟ عجله دارم! ( دقت کنین اسمس زد نه حتی یه زنگ)!

نمی دونم چرا من نمی تونم این حرکت رو که هروقت کارت دارن زنگ می رنن رو تحلیل کنم و جز این بدونم که طرف یادی از من کرده.

برای دوستی که شاید دیگه حتی اینجا رو نمی خونه

2012-01-21T20:04:00.001+03:30

یادمه گفتین وقتی راضی شدی با خودت بادیگارد نیاری بیا. خواستم بگم بادیگارد من افراد دورو برم نیستن. یه چیزی درونم هست که نمیذاره. همین حس درونیم از هزارتا بادیگارد قوی تره و همچین جلومو میگیره که تکون نمی خورم. برای همین فکر کنم هیچ وقت نتونم بیام.

به هرحال یه تشکر بهتون بدهکارم. یه حس دیگه کنار این حس درونی هست که بهم میگه بی معرفت شدی. اما راستش همون حس اولی میگه اینجوری بهتره. دیگه تماس نگرفتم. چون همونطور که قبلا گفتم هر دفعه صحبت کردم باهاتون حس گناهکار بودن و اشتباه کردن داشتم. همیشه انگاری ازم ناراحتین. تمام اینها به کنار. آخرین بار وقتی از تماستون ناامید شدم در مورد پیدا کردن شغل اون فرد خودم تماس گرفتم و با کمال تعجب شنیدم که باز هم همون حرفهایی رو بهم زدین که در موردشون توضیحاتی بهتون داده بودم. من هیچ وقت کسی رو به خاطر اشتباهش اینجور توبیخ نکردم که بگم این همه درس خوندی و تحصیلات داری از تو بعیده این کار. از شنیدنش هم خوشحال نمیشم. مخصوصا برای چیزی که اشتباه از من نبوده. شنیدن اولیه اش جالب نبود و مطمئن باشین شنیدن ثانویه اش قابل تحمل نیست. برای همین با کمال شرمندگی تصمیم گرفتم که بی معرفت بشم و دیگه تماس نگیرم تا هم شما رو با اشتباهاتم ناراحت نکنم، هم زحمت اضافی بهتون ندم و مجبورتون نکنم کاری رو انجام بدین که دوست ندارین و هم توبیخاتی که قبلا شنیدم دوباره بشنوم. با تمام اینها باز هم ازتون به خاطر کمک هاتون تشکر می کنم و امیدوارم بتونم زمانی جبران کنم.

دوست کوچیک مجازیتون

پ.ن: شاید بگین چرا الان. یه مدت به اینجا دسترسی نداشتم و یه مدت قبلش هم اگه می خواستم بنویسمش شاید کمی لحنش فرق می کرد. باید یه سری چیزا اول هضم بشه تا بتونی ملایم مطرحشون کنی.

من یک عابر پیاده هستم مرا ببینید

2012-01-21T19:28:00.000+03:30

میخوام از خیابون رد شم. خیابون چندان بزرگی هم نیست بین فاطمی و میدون گلها. بله همون شهید گمنام خودمون که من به تازگی به معنای اسمش پی بردم و همش برام سواله یعنی اسم کم آوردن واقعا؟ حالا بگذریم. اول که نیت می کنم از خیابون رد شم باید به دو سه تا تاکسی که با سرعت میان سمتم بگم که تاکسی نمیخوام. بعد که با چپ چپی راشون رو کشیدن و رفتن یه قدم به سمت خیابون برمی دارم. اولین موتوری با ویراژش منو برمیگردونه همونجا که بودم. بالاخره بعد ثانیه راه می افتم. وسط خیابون احساس می کنم وسط میدون گاو بازی هستم و لباس قرمز تنمه چون هر به اصطلاح راننده ای که منو می بینه پاشو میذاره رو گاز که زودتر از من رد شه. یکی شون که سواره سانتافه هست به سرعت میاد سمتم. نزدیک که میشه چراغ میزنه و آروم می کنه. نمیدونم به چراغ زدنش واکنش نشون بدم و وایستم یا به سرعت کردنش و رد شم. من تصمیم میگیرم رد شم و اون هم پاشو میذاره دوباره رو گاز. وقتی مجبور میشم دیگه لحظه آخر بدوم که تبدیل به دیلماج پرس شده نشم از پشتش یه ماشین دیگه هم درمیاد. نمیدونم چه جوری می پرم تو پیاده رو. تا پامو می ذارم تو پیاده رو یه موتوری از بیخ گوشم رد میشه. خودمو می کشم عقب اما از رو پاهام رد میشه. بدون اینکه محل بذاره همین جور تو پیاده رو ادامه میده و میره و من با این سوال می مونم که واقعا جای عابر پیاده تو تهران کجاست!

معافیت کفالت!

2012-01-21T19:17:00.000+03:30

شناسنامه آوردن سه بار ازدواج و دو بار طلاق توش ثبت شده. هر سه بار هم اسم همسر یکسانه و عوض نشده. راستش یه چیزی که موقع ترجمه برام جالب بود این بود که طلاق اول سال 1371 و ازدواج دوم به فاصله ده روز بعد اون بود. به طلاق دوم که رسیدم دیدم سال 80 و ازدواج سوم هم دوباره ده روز بعد اون بود. از اونجاییکه انسان بیکاری هستم رفتم سراغ تاریخ تولد بچه هاش و قسمت جالب ماجرا اینجا بود که دقیقا تو تاریخ طلاق اول پسر اول 18 ساله و تو تاریخ طلاق دوم پسر دوم 18 ساله بود. دیگه جریان رو می دونین دیگه! عجب پدر مادر فداکاری!!! :دی فقط حیف که اگه برای بار سوم طلاق بگیرن دیگه نمی تونن با هم ازدواج کنن وگرنه پسر سوم هم می تونست معافیت بگیره!
ملت چه کارا که برای معافی نمی کنن
راستی لطفا نرین سراغ بابا مامانه که یالا طلاق بگیرین من معاف شم. این قانونش فکر کنم عوض شده و سخت می گیرن دیگه.

دیدید برگشتم!

2011-12-17T18:06:00.001+03:30

دیروز فکر می کردم دیدم در طوی این بیست واندی سالی که اینجا هستم یه بارم کوچه پشت خونه رو تا ته پیاده نرفتم. با ماشین هم نرفتم. همیشه برام سوال بود که از وسط کوچه که یه دفعه باریک میشه چه شکلی میشه.اما هچ وقت نشد برم . شاید چون چراغ نداشت . شایدم چون درخت نداشت. کوچه بالاترش رو سه سال تمام هر روز رفتم و اومدم.درخت داره. خونه هاش رو حفظ شدم. یه رفتگری داشت که صبحا که میرفتم مدرسه همیشه بهش سلام میدادم. رفتگر محل ما نبود. طرف خونه ما هم نمی اومد. اما عادت داشتم هر روز که از کنارش رد میشدم سلام بدم. انقدرم مهربون بود. همیشه وایمیستاد جوابم رو میداد و میخندید و دوباره شروع میکرد به جارو کردن. کوچه همیشه تمیز بود.شایدم تو اون یکی کوچه نرفتم چون رفتگر نداره. شاید چون خونه هاش مهربون نیستن. بعضی خونه ها انگاری با آدم قهرن. نماشون خشنه. مهمون دوست نیستن. دلت میخواد زودتر از جلوشون رد شی. اما بعضی خونه ها مهربونن. صبحا که می رم سر کار، دو تا خونه هست که خیلی دوستشون دارم. همیشه از بغلشون رد میشم و نگاشون می کنم. پر گل هستن. رنگشون شاده. تمیزن. در ورودیش شفافه می تونی تو حیاط رو ببینی که ماشینا چه تمیز پارک شدن.

پس حتما به خاطر خونه هاشون بوده که تا حالا نرفتم.

شاید برای ایجاد یه تغییر بد نباشه یه روز با هدف رد شدن از تو این کوچه حاضر شم. برم و خونه ها رو نگاه کنم. شاید چندتاشون مهربون بودن. شاید کوچه تمیز بود. شاید رفتگر مهربونی دیدم که جواب سلامم رو داد

برمیگردم..............حتما!

2011-12-13T17:51:00.000+03:30

الان تقریبا سه هفته است که میخوام بیام اینجا بنویسم نمیشه.
یه بار میام تلفن زنگ میخوره، یه بار دیگه مهمون میاد، یه بار دیگه دلم درد میگیره، یه بار برقا میره، یه بار حوصله ام نمیکشه، یه بار عکسا تو موبایله و کابلشو پیدا نمی کنم، یه بار کابل رو پیدا می کنم اما به خودم میام می بینم سه ساعته تو شبکه های اجتماعی غرق شدم، یه بار خوابم میگیره، یه بار ایمیل میاد و می بینم متن برای ترجمه فرستادن... خلاصه که
مه و خورشید و فلک در کارند تا من این وبلاگ را آپ نکنم!
اما کور خوندین همتون! با اینکه بازم عکسام تو موبایله، دلم درد میکنه، خوابم میاد، نوشتنم نمیاد.... اما همینا رو مینویسم تا همشون خجالت بکشن و دست از سر کچل وبلاگ من بردارن!

زندگی یعنی

2011-11-19T20:34:00.001+03:30

- زندگی یعنی صبح از خواب بلند شی ببینی یه طرف گردنت خشک شده برای اینکه خلاقیت به خرج دادی و جای بالشت رو عوض کردی شب قبلش.

یعنی با اینکه دفعه قبل زانو درد گرفتی بازم صبح یادت بره و دوباره همون بوت ها رو بپوشی. یعنی شارژرت یادت بره و تا آخر ساعت کاری دست به دعا باشی که گوشی شارژ تموم نکنه. یعنی همین که ناهار خوردی خبر برسه که آب دفتر رو دارن قطع می کنن چون اهالی ساختمون با هم دعوا دارن و شارژ پرداخت نمی کنن و قبض روی قبض اومده.

یعنی یه قرارداد ترجمه کرده باشی که دلت بخواد زودتر چک بشه و بره پی کارش ولی مترجم رسمی رو دنده آموزش باشه و بابت هر لغت پیشنهادی خودش مجبورت کنه سه تا دیکشنری باز کنی و بابت هر لغتی که از صفحه سی ام گوگل پیدا کردی مجبورت کنه دوباره منبع اش رو نشونش بدی تا راضی بشه و بعد هم کلی از اینترنت تعریف کنه و بگه که داره کم کم بهش ایمان میاره و ...
و همین جمله ها برسه به خاطرات n سال پیش و همینجور دوساعت معطل ده صفحه قرارداد باشی. یعنی یه قرارداد سیزده صفحه ای پیش فروش خونه بیارن و تو سیستم پیداش کنی و همین که میخوای از خوشحالی بپری بالا ببینی که فقط صفحه اولش که مشخصات خریدار و فروشنده است رو داری. یعنی بیای خونه ببینی کار اداری پدر مادرت درست از آب در نیومده و ...

-زندگی یعنی یه مشت فندق بخوری، بری یه دوش بگیری و زیر آب گرم کلی تمرین و ورزش کنی.

یه شامپوی جدید رو امتحان کنی و از همون حس های همیشگیه "عجب شامپوی خوبیه و ببین موهام چه باحال شده" بهت دست بده. بیای بیرون یه آلبوم آهنگ بی کلام مخصوص یوگا بذاری،

به جا لوستر یه آباژور روشن کنی، آروم آروم موهاتو باز کنی و نازشونو بکشی. دست و پاتو کرم بزنی. تمرین گردن بکنی. کشش های بدنی انجام بدی.

آروم آروم تمرینای یوگا بکنی. از موسیقی و نور ملایم و گرمای مطبوع بخاری و صدای بارون لذت ببری و بشنوی که صدات می کنن:" بیا چایی با نعناع بخور"

عزیزم آستینت کوتاهه اینو دیگه نپوش!

2011-11-15T22:44:00.001+03:30

چند وقت پیش بود. تو تقاطع فاطمی ولیعصر بودم. داشتم میرفتم پایین سمت خط عابر پیاده که برم اون دست خیابون. سه تا دختره هم روبروم داشتن می اومدن بالا. یه موتوری هم بود که دنباشون تو خیابون داشت می اومد بالا و حرف میزد. اول فکر کردم مزاحمه. چون دخترا هی نگاش می کردن و سرعتشون رو بیشتر می کردن. لباساشون تقریبا عادی بود. به جز شال های رنگی که سرشون بود بقیه مانتو و شلواراشون مشکی بود. شال زرد و قرمز سرشون بود. انگاری ترسیده بودن. موتوری آروم آروم باهاشون می اومد. یه جوری که اگه یه لحظه می دیدیشون متوجه نمیشدی. پشت چراغ وایستاده بودم که قرمز شه رد شم که حرفاش رو شنیدم. تقریبا دخترا کنارم رسیده بودن. آروم موتوری دور زد و برعکس ماشینا حرکت کرد. یه نگاه به عقب کردو گفت:" بدویین . دارن می رسن." به سمت نگاهش که برگشتم ون سبز ارشاد رو دیدم که پشت چراغ قرمز گیر کرده بود. تازه فهمیدم چه خبر بوده. موتوری اونا رو دیده بود و به اینا خبر داده بود که دربرین اینا دنبالتونن. گشت هم که اینجوری اکشنی نمیریزه سرت. آروم میاد کنارت وایمیسته دخترا میرن بیرون به قصد ارشاد و بعد هم می کشنت تو . شانسی که آوردن این بود که چراغ قرمز شد. موتوری هم بهشون ندا داد و اونا هم زود پیچیدن تو یکی از پس کوچه ها و فرار کردن. موتوری هم از یه جا دیگه جیم شد.
تمام راه رو فکر می کردم چی باعث میشه که سه تا دختر که شاید به زور بیست سالشون میشد اینجوری اکشن بازی در بیارن. فکر نمی کنم دزدا و جیب برها هم مجبور باشن اینجوری رفتار کنن. چی باعث میشه که وقتی میای بیرون همش چشت به خیابون باشه که کی هست کی نیست. چی باعث میشه که سه ماه تمام از کوچه پس کوچه ها رد شم تا با اینا برخورد نکنم. چی باعث میشه که بیان سر ایستگاه های مترو قایم شن و درست بالای پله برقی دو نفر رو بذارن تا دخترا رو بگیرن و بفرستن تو ون! واقعا مشکل این جامعه چیه؟ اینا واقعا هدفشون درست کردن جامعه هست؟ اگه هدفشون امر به معروف هست، چرا وقتی که حتی چادر سرمون هم هست خیالمون از جانب اینا راحت نیست؟ چرا وقتی می بینیمشون حس نا امنی می کنیم؟

هضم یه سری حرکت ها برام سخته. دیدن یه سری لبخندهای مصنوعی خواهرمآبانه حالم رو به هم میزنه. واقعا چقدر ممکنه یه نفر خودش رو حقیر کنه که بیاد تو خیابون و بهت بگه لباست به نظرش خوب نیست و باید عوضش کنی. واقعا هدفشون چیه؟ اونا حجاب رو نشونه گرفتن یا شادی رو؟ یا شخصیت رو؟ چی رو؟

کباب ترکی بهروز

2011-10-30T19:39:00.001+03:30

نمی دونم تاحالا سراغ کباب ترکی یا همون دونر کبابهای خیابون ملاصدرا رفتین یا نه. اگه نه حتما امتحان کنین. چند تا مغازه هستن همه به اسم بهروز که هیچ کدوم اون یکی رو قبول نداره و همه نوشتن که شعبه نداریم و یکی نوشته با چهل سال سابقه و بغلی نوشته بهروز اصل و اون یکی نوشته بهروز اصل اصل خلاصه اون وسط بساطی درست کردن برای خودشون و شبا حسابی راه بندون درست می کنن طوریکه از اول تا آخر خیابون جای پارک پیدا نمی کنی. ما هم شبی راه گم کردیم و سر از اونجا دراوردیم. انواع اقسام موجود زنده رو می تونی اونجا تو پیاده رو ببینی. اکیپ هایی که اومدن ده بیست تایی شام بخورن و تو هوای آزاد سیگاری بکشن و برن. خانواده هایی که اومدن یه شام خوشمزه دور هم بخورن. گربه هایی که به هوای گرفتن یه تیکه از کباب به همه نوع لوس شدن و ادا دراوردن متوسل میشن و بچه هایی که فال و سیگار و گل و .. می فروشن. البته بگم اگه خیلی گشنه هستین اونجا نرین چون اگه شماره 234 رو صدا کنن شماره شما 430 خواهد بود!
یه گوشه پیاده رو جا پیدا کردم و رو جدول نشستم.دور و بر پر آدم و بچه و گربه بود و کلی سرت گرم میشد. یه سری بودن که همه گویا با پیژامه اومده بودن و یه دستشون کباب بود و یه دستشون سیگار. دیدن ژستی که این قبیل آدما می گیرن همیشه برام جالب بوده. یاد پدر خوانده می افتم یا این فیلمای آمریکایی که قهرمان داستان رو میخواد نشون بده اسلوموشن می کنه تصویر رو.اونا هم عالمی دارن برای خودشون. همین قدر که از من دورن و دود سیگارشون بهم نمی خوره بسه برام. کنار دستم یه خانواده ای نشستن که دو تا بچه کوچیک دارن. یه دختر و یه پسر. الحق که دختره دست هر چی پسر بچه شیطونه از پشت بسته بود. کم مونده بود دیگه از کباب پز بگیره بره بالا. هر دوتاشون حدودا چهار پنج ساله بودن. دستم یه کاغذ تبلیغات بود. لوله کرده بود و مثل عادت همیشه ام بازی می کردم باهاش. پسره اومده بود آنچنان محو این لوله شده بود که یه آن حس کردم نکنه دارم شعبه بازی می کنم خبر ندارم. هی منو نگاه کرد هی کاغذ رو. تا وقتی همینجور نگاش می کردم جلو نمی اومد اما همین که یه کم گوشه لبم بالا رفت انگار به این مجوز دادم اومد طرفم که کاغذ رو بگیره. یه کم بازیش دادم و این ور و اونورش کردم. بعد سمتش دراز کردم که بیا بگیرش. همینکه احساس کرد دشمن تسلیم شده و داره دو دستی غنیمت رو تقدیمش می کنه از خیرش گذشت! رفت سمت مامانش که کنار باغچه کوچیکی نشسته بود و در یک ثانیه هر دو تا دستش رو کرد تو خاک. دفعه اولش نبود که این کار رو می کرد. صدای جیغ و داد مامانش رفت هوا که مگه بهت نمی گم دست به خاک نزن و درست بشین. دختره هم انگاری می خواست از داداشش دفاع کنه رفت دستش رو کرد تو خاک. قیافه مامان و خاله شون دیدن داشت. میخواستم بگم خب آخه مجبوری بشینی کنار خاک که این دوتا بچه هم خاک دم دستشون باشه و هی خاک بازی کنن. هیمنجور داشتن این دو تا کوچولو رو دعوا می کردن. دستم رفت سمت کیف که ژل ضدعفونی بهشون بدم بلکه دست از سرشون بردارن که خود مامانه اسپری ضدعفونی از کیفش دراورد و زد به دست بچه ها. فکر کن این همه مدت اسپری داشت و الکی این بچه ها رو دعوا می کرد. خلاصه دست بچه ها تمیز شدو دوباره تو پیاده رو راه افتادن دنبال هم کردن و یه گربه بدبختی رو گیر آوردن که هی دنبالش می رفتن و اونم فرار می کرد.
یه خانواده ای اومدن کنار ما نشستن. مادر و پدر و دختر و پسرشون که هر دو بالای 15-14 سال داشتن. چشمم افتاد به دستای پدرشون. هر دو دستش حالت غیرعادی داشت. فقط دو تا انگشت داشت و کوتاه بود و از مچ به سمت داخل جمع شده بود. رفت برای بچه ها غذا سفارش داد و بعد هم با پسرش رفت و غذاها رو آورد. پشت سرشون یکی از همین پسرای فال فروش اومد که فال بفروشه اما نخریدن. آخر هم گفت برای منم یه چیزی بخرین. وقتی واکنشی ندید رفت اونور پیاده رو کنار مغازه نشست وغذا خوردن اینا رو تماشا کرد. دیدن اینکه چقدر عادی به پدرشون رفتار می کردن و پدرشون هم چقدر عادی کارهای خودشو می کرد خیلی خوشحالم کرد. ساندویچ رو گذاشته بود لای دستاش و خیلی ماهرانه می خورد. همیشه از اینایی که ترحم می کنن و هی میخوان کار اینجور افراد رو راه بندازن بدم می اومده. چون بهشون تلقین می کنن که شما ناقصین و به کمک نیاز دارین تا اونجا که فرد باور می کنه و تا آخر عمرش محتاج دیگران می مونه.
یه کم که گذشت پدر خونواده بلند شد و کیف پول رو با دهنش از جیب پیرهنش دراورد و داد دستش و یه ندا به اون پسره داد و دو تایی رفتن تو یکی از کباب فروشی های بهروز. دو دقیقه بعد مرد رو دیدم که تنهایی اومد بیرون در حالیکه داشت بقیه پول رو تو کیفش می ذاشت. فکر کنم شماره رو داده بود دست پسره که اونجا وایسته و غذاش رو بگیره. درسته که میگن به متکدیان کمک نکنین و ... اما نمی دونم چرا حس خوبی پیدا کردم.

دوست داشتم برم جلو و به اون خانواده تبریک بگم. به مادر خونه که در پدر خونه نقصی ندیده بود. در پدر خونه که خودشو باور کرده بود. در بچه ها که پدر رو مایه خجالت ندیده بودن و با افتخار باهاش بیرون اومده بودن. دوسشون داشتم. خیلی زیاد

در باب بامزگی و اینا

2011-10-20T11:01:00.002+03:30

الان
- آقا دلستر دارین؟
- چه مزه ای می خوای؟
- لیمو
- نه ندارم
- چه مزه ای دارین؟
- کلا دلستر ندارم!
- پس چرا می پرسین چه مزه ای می خوای؟
- خواستم ببینم هم سلیقه ایم یا نه!!!!

گذری در بین مدارک 2

2011-10-18T21:29:00.002+03:30

1) از تمام ملت عزیز و سلحشور ایران خواهشمندم کمی در نگهداری مدارک خود کوشاتر باشند تا ما مجبور نباشیم با ماسک و دستکش و گیره و پنس و هزار کوفت دیگه مدارک رو برای ترجمه در دست بگیریم.
یکی از دیگر خدماتی که دفتر ما و البته بیشتر خودم ارائه می دم خدمات صحافی مدارک درب و داغونی است که به دستمون میرسه. از جلدهای آویزون شناسنامه و سند ازدواج بگیر تا سند ملک های پاره و روزنامه رسمی های تیکه تیکه شده.
امروز که یه سند صلح دستم رسید مال سال 68 پاره شده بود از وسط منگنه اش کرده بودن طوری که یه قسمتش زیر منگنه مونده بود و قابل خوندن نبود.
به اندازه کافی سر خوندن دست خط تنظیم کننده های سند دردسر داریم جان عزیزتون سند تمیز بهمون بدین!

این سند که ملاحظه می کنید جلدش برعکس بود پاره بود جوهر نوشته ها پخش و پلا بود. کلا وضع بسیار اسفناکی داشت. حالا صاحبش پنجاه سالشم نبود! بعد ترجمه اش تا شب فکر می کردم دستام کثیفه و بدنم میخاره!

یکی دیگه از مصیبت ها وقتی نازل میشه که یکی سندش رو از تو گنجه در میاره و میاره برای ترجمه. اون موقع است که باید تا میشه سرعت ترجمه رو برد بالا تا زودتر از دست بوی نفتالین، نعناع خشک، شوید خشک، کافور، عطر گل محمدی و هزار تا بوی عجیب و غریب دیگه خلاص شد. یکبار که انقدر سند بوی نا می داد اسپری خوشبو کننده زدم به سند!

2) اینم بد نیست ببینین:

فقط فاصله سنی بین اولین و آخرین بچه رو ببینین، برای اینکه بهتر متوجه فاصله سنی بشین می تونین سن اولین بچه رو با مادرتون و آخرین بچه رو با خودتون مقایسه کنین. خیلی دوست دارم بدونم مادر این خونه غیر بچه داری تو عمرش چه کار دیگه ای هم انجام داده!

یع روز خاکستری

2011-10-11T19:47:00.001+03:30

یکی از روزهای معمولی عمرم. صبح پامیشی زنگ میزنی به کارفرمات و مرخصی می گیری برای امروز چون آنفولانزا گرفتی وخودش هم از دیروز مرخصت کرده و زودتر خوب شی. یه کم چرخ می زنی تو تخت. حالت خوبه به نسبت دیروز. صبحونه درست میکنی تلویزیون می بینی بعد مدتها صبح یه روز غیر جمعه رو تو اتاقت می بینی. قرصات رو میخوری و خوابت می گیره. اما نمی خوابی چون امروز مرخصی هستی و وقتی می تونی استراحت کنی عمرا خوابت نمیاد. به یکی از دوستایی که یه ماهه ازش خبر نداری اس ام اس میزنی. تو چند تا اس ام اس از حال اکثر دوستات با خبر میشی. بچه یکیشون آذر ماه به دنیا میاد. یکی شون خونه شو تازه عوض کرده و رفته واحد بغلی و هنوز داره با پایان نامه اش سر وکله میزنه. یکی دوتا از دوستا هم هستن که دیگه رفتن تو لیست سیاه و ازشون خبری نمیگیری. باز هم تلویزیون و صحبت با مامان از هرچیزی که فکرشو بکنی. از دختر عمویی که بعد چند سال از انگلیس برگشته و میخواد ایران زندگی کنه. از نوه عمویی که ازدواج کرده و از تبریز اومده قم برای زندگی. از پسر عمویی که باید برای درست کردن بیمه عمو بیاد تهران ولی کارش نمیذاره. از دوستی که ماه هاست ازش خبر ندارم و مامان میگه یه زنگ بهش بزن و من می گم از وقتی رفته سر کار دیگه کلا عوض شده و ما رو آدم حساب نمیکنه و بهتره بی خیالش شم. از دوستای مجازیم. وقت ناهاره. دو نفر سرماخورده یه ناهاری دست و پا کردن و می خورن. خب چه کنم؟ از صبح کلی توییت کردم. کلا عادتم شده فکرامو بنویسم حالا چرا توییتر؟ نمی دونم.
عصر شده. یاد گذشته می افتم. دلم میگیره. چرا؟ نمی دونم. عقلم بهم میخنده خب خنده دار هم هست یه سری خاطره بیخودی بدرد نخور. ما آدما هم هر وقت بیکاریم میگردیم پی خاطره که توش غرق شیم. البته شاید هجوم این خاطره ها به خاطر دیدن چند تا عکس باشه یا چند تانوشته. یه دوست قدیمی رو می بینم. یه کم حرف می زنیم. بعضی وقتها آدم از حرف زدن هم پشیمون میشه. بی حوصلگی بعضیها بدجور میزنه تو ذوقت. مخابرات و اینترنت هم که وقتی می دونن حساس شدی هی می زنن تو ذوقت. مثلا اس ام اس می زنی نمیره. بعد این حس لعنتی که چرا جواب نمیده اذیتت می کنه. پی ام میدی آی دی طرف عین مجسمه می مونه. طرف بدبینت هزار و یک دلیل تلخ برات می تراشه اما طرف خوش بینت شروع می کنه به فحش دادن به بانی این اختلالات تا حالیت کنه اختلال هست.
دلت می خواد از همه کس بکنی تا دیگه از این حس های مسخره گلاویز نشی. میری پای لپ تاپ و حرصت رو سر برنامه ها و مقاله هات در میاری. در جیک ثانیه دو سه تا فولدر مربوط به مقاله های پایان نامه پاک میشه. یه سری عکس قدیمی رو پاک می کنی. بودنشون دیگه دلیلی نداره. یه سری فایل پی دی اف هست که پاک میکنی. چند تا فلش. یکم دلت خنک میشه. حالا چیکار کنم؟ یه چند تا فیلم جدید هست که ندیدی. میزنی یکی. وقتی به خودت میای که کل فیلم رو با جلو کشیدن گاه به گاه تو یه ربع دیدی. تو.یی.تر بازه. بچه ها دارن از روزانه هاشون می نویسن. حوصله شون رو نداری دیگه. وقت قرصه. دو سه تا لیمو شیرین و یه کاسه انار هم خودتو مهمون می کنی. لعنتی! هیچی مزه نداره.
اهل خونه می خوان برن بیرون. حوصله ات سر رفته ولی طبیعت لج بازت میگه که نمیاد. هرچند بره هم اوقات تلخی می کنه همش. همون بهتر که بمونه خونه و فقط اوقات خودت رو تلخ کنه. همه رفتن. نشستی یه فیلم دیگه نگاه بکنی. یکی تو فی.س پیغام گذاشته که چطوری؟ فکر کن که بری اونجا و بگی که داغونی و دلیل هم نداره و شاید داره و خودت نمیخوای قبولش کنی. بیخیال بابا. اینا هم مثال همون اس ام اسا که از دوستای سالهای دور سالی یه بار میاد و وقتی جواب میدی دیگه جواب نمیدن. انگار فقط می خوان مطمئن شن زنده ای. از این میس یوهای بیمزه و بی احساس هم خسته شدم. قدیما که می گفتن به این فکر می افتادم که یه روزی دور هم جمع شیم. الان فقط یه واکنش میس یوی متقابل بهش می دم با همون بوس های معمولی که الان نقل و نبات محاقل شده. همه چی دیگه معنی شو از دست داده. بدم میاد. اما حوصله هم ندارم. بذار همون آداب همیشگی اجرا بشه و برن پی کارشون. دو سه تا دوست داشتم که روشون حساب می کردم. یکیشون که یه سال بیشتره که سرد شدیم و زیاد ازش خبر ندارم. یکی دیگه هم که می گفت هیچ وقت تنها نیستی و هر وقت بخوای من هستم و عزیزی و ... باید همون موقع می ذاشتم رو حساب جو زدگی.
اگه بخوام بشینم بنویسم همین جور پیش میره. حالا چرا اینا رو نوشتم؟ نمی دونم
چرا تو گودر ننوشتم؟ نمی دونم
اصلا چرا تو توییتر چسناله نکردم؟ اونم نمی دونم
این پست پاک میشه بعدا؟ اونم نمی دونم

پ.ن: ده بار اومدم تیتر رو درست کنم بنویسم یه باز دستم رفت رو ع آخر گفتم بذار هرچی این انگشت لامصب می خواد بشه. یه بارم به حرف اون

روز کودک

2011-10-08T19:11:00.000+03:30

یادش بخیر زمان ما روز کودک واقعا روز کودک بود. راهنمایی بودم از صبح ساعت شش یک بند کارتون نشون داد تا ساعت سه شب البته من تا سه بیدار بودم. کل روز از کنار تلویزیون تکون ندادم تا قسمت جدید خرسای پرنده رو نشون بده اما هر کارتونی که تو بگی نشون داد بجز خرسای پرنده. اون موقع ها کارتون قشنگا مال جمعه ها بود. روز کودک هم افتاده بود روز جمعه. کارتونای قشنگی که از هر ده تا شاید یکیشم عروسکی نبود. مجری های جیغ جیغویی که جیغ زدن رو به بچه ها یاد میدن نبود. سه تا مجری مهربون داشتیم. کارتونای شاد و آروم داشتیم. خرگوش زبل گرک ناقلا. خرسای مهربون، حنا، نل، ... سالهای بعد برای بچه های دهه هفتاد چند ساعت مجری جیغ جیغو نشون می داد و دو تا کارتون که یکی عروسکی و حتما حاوی مطالب آموزشی مستقیم. و الان که اصلا روز کودکی وجود نداره گویا. نه کارتونی نه چیزی. اصلا هنوز برنامه کودک داریم؟

شبکه پنج یه برنامه داره برای بچه های دیروز. علاوه بر اینکه دیدن کارتوناش لذت بخش و کلی نوستالژیکه خوندن نوشته های بچه های دیروز که پانوشت کارتون هست لذت خاص خودش رو داره. بیشتر اونایی که اون زیر خاطره می نویسن نسل پدر مادرای ما هستن. یکی شون نوشته بود که تلویزیون نداشتن و برادرش می رفت بالا درخت تا از خونه همسایه شون که پولدار بودن و تلویزیون داشتن کارتون رو ببینه و بعد می اومد پایین برامون تعریف می کرد. ما هم فردا تو راه مدرسه برای دوستامون تعریف می کردیم. نسل ما از این خاطره ها نداره. خاطره های ما یه مدل دیگه است. خاطره ما با آتاری و میکرو و سگا هست. میکرویی که دختر خاله پسر دایی داشت و عیدا که می رفتیم خونه شون تا سه چهار صبح بازی می کردیم یه دفعه می دیدیم که خاله با عصبانیت بالا سرمون وایستاده که مگه شما خواب ندارین؟ ما هم هی می گفتیم خاله بذا این مرحله غولشه اینو بکشیم پسورد بهمون میده سیوش کنیم بعد می خوابیم قول قول قول. هی هم کلمه های قلمبه سلمبه می گفتیم که خاله متوجه نشه ما چی میگیم. اون موقه که دکمه کنترل اسی نبود که هر وقت خواستی سیو کنی. بازی های میکرو سگا سیو نداشت و اگه می باختی می رفتی از اول. چه فداکاری های که به فکر خودمون برا هم نمی کردیم. وقتی دختر خاله یه جونش مونده بود و اگه می مرد گیم اور می شد و من با فداکاری بهش می گفتم پشت سر من بیا. هر دشمنی با پنج ضربه می مرد و من با ایثار چهار ضربه به هر کدوم می زدم و آخری رو میسپردم بهش تا اون بکشه و امتیاز بگیره و امتیازش زودتر به 100000 برسه و یه جون اضافی بگیره. چه انرژی و فسفرها که برای پیدا کردن راه بازی صرف نکردیم.لذتی که اون بازی ها با گرافیک ساده شون داشت این بازی های شبه فیلم نداره. عین پیرزنا گفتم. وقتی مامان بزرگا میگن سنگ بازی و دوز بازی که ما می کردیم کجا و این بازی های بزن بزن شما کجا! اونا یه لذت دیگه ای داشتن. یا وقتی با لذت توضیح می دن که چند تا غلتک رو تو یه تیکه چوب جا می کردن و دسته جارو رو روش می کاشتن و اسکوتر می ساختن برا خودشون.

حالا منم می بینم که نسل قدیمی محسوب می شم و کلی خاطره دارم که وقتی تعریف می کنم خودم لذت می برم و نسل بعد من یه لبخند و یه خنده حاکی از درک نکردن لذت این خاطره ها تحویلم می دن.

بچه های دیروز بیشتر بچه بودن. پدر مادرای ما بیشتر از ما بچگی کردن، ما بیشتر از بچه هامون و ... درسته که امکانات بیشتر میشه اما لذتی که از این امکانات برده میشه و خاطراتی که برای آینده ساخته میشه همین جور کمتر میشه

پس روزتون مبارک

روز بچه های دیروز مبارک. امیدوارم روزی نرسه که دیگه بچه ای و بچگی ای وجود نداشته باشه!

من و بلاگم

2011-10-02T18:42:00.000+03:30

27 رو بوسیدیم گذاشتیم تو گنجه دلمون. بیست و هفتی پر از خاطره خوب و بد.
و
28 سالگی! حس عجیبی هست. این سن رو دوست دارم. نمی دونم چرا. مثل 18 سالگی که دوسش داشتم. کلا حس خوبی به عدد 8 دارم. راهنمایی بودم شماره اسمم تو دفتر معلمها 8 بود. (مدیونین اگه فکر کنین به خاطر رند نبودنش برای درس پرسیدن دوستش داشتم :دی)

وقتی می خواستم این متن رو بنویسم خیلی فکر می کردم. به اینکه از 11 مهر 1389 تا 11 مهر 1390 چیکار کردم. فرقی هم کردم؟ یا همون دیلماج قبلی بودم. راستش اولش از نتیجه اش می ترسیدم ولی فکر که کردم دیدم نه؛ 27 سالگیم بیخود نگذشت. کلی کار کردم. درسته که می تونست بهتر و پربارتر باشه اما بازم کاچی به از هیچی. انسان ساخته شده برای تلف کردن زندگیش و ای کاش ای کاش گفتن. اما خب به نظر می رسه ای کاش گفتنای امسالم کمتر بوده. مهر امسال اولین سالی بود که دیگه جمله کی درست تموم میشه و کلاسا کی شروع میشه و ... رو نشنیدم. دیگه عنوانی مثل دانش آموز یا دانشجو روم نیست. خوب یا بدیش رو هنوز تصمیم نگرفتم. بیست سال بود که مدام مهر ها شروع درس خوندن بود برام و امسال تو مودش نبودم. تجربه جدیدی بود برام. کار جدیدی شروع کردم. محیط کار جدید دیدم رو نسبت به خودم و داشته هام عوض کرد. همیشه از این جهت مدیون کارفرمام هستم. اعتماد به نفسی که اون بهم داد خیلی به دردم خورد. همینجا ازش به شدت تشکر می کنم هر چند می دونم هیچ وقت اینجا رو نمی خونه :دی

دوستای زیادی پیدا کردم. دوستای قدیمیم رو احیا کردم و سعی کردم دوستای نازنین وبلاگیم رو از حالت مجازی بیرون بیارم. همین جا هم اعتراف می کنم از این کارم حتی یک درصد هم پشیمون نیستم. امیدوارم روزی برسه همتون رو ببینم.

شاید بتونم بگم یه سال بزرگ شدنم رو احساس کردم. همیشه می گفتم کی گذشت، چجوری گذشت. اما امسال حس کردم که گذشت. از لحاظ عقیده، تفکر، احساس، ... عوض شدم. شاید خیلی هاش خوب باشه. راضیم ازشون :دی

این از خودم و تولدم

حالا بریم سراغ وبلاگ نازنینم که سه ساله شد و در سه سالگی صاحب یه خونه شد که غیر چند نفرتون بقیه اصلا متوجه تغییر آدرس خونه اش نشدن:دی این بیچاره الان دو سه هفته هست که آدرسش عوض شده و کسی محلش نذاشته! آدرس جدیدم www.dilmajbanoo.ir هست
درست شدن خونم رو مدیون مسعود هستم. واقعا ازش ممنونم. کادوی تولد بی نظیری بود. هم برای من هم برای وبلاگم. البته مهندس زیادی در امر ساخته شدن این خونه سهیم بودن. زمین رو مهندس مسعود در اختیارم گذاشت که باز هم ازش تشکر می کنم. مهندس سینا راه خونه ام رو مسدود شده بود باز کرد و یه راه میان بر هم برای باز کردن کامنتا بهم نشون داد که بسیار ممنونش هستم. البته نباید فراموش کرد که قاصدک عزیز نمای خونه ام رو درست کرد و الحق هم که نمای زیبایی از آب درومده و خیلی دوسش دارم. ازش بینهایت متشکرم.
خلاصه که همسایه ها یاری کردن تا این خونه دوباره سروسامون گرفت. دقیقه نود هم که سردر خونه ام نابود شده بود که باز هم مسعود جان لطف کرد و نجاتش داد. دوصدباره ازش ممنونم.
من به وجود دوستان نازنینی چون شما افتخار می کنم و از همتون به خاطر دوستیتون ممنونم

گذری در بین مدارک

2011-09-08T19:52:00.000+04:30

تو اسنادی که ترجمه می کنم یه سری موارد جالب هست که نمیشه هیچ رقمه ازشون گذشت.
یکیش اینه:

لطفا به ترجمه ای که دانشگاه امیر کبیر از دانشکده مهندسی پلیمر و رنگ ارائه کرده توجه کنین:

Dept. of Polymer Eng. & Coler Tech

یکی هم اینه:

یعنی عاشق برنامه ریزی شون شدم!

آخری هم که کمال تشکر از دفتر اسنادی که این سند توش ثبت شده دارم چون ساعتها منو سرکار گذاشته بود و دنبال این بودم که این شهر که نوشته کجا هست و انگلیسیش چطور نوشته باشه. دست دوست نازنین و عزیزم درک نکنه که منو از گمراهی نجات داد و اصل اسم رو برام فرستاد

خوش شانس!

2011-09-08T18:51:00.000+04:30

چند وقت پیش یه خانمی با شکم قلمبه اومد و 2 تا قبض موبایل آورد برای ترجمه. از اونجایی که صندلی های دفتر ما خیلی راحته هر مشتری میاد میشینه دیگه بلند شدنش نمیاد و شروع می کنه به تعریف داستان زندگیش. این خانم هم گفت که برای اقامت اقدام کردن و کلی اینور اونورشون کردن و مدرک خواستن و چی و چی و آخر به این فکر افتادن که از طریق بچه اقدام کنن. یعنی خانم حامله بشه و بچه اونور به دنیا بیاد و از طریق بچه اقامت بگیرن. هر چی داشتن و نداشتن خرج درخواست اقامت کردن و اوضاع خوبی ندارن دیگه و امیدشون به بچه است. قبض های موبایل رو هم ازشون خواستن تا ثابت بشه اینا زن و شوهر هستن و یه آدرس مشترک دارن( نمی دونم این وسط سند ازدواج به چه دردی می خوره!) قبض ها رو دو ماه پیش براشون ترجمه کرده بودیم ولی بعد دو ماه دوباره گفتن قبض جدید بیارین تا معلوم شه هنوزم با هم زندگی می کنین. قبض ها رو به علامت شدت ورقلمبگی شکم خانم فوری ترجمه کردیم و تاییدات گرفتیم و زنگ زدیم بهشون که بیان بگیرن. فرداش یه آقایی اومد. معلوم شد شوهر همون خانمه. یه گواهی ولادت آورده بود برای ترجمه !!!

نکات اخلاقی:
- هیچ وقت روی موضوعی که زمانش مشخص نیست سرمایه گذاری نکنین
- از بچه ها سو استفاده نکنین حتی قبل از اینکه به دنیا بیان!

دریاچه ما را پس بدهید!

2011-09-02T17:56:00.000+04:30

هر وقت با قطار می رفتیم تبریز، صبحا که از بوی گند لجن بلند می شدیم می فهمیدیم که دیگه داریم نزدیک میشیم. می پریدیم کنار پنجره که ببینیم آب تا کجا بالا اومده. وقتی می دیدیم اومده تیر برق رو هم گرفته همش می گفتیم نکنه موقع برگشتن اومده باشه روی ریل. مامان همیشه می گفت قبلا که به ارومیه می گفتن شرف خانه می رفتن اونجا برای شنا. می گفت لجنش خیلی فایده داره. می گفت وقتی می خواستیم بریم تو آب دو تا خیار می ذاشتیم رو چشمون که نسوزه از بس که خیار داره. بابام می گفت راحت میشه روی آب اونجا دراز کشید بدون اینکه بری تو آب بسکه نمک داره. عموم می گفت اونجا قبلا شراب خانه بوده بعدا شد شرف خانه. اون طرفا تاکستان های خوبی هست و قبل انقلاب هر کی می رفته اونجا با شراب عالی ازش پذیرایی می کردن.
لجنش رو گرفتن صادر کردن اینور اونور. الان بری ترکیه خدا تومن می گیرن همون لجن بدبو رو بزنن به بدنت تا روماتیسمت خوب شه. دیگه از تاکستاناش خبری نیست. یه موجود کمیابم توش زندگی می کرد که وقتی سطح نمکش رفت بالا اونا هم کم کم نابود شدن. الان نمی دونم چقدر ازشون مونده
دلم تنگ شده. دلم می خواد یه بار دیگه از پنجره قطار درخشش آبش رو ببینم. آبی که از شدت نمک توش رنگش روشن شده و همه نور رو برمیگردونه. دلم میخواد بهش نزدیک شدیم پنجره رو ببندم تا بوی لجنش نزنه. دلم میخواد بازم فکر کنم موقع برگشت میاد و ریل رو هم می گیره.
هر چند می دونم این دفعه با دوربین هم نگاه کنم نمی بینمش

شلخته بازار

2011-08-24T19:50:00.000+04:30

تصمیم گرفتم یه شرکت رفت و روب بزنم برای شرکتایی که کارفرماشون شلخته است! دو روزه رفتم تو یه دفتری امروز روز دومش بود. از ساعت 10 تا یک داشتم تمیز می کردم. دیروز از بس کاغذ پاره ها جلو چشم رژه رفت اصلا نتونستم طاقت بیارم. فقط 6 تا کیسه زباله پر کردم دادم دست کارفرمای محترم ببره بذاره بیرون. از پشت فن قبضای سال 79 دفتر رو پیدا کردم. هزارتا سربرگ خالی پیدا کردم که یادشون رفته بود استفاده کنن. به اندازه یه دهه کاغذ باطله و چک پرینت جمع کردم. انقدر جلد شناسنامه و سند ملک پیدا کردم که می تونم جنس یه ماه دو سه تا دست فروش رو تامین کنم. جنازه سوسک خشک شده از پشت صندلی پیدا کردم. یه گلدون پیدا کردم گمونم سال پیش خشک شده بود و پشت کاغذا گم شده بود.سوگند نامه رو از زیر یه تن کاغذ کشیدم بیرون دادم دستش بزنه به دیوار. تازه این اول کار بود. سیستم های دفتر مال عهد شاه وزوکه یکی باید بیاد اینا رو درست کنه. وردش 2003 هست. دی وی دی نداره. اصلا یه وضعی هست. مردم چه جوری کار می کنن!
این چهارمین باره که میرم یه دفتری با چنین وضعی مواجه میشم و نمی تونم تحمل کنم و خودم دست به کار میشم. اول بهشون میگم وقتی پشت گوش می ندازم خودم چادر به کمر می بندم.
هر چند دفتر قبلی رو منو کم کرد و به خاطر وضعیت بسیار مناسب بهداشتیش فرار کردم. اما خوب اینم همچین کم و کسری نداره از اون قبلی. جالبه که کارفرمای عزیز جا اینکه از این وضعیت دفتر خجالت بکشه هر کیسه ای که پر میشد می دادم دستش می خندید می گفت داریم رکورد می زنیم!

همکار بخت گشا!!!

2011-07-29T13:37:00.000+04:30

گفته بودم هر کی با من همکار میشه بختش باز میشه؟؟؟؟
.
.
.
.
.
.
.
دیشب بله برون همکارم بود!
این سومین مورده. تو هر دفتری پا گذاشتم همکارم سفید بخت شده!

خلاصه از همین تریبون اعلام می کنم حاضرم در قبال دریافت کمیسیون بیام یه مدت همکارتون بشم! تضمینیه... صد در صد!

چرا واقعا؟

2011-07-29T00:23:00.000+04:30

برام سواله که چرا
وقتی یه پسر میگه من با دخترای زیادی ارتباط داشتم ولی تو برام یه چیز دیگه هستی انتظار میره دختره احساس غرور کنه و از این جمله اینطور برداشت کنه که پسره عاشقشه و ...و اگه غیر این برخورد کنه میگن حسوده بی احساسه و ...
اما وقتی یه دختر میگه
من با پسرای زیادی ارتباط داشتم ولی تو برام یه چیز دیگه هستی انتظار میره که پسره اخم کنه و رو ترش کنه و پاشه دختره رو ول کنه و اگه غیر این باشه بهش می گن بی غیرت!

عجله نکن

2011-07-21T22:08:00.000+04:30

سوار یه پراید شدم. راننده اش مسن ولی زبر و زرنگ هست. از اون آدمایی که فکر نمی کنن بالارفتن سن یعنی اونا سهمشون از دنیا تموم شده. جلو یه آقا نشسته و پشت کنار من دو تا دختر. راننده دست چپش دستکش مشکی پوشیده. فرمون رو خیلی روون و مسلط می چرخونه. هوا گرمه این یکی از توصیفات مشترک هر صحنه ای تو تابستون هست. یاد یه کتابی افتادم که سالها طول کشید فصل اولشو بخونم چون یه فصل کامل در مورد گرما و خشکی هوا و بی آبی و اینا بود.
دو تا دختره می خواستن جلوی سینما آزادی پیاده شن. به هر حال سه شنبه بود و روز سینما رفتن!
دخترا رو به پیرمرد گفتن که همون اطراف پیاده میشن چون دیرشون شده و جلو هم ترافیکه. پیرمرده یه نگاهی از تو آینه بهشون انداخت و گفت عجله نکن دخترم می رسونمت اینجا نگه دارم درو باز کنی یه موتوری می پره جلو یا بهت میزنه یا کیفتو می زنه. عجله نکن وقت داری. دختره هم یه نگاهی کرد و گفت اتفاقا دیرمون شده و عجله داریم. پیرمرده لبخندی زد و گفت نترس به موقع میرسونمت و درست جلو در سینما نگه داشت
پیاده شدم تا پیاده شن. در عقب خراب بود بسته نمی شد به آرومترین شکل ممکن که می بستیش صدای بلندی میداد که انگاری کوبیدیش. کلا بیخیال کامل بستنش شدم. جلوتر که آقاهه هم پیاده شد پیرمرده از تو آینه نگام کرد گفت نترس محکم ببندش که بسته شه. گفتم نمی خواد و اینورتر می شینم. خندید و گفت : خوب دخترم تو موندی و من مسیرت... بود دیگه؟....
از تو آینه نگاه می کرد و لبخند میزد. نگاهش اذیتم نمی کرد. منظور دار نبود
بهم گفت: نگات که می کنم یاد یکی می افتم که تو جوونی هام بود. هیییییییییی. مواظب جوونیت باش. قدرشو بدون.. عجله نکن، عجله کار دست آدم میده هییییی
ساکت شد.. فقط گاه گاهی از تو آینه نگاه می کرد. خودمو با موبایل مشغول کردم
نیازی نبود بپرسم داستانش چیه. از نگاهش معلوم بود اما خیلی دوست داشتم کل تهران رو بچرخیم و داستان زندگیش رو از زبون خودش بشنوم

2011-07-21T20:26:00.000+04:30

هی زندگی!

.
.

.
.
.
.
.
.

.
.
.
.
. چند رو داری؟؟؟؟؟؟

کوچولوهای قرن بیست و یک

2011-07-10T22:54:00.001+04:30

خواهر زاده کارفرمام حدودا چهار ساله هست شایدم پنج ساله. پریروز با خاله دعوا کرده که من دلم برات تنگ شده چرا نمیای منو ببینی. خلاصه که خودش رو دیروز مهمون کرده خونه خاله و از اونجاییکه عجله هم داشته خاله جان مجبور شده بره دنبالش و بیاردش دفتر کار و از اونجا با هم برن مهمون خونه خاله. من که دیروز ندیدمش ولی صبح که اومدم همه جا بقایای شیطونیش بود. رو تمام کاغذای اطراف یه مهدی خرچنگ قورباغه نوشته شده بود و البته شماره تلفن نصفه و نیمه اش رو برای همون گذاشته بود( بچه های این دوره زمونه ان دیگه :دی) نشسته بودیم کارا رو انجام می دادیم که زنگ در رو زدن و دیدیم کارفرما با یک عدد پسر مو فرفری وارد شد. از همون بخش پذیرش با صدای بلند سلام کرد و اومد سمت اتاق ما. دیروز که اومده بود کل اتاق خالی بود و امروز براش تازگی داشتیم از گوشه در یه نگاه دزدکی انداخت و زودی سلام داد و رفت پیش خاله. دو دقیقه بعد رفته پیش منشی و داره یواشکی باهاش حرف می زنه. اول گفتم حتما چون دو تایی پسرن زود باهاش گرم گرفته اما وقتی که سخنرانی یواشکیش تموم شد اومد کنار همکار و شروع کرد با اون پچ پچ کردن. اصولا پچ پچ کردن بچه ها هم که کم از داد زدن نداره کامل میشد شنید چی میگه:
اسم من مهدیه اسمت چیه؟
بعد یه اشاره به کامپیوتر همکار کرد که داشت ترجمه میکرد و گفت یه چی میگم راز بین من و تو. یادت باشه ها فقط من و تو می دونیم! اینایی که این تو هست اگه معنی بده درسته اگه معنی نده غلطه!
یه زیر نگاهی به من انداخت رفت الکی قفسه ها رو نگاه کرد و یه دفعه از بغل دست من سر دراورد. عین کسی که صد ساله منو میشناخته اومده بیخ گوش من میگه می دونی خاله من یه تلویزیون داره
-کجا؟
- تو اتاق خودش!( توهمی بیش نیست!)
- کدوم اتاق؟
- همون اتاق اونوری( چنین اتاقی نداریم)
بیا بیا... میخوام یه رازی بهت بگم.... به هیشکی نباید بگیا...
اومده تو گوشم میگه: اینا رو می بینی (اشاره به نوشته های روی صفحه مانیتور) اینا اگه معنی بدن درسته اگه معنی ندن غلطه! فهمیدی؟؟
- واییی تو چقدر باهوشی اینو از کجا فهمیدی؟
بادی به غبغب میندازه : خودم می دونستم!

خاله اش که میبینه کار و زندگی دفتر رو هواست میاد میکشه می بردش. از اون ور راهرو داد میزنه خالهههههههه---- دو ثانیه بعد انگاری که با هم یواشکی یه چیزی رد و بدل کردن دوباره داد می زنه خانم الفـــــــــــــــــــ. یه لحظه میشه بیای. اما این خانم الف زیاد طول نمیکشه دوباره همون خاله میشه. یه کم این ور اون ور میره و کنار دستگاه کپی وایمیسته و کپی می گیره و کپی ها رو جمع م یکنه میاره کنار میز من که دم و دستگاه پلمپ کردن و تمبر زدن و ایناست. با اعتماد به نفس کامل میره دستگاه پلمپ رو برمیداره. گوشه کاغذا رو تا می کنه و دقیقا جایی که باید رو سوراخ میکنه. یه نیم نگاهی به من که دست از کار برداشتم و متعجبانه زیرکی نگاش می کنم ببینم این بچه از کجا این کارا رو یاد گرفته. وقتی می بینه که خیز برنمیدارم دم و دستگاه رو ازش بگیرم خیالش راحت میشه دست می بره سمت میخ پلمپ یکی برمیداره دقیقا از سمت درستش می ذاره رو بخش سوراخ شده کاغذ و دستگاه پلمپ رو با مهارت می چرخونه و با یه حرکت کاغذا رو پلمپ می کنه!!!
تنها چیزی که می تونستم بهش بگم کلمه جل الخالق بود! برای اینکه درک کنین علت تعجب من رو باید بگم همکارایی که بهشون یاد می دادم پلمپ کنن شاید یه هفته یا بیشتر طول می کشید عادت کنن که دستگاه پلمپ دو سر داره و با یه سرش باید کاغذ رو سوراخ کنن و با سر دیگه پلمپ کنن و همیشه این دو تا رو قاطی می کردن و میخ پلمپ تو دستگاه گیر می کرد و بساطی میشد درآوردنش

خانم کارفرما یا همون خانم خاله توضیح دادن اقا مهدی دیشب خاله جان رو که چند تا کار رو پلمپ می کرده نگاه می کردن.
واقعا الان آدم پیش این بچه ها کم میاره! باید خیلی مواظب رفتارت باشی چون تنها تو یه نگاه همه حرفا و کارا رو یاد می گیرن و همه رو بی عیب هم انجام میدن

مترو

2011-07-07T23:42:00.000+04:30

تو مترو خانما همه بساط کرده بودن. از لباس زیر و جوراب و لوازم آرایش و... فروششون هم خوب بود. سمت مردونه یه آقایی بیسکویت می فروخت کسی نمی خرید. آقایون اکثرا خواب بودن. تکیه داده بود به دیوار حائل زنونه مردونه و با حسرت به خانمایی که پولا رو می زاشتن تو جیبشون نگاه می کرد. یکی از بیسکویتا هم دستش بود. یه دفعه یکی از دخترا که اون بغل بود پرسید آقا اینا چنده. یک ذوقی کرد و زودی گفت 1000 تومن 6 تا توش هست جنسش خوبه شیرین عسله. دختره دو تا خرید و اومد این ور. یکی از دخترای اون طرف که رو صندلی بود پاشد رفت یه بسته هم اون خرید. برگشت و دو باره از مامانش پول گرفت و یه بسته دیگه هم خرید. صدای مرده یه کم محکم تر و بلند تر شد: " خانما بیسکویتای تازه شیرین عسل دارم 6 تا 1000 تومن) دو سه نفر دیگه هم رفتن سمتش. یکی از خانمای فروشنده هم که کتاب می فروخت اومد ازش بیسکویت خرید.

ذوق کرده بود. وقتی دید که یکی دو نفر از اون ته واگن خم شدن و دارن نگاه می کنن ببینن اون سمت چه خبره یه دفعه گونیشو پرت کرد اینور و از زیر دیوار حائل رد شد اومد بخش زنونه رفت اون سمتی که هنوز شانس فروش داشت. خانمای فروشنده راه رو باز کردن تا بیاد وسط واگن تبلیغ کنه و بساطش رو باز کنه. کلی دور و برش شلوغ شده بود و با ذوق داشت بیسکویتاشو می فروخت که یه دفعه از بلندگوی واگن یه صدای خشکی گفت. آقا اون واگن رو ترک کن! بیچاره نفهمید چه جوری برگشت سمت واگن خودش. زودتر از واکنش اون واکنش خانمایی بود که همه دستشون رفت به روسریشون و رو سقف دنبال دوربین بودن. یکی دو نفر هم که داشتن خط لب رو امتحان می کردن که بخرن منصرف شدن.
لباس زیرا همه برگشت تو گونی
آقایون هنوز خواب بودن. یه خانمی بعد یه مدت اومد وسط واگن و گونی رو باز کرد و صلوات شمار و خط لب و رنگ تتو ابرو رو تبلیغ کرد

هی روزگار

2011-07-03T22:16:00.000+04:30

یه دوستی داشتم تو اراک، جنوبی بود. یه برادر داشت اون موقع دبستان می خوند. یه بار دوستم بهم گفت که ا. عکسامون رو دیده و همش به من میگه آبجی من از این دختره خوشم میاد اسمش چیه. آخر ترم یک بود که با مامانش اومد خوابگاه ما. تمام مدت پشت مامانش قایم شده بود و منو می پایید. خیلی ساکت و مظلوم و بی زبون بود.
چند وقت پیش تو فیس دیدمش. وقتی عکسش رو دیدم و فهمیدم که دبیرستان می خونه یه آن احساس پیری کردم!
چرا این پسرا (شاید هم بچه ها) یه دفعه بزرگ میشن آخه!

این دنیای بی وفا

2011-07-01T16:11:00.000+04:30

یه هفته گذشت. تو این یه هفته چند بار اومدم بنویسم در موردش اما دیدم هنوز خیلی تازه است. اذیتم می کنه.

یادمه اینجا نوشته بودم که انقدر از کار بیرون نالیدم که خدا یه کار تو خونه قلمبه از آسمون تو بغلم. یادتونه؟ وقتی که آقایی که پیشش کارآموزی کرده بودم زنگ زد بهم که یه مترجم رسمی ای هست که یه فرم زن می خواد ولی چون پروانه اش مال قم هست دنبال یکی میگرده که دور کاری بکنه. خودش تهران بود هفته ای دو بار کارا رو می فرستاد قم برای تایید دادگستری.
کار خوبی بود. برای اون موقع من واقعا از آسمون افتاد برام. از کار قبلی اومده بودم بیرون و درگیر پایان نامه بودم و نمی تونستم برم سر یه کار تمام وقت پر مسئولیت. پورسانتش هم خوب بود. مثل بقیه جاها نبود. بیشتر بود اما یه بدی داشت اونم بدقولی بود. حساب کتاب رو باید به زور ازش می گرفتی.
از فروردین تا مهر با هم کار می کردیم تا بعد مهر که بالاخره تسویه حساب کرد و دیگه کار نفرستاد. منم دیگه دنبالش رو نگرفتم چون یکی دو نفر دیگه بودن که کار می فرستادن برام. ولی باعث شد اعتماد به نفسم تو ترجمه بیشتر بشه. هر چی که از ترجمه کردنشون می ترسیدم برام می فرستاد و منم مجبور بودم ترجمه کنم. انقدر قرارداد زده بودم که دیگه اصلا برام مهم نبود موضوعش چیه.
وقتی امسال درست تو سالگرد شروع به همکاریمون زنگ زد و دوباره کار خواست بفرسته مخالفت نکردم. عوض شده بود. قیمت ها رو روی هر کار می نوشت و هر کار رو موقع تحویل کار جدید تسویه می کرد. خوب برای من اتفاق خوبی بود. وقتی هم که معلوم شد مترجم رسمی دفتر جدید همکارش هست دیگه خیلی با هم خوب شدیم. دیگه وقتی می گفتم نمی رسم فلان کار رو انجام بدم راحت قبول می کرد چون می دونست اوضاع دفتر کار چطوره و من تا چه ساعتی تو دفتر هستم. اگه کاری رو قبول نمی کردم سه روز بعد دوباره برام می فرستاد. می دونستم که دیگه اون کار مال خودمه. سر قیمت چونه میزد. همیشه چونه میزد.
دو هفته پیش سه تا قرارداد داشت که دوتاشو قبول کردم. اما اون سه تا رو فرستاد. منم فقط دو تا رو تحویل دادم و به رو خودم هم نیاوردم که سه تا فرستاده. قراردادهای مسخره ای بودن. قرارداد نصب رادیاتور! تمام مدت می گفتم این قراردادا آخه به چه دردی می خورن که ترجمه میشن!
اول هفته زنگ زد که اون یکی قرارداد رو کی بهم میدی. گفتم معلوم نیست. شاید تا آخر هفته. تصمیم داشتم پنجشنبه ترجمه کنم و بفرستم. اس ام اس داد بعدش که زودتر اگه میشه انجام بده. لجم گرفته بود که وقتی میگم دوتا رو انجام میدم چرا سه تا رو فرستاده و انتظار داره انجام بدم.
تا ساعت نه دفتر بودم و خیلی خسته شده بودم. قرار شد فرداش یه ساعت دیرتر بیام دفتر. صبح جای خوابیدن یکی زد تو سرم گفت قرارداد رو ترجمه کن بفرست خیالت راحت شه. ایمیلش کردم. چهارشنبه بود که اس ام اس زدم و گفتم قرارداد رو فرستادم.
پنجشنبه مترجم رسمیمون نیومد. من نمی دونستم. شنبه که اومدم دیدم کارا انجام نشده فهمیدم. کسی به من چیزی نگفت. مترجم رسمی صبح زود اومد تا کارا رو انجام بده و بفرستیم دادگستری تا دیر نشده.
وقتی پرسیدم که علت نیومدنشو رو می دونم گفتم نه. گفت پنجشنبه یه جلسه کاری داشتن.
خودش و همکارش که میشه همین آقایی که باهاش کار می کنم مترجم یه متنی در مورد وقت شناسی بودن. منتظر آقاهه بودن چون دیر کرده بوده و با خنده می گفتن که عجب مترجم وقت شناسی!!!
نیم ساعت بعد خبر رسیده که درست جلوی در سازمانی که توش کار می کنن تصادف کرده. یه ماشین با صد تا سرعت تو فرعی زده بهش. زده به اون و سه تا ماشین که پارک بودن و همه رو یکی کرده.
تا اینجا رو توی پنج دقیقه بهم گفت. چشام گرد شده بود. اومدم بپرسم کدوم بیمارستانه که گفت:
پنجشنبه جمعه درگیر بهشت زهرا و .....
نمیدونم چه جوری خودم رو نگه داشتم. دادن خبر بد واقعا استعداد می خواد که این مترجم رسمی مون اصلا نداره. به بدترین شکل ممکنه تو چند دقیقه خبر رو داد

درجا تموم کرده بود
گاهی احساس می کنم آقایون احساس ندارن. من هنوز تو شوک شنیدن خبر بودم اونوقت اومده با جزئیات به من میگه که پنج نفر تونستن جمع اش کنن اونقدر شدت ضربه زیاد بوده که هیچ استخونی تو بدنش نمونده بوده
حالم خراب بود اون روز. خودم نبودم اصلا. من روز قبلش براش اس ام اس زده بودم و اون حالا نبود.

بعد گذشت یه هفته تازه تونستم اس ام اس هاشو پاک کنم. اما جرات نمی کنم اسمشو از لیست حذف کنم. خجالت می کشم، می ترسم،باور نمی کنم... نمی دونم اسمش چی هست هر چی هست نمیذاره این کار و بکنم.
خانواده اش رو دیده بودم. چند باری از خونه شون کار رو تحویل گرفته بودم و این کار رو سخت تر می کرد برام. یاد مادرش که می افتادم یاد خواهرش ... صداش هر از گاهی تو گوشم می پیچه... یاد چونه زدنش می افتم... یاد اون روزی که به دفتر زنگ زد که یه کار واجب دارم و به منشی گفت کار رو براتون فاکس می کنم و این کلمه تا وقتی منشی سابق تو دفتر بود مدام تکرار میشد. الان که اینو می نویسم لحظه لحظه خاطراتش یادم میاد. اصل قراردادهایی که برام فرستاده بود هنوزم این گوشه افتاده و دلم نمیاد بندازمشون دور.
نوشتم تا یادم بمونه هیچ چیز و هیچ کس موندنی نیستن. ما خیلی دلمون قرصه که انقدر راحت از کنار هم می گذریم. انقدر راحت سر هم کلاه میذاریم. دل هم رو میشکونیم. فکر نمی کنیم یه روز دیگه نباشه دیگه نباشیم و اون موقع به در ودیوار هم خودتو بکوبی هیچ فرقی نمی کنه. تو می مونی و یه عمر عذاب وجدان!
خدا رو شکر که آخرین قرارداد رو فرستادم و چیزی دستم نداشت. روزی صد بار خدا رو به خاطر اینکه اون روز صبح جا خوابیدن قرارداد رو ترجمه کردم و فرستادم شکر می کنم

امان از دست این افشانه های رنگی

2011-06-21T00:21:00.000+04:30

مادر جان یه سرگرمی تازه پیدا کردن: روغن جلا و رنگ!
چند روزه از در خونه که وارد میشم باید شش دنگ حواسم باشه به دور و بر نخورم. روی تمام وسایل چوبی و فلزی و غیر فلزی و .. باید بزنن :wet paint!
یک عدد اسپری چه بلاها که سر ما نیاورده.

ساعت سه نصف شب در عالم خواب و بیداری بودم که یه دفعه دیدم جفت پاهام چسبید به کف دستشویی! کلی طول کشید تا مغزم دوباره شروع به کار بکنه و متوجه بشم که کف حموم و دستشویی هم از حجوم این اسپری در امان نمونده. دیگه خودتون حساب کنین من چه جوری خودمو از کف دستشویی جدا کردم و یه جوری اومدم بیرون که جای پام نمونه و زحمات مادر جان هدر نره
اما از حق نگذریم خوب سفید شده :دی

میخوام برم مسواک بزنم: دیلماج رو آینه آب نریزی ها دورشو رنگ کردم!

عصر از کار برگشتم: دیلماج کفشاتو تو جا کفشی نذار، روغن زدم!

شب با لپ تاپ نشستم رو مبل مادر جان هم روبرومه:
- بیار لپ تاپتم روغن جلا بزنم. دیگه جای این انگشتا روش نمی مونه!
- :|

جفتک ننداز حرفتو بزن

2011-06-12T17:46:00.000+04:30

بدم میاد. از آدمایی که شعور ندارن بدم میاد. از کسایی که فکر می کنن صاحب این مملکت هستن و هر کار دلشون می خواد می تونن بکنن بدم میاد.از کسایی که بقیه مردم رو خدمتگذار خودشون می دونن و براشون ارزش قائل نیستن بدم میاد. به حدی احساس نفرت می کنم که اگه توی اتوبوس نبودم یا اون ایستگاه نباید پیاده می شدم حتما با هاش دعوام میشد.
چادر سرش کرده بود. حجابش رو همچین سفت و محکم گرفته بود که ادم احساس می کرد اون زیر یه تیکه الماس قایم کرده! اتوبوس شلوغ تر از معمول بود. خیلی ها از خوف و ترس پریده بودن تو اتوبوس تا از جو خیابون دور بشن. یه خانمی جلوی من وایستاده بود. یکی از پاهاش مشکل داشت و با عصا اومده بود. تو ایستگاه که نگه داشت همه سعی کردن پیاده شن. من و خانمه هم می خواستیم پیاده شیم که خانم چادری پرید بالا. اصلا مهلت نداد پیاده شیم. خانمه بهش گفت خب خانم صبر کن ما پیاده شیم تا راحت سوار شی. با یه لحن کوچه بازاری گفت حالا بکش کنار بذار این پله رو برم بالا بعد هر جا میخوای بری برو. خانمه هم که سنی ازش گذشته بود خیلی بهش برخورد. خواست پیاده شه بازم خانم چادریه جلوش وایستاد آخر با عصا کشیدش کنار و گفت فقط چادر سر کردن رو یاد گرفتی؟
اون هم حرکتی کرد که هنوز هم نتونستم هضمش کنم، یه لگد به خانمه زد و گفت برو پی کارت! من که پشت خانمه بودم برگشتم نگاش کردم گفتم بلد نیستی بدون لگد زدن حرف بزنی؟ با یه حالت ارباب رعیتی برگشت گفت برو بینم!
حیف! حیف که دور و بر پر مامورایی بود که چشم بسته طرف ارباباشون رو می گیرن. حیف که داشتم پیاده می شدم و تو اتوبوس نبودم. حیف که...
بعضی وقتا بعضی آدما دو تا مشت که بخورن شاید عقلشون بیاد سر جاشون از خریت بیرون بیان!
پ.ن: هدفم توهین به خانمهای چادری نبود. نیاین اینجا بگین که چرا مسئله رو قاطی مذهب می کنی! حرفم اینه کسی که اینجوری حجاب نگه می داره و مثلا دینداره حداقل باید احترام به بزرگتر ها و انسانهای دیگه رو بلد باشه و بفهمه یه آدم با لگد زدن حرف نمی زنه. اونی که لگد می پرونه یکی دیگه است!

!

2011-05-25T20:06:00.000+04:30

گفتگوی دو دختر پای تلفن:
سلام عشقم. قربون برم. چطوری عسل؟.... فدات شم....گنجشک کوچولوی خودمی.... باشه منتظرم... می بینمت خوشگم.. می بوسمت... بوس بوس بوس

گفتگوی دو پسر پای تلفن:

بنال.... بوزینه مگه نگفتی ساعت چهار میای؟ ..د گمشو راه بیفت دیگه... .... .... .... ....( شرمنده کلمات در حدی نیست که بنویسم!)

سن بابای منو داره اونوقت...

2011-05-16T23:08:00.000+04:30

بعد چند هفته بالاخره یه روز تقریبا به موقع از دفتر اومدم بیرون. ساعت پنج و نیم بود که رفتم ایستگاه بی آر تی. یه صف بود از این سر تا اون سر. قشنگ میشد نصف دور میدون ونک رو زنجیره انسانی تشکیل داد با صفش. یه اتوبوس خالی اومد که همه عین دریده ها حمله کردن بهش. یه چیز وحشتناکی بود واقعا. خانما که همچین هجوم بردن که بیچاره آقایون کشیدن کنار. وسط اتوبوس میله نداشت و خانما حتی از در جلو هم پریدن تو که زودتر برن و به صندلی خالی برسن. کشیدم یه کم عقب تا جمعیت صندلی ندیده ها تموم شه و بعد برم بالا. رفتم کنار پنجره وسط اتوبوس سمت خانمها وایستادم. یه خانمی فاصله بین من و پنجره بود. یک دفعه یه جبهه بوی شدید عرق رو پشت سرم احساس کردم و تا اومدم تکون بخورم یه شکم گنده چسبید بهم. نفهمیدم چه جوری خودمو جمع کردم و چسبیدم به دختر بیچاره. برگشتم دیدم یه آقای کت شلواری با یه شکم به شدت گنده اومده درست پشت من وایستاده. حقیقت من زیاد بدبین نیستم و اگه ببینم جا نیست و همه فشرده هستن خودمو جمع می کنم اما فکر نمی کنم که طرف مورد داره و عمدا اینجوری وایستاده و ... اما وقتی دیدم سمت آقایون جا هست و می تونه بره اونجا وایستاده ولی اومده اینجا بین خانما یه کم شک کردم. بوی عرقش هم که واقعا تهوع آور بود! رومو کردم بهش که حداقل بدونه حواسم بهش هست و یه کم خودشو بکشه عقب. اتوبوس انقدر شلوغ شده بود که جا نبود یه کم برم اونورتر. سرمو به سمت پنجره گرفتم تا یه کم اکسیژن بهم برسه. حرکت اتوبوس واقعا شکنجه بود. با هر حرکت و ترمز این غیر انسان تا میتونست میومد جلو. به حد اعلا تنفر رو اون موقع احساس کردم. دلم میخواست با کیفم آنچنان بکوبم بهش که از اتوبوس پرت شه بیرون. خانم پشت سری من که فاصله من و پنجره بود پیاده شد و بلافاصله رفتم جاش وایستادم و کشیدم عقب. دو تا خانم دیگه کنار پنجره بودم. وقتی چشم تو چشم شدیم یه نگاه چپ به آقاهه انداختن و شروع کردن به زیر لبی فحش دادن. فهمیدم که اشتباه نمی کردم و طرف واقعا مرض داره. من که کشیدم عقب اونم یه کم اومد جلو برای همین تکیه دادم به پنجره و پاهامو کشیدم جلو و یه فاصله ایجاد کردم و مجبور شد یه کم بره عقب. از اونجا کاملا می دیدم که تو هر ایستگاه به بهانه عوض کردن کیفش تو دستاش تا می تونست خانمهایی که نزدیکش بودن و می خواستن پیاده شن رو مسرور می کرد!

یه دختری کنار من بود که گویا قبلا به تور این جور آدما خورده بود چون با نفرت تمام داشت نگاش می کرد و فحش می داد. رو کردم به خانمای کناری و گفتن بیان اینورتر تا این آقای نا محترم رو هرچه بیشتر بفرستیم سمت آقایون. بعد هم به آقاهه گفتم که شما میخوای برین اون سمت تا راحت تر باشین برگشت صاف تو چشای من نگاه کرد و گفت نه اینجا راحتم! خانم کناریم که مسن بود گفت ولی ما اینجا ناراحتیم آقا ما می ریم اون سمت شما بیا این سمت. اما طرف محکم سر جاش وایستاد که جای من خوبه. یه دفعه دختری که عصبانی بود شروع کرد داد زدن که آره دیگه رفتی طرف خانما خوش می گذره بهت هیشکی رو بی نصیب نمیذاری و ... همین جور شروع کرد فحش دادن. آقاهه که کم نذاشت و هر چی فحش خانوادگی بود نصیبش کرد. دختر هم که اون ایستگاه پیاده میشد یه دفعه یه مشت نثار صورت آقاهه کرد و همینجور در حال فحش دادن پیاده شد. چند تا از آقایون جلوی مرد رو گرفتن و هولش دادن وسط قسمت مردونه. یا اینکه از دعوا بدم میاد اما واقعا از مشتی که نثارش شد ناراحت نشدم. مورد مزاحمت قرار گرفتن اونم در محیطی که بسته است و راه دررو نداری خیلی بده. خیلی ها مثل من در این موارد صداشون در نمیاد چون همین که یه کم صدات بلند بشه و مردم موضوع بحث رو بفهمن اولین برداشتشون اینه که حتما دختره خودش مورد داشته که اینجوری باهاش برخورد کردن!
با اینکه اتوبوس به حد انفجار شلوغ بود اما احساس می کردم می تونم راحت نفس بکشم. شاید به خاطر اینکه یه معدن بوی مطبوع! ازم دور شده بود و یا شاید اون حالت معذب بودن از بین رفته بود. تازه داشتم خودمو پیدا می کردم که دیدم سمت آقایون یه حرکتی شروع شد و چند لحظه بعد دوباره اون شکم گنده رو دیدم. یارو دوباره خودشو رسوند سمت زنونه و درست جلو من وایستاد! یه لحظه که چشم به چشش افتاد اون رگ دیلماجیم گل کرد. همچین فرار کردم رفتم طرف زنونه که خودم نفهمیدم کجا جا شدم! یه خانمی اونجا بود تا منو دید گفت بازم کرم می ریزه؟، گویا کل اتوبوس می دونستن این بشر با چه هدفی سوار اتوبوس شده. یه چند نفر آقای جوون نزدیک ما بودن. کاملا دیدم که یه جوری وایستادن تا دیگه اون مرد نتونه بیشتر نزدیک زنونه بشه و دوباره بیاد نزدیک ما. بعد اون همه نفرتی که تو وجودم بود این حرکت اونا مثل یه آب سرد بود.
اینکه هنوزم هستن کسایی که می فهمن و درک میکنن و تا جایی که بتونن بی صدا کمک می کنن خیلی حس خوبی داره.

پیاده که شدم یه کم جلوتر کلی ماشین پلیس وایستاده بود و در کنارشون خواهرای محترم صف بسته بودن. یکی دو تا دست فروش بودن که ترسیده بودن و می خواستن بار و بندیل جمع کنن برن که یکی از آقایون اونجا با خونسردی کامل گفت آقا راحت باش با شما کار ندارن اومدن سراغ خانما!!
بازم احساس کردم دلم میخواد صورت یکی رو با کیفم آشنا کنم!

2011-05-13T22:00:00.000+04:30

می بینم که بلاگر خودش برا خودش تصمیم می گیره که پست من رو با نظراتش حذف کنه!یعنی چی اونوقت؟؟؟؟

سالگرد

2011-05-12T21:59:00.000+04:30

یادم نرفته. فکر نکن یادم رفته. پارسال رو که با امسال مقایسه می کنم می بینم خیلی فرق کرده. خیلی چیزا فهمیدم. خیلی بیشتر شناختم. پارسال این موقع یه جور دیگه بودم. یه جور دیگه فکر می کردم. یه چیز دیگه می خواستم. یه حساب دیگه می کردم. امسال اما یه جور دیگه فکر می کنم. یه جور دیگه حساب می کنم. تازه فهمیدم که یه جور دیگه روم حساب میشه که نمی دونستم. تازه فهمیدم که چه جوری شناخته شدم برای بقیه. بعضی وقتها از فهمیدن این موضوع اصلا خوشحال نمیشی، اصلا خوشت نمیاد. می خوره تو ذوقت!
یکی از مذاهب تو چین هست که معتقده تمام ابعاد وجودی انسان رو طبیعت ساخته. به نظر من روابط انسانها رو کوه ساخته. همیشه اوایل کند پیش میره و کم کم به صمیمیت می رسه و میره بالا تا میرسه به اوج خودش و بعد یک دفعه به دلایل معلوم یا نامعلوم می افته تو سرازیری و همینجور می ره پایین آخر هم یا میرسه به یه زمین صاف و همینجور راکد ادامه میده یا اینکه کوبیده میشه به زمین و از بین میره؛ بستگی داره با چه سرعتی سقوط کنه

من فعلا دارم از پیاده روی تو زمین صاف لذت می برم. حالا معلوم نیست شاید جلوتر بازم سرپایینی باشه

وقت... وقت اضافی خریدارم!

2011-05-05T18:23:00.000+04:30

بالاخره من چشمم به جمال این صفحه روشن شد!
دو هفته رو گذروندم. دو هفته ای که امروز فکر میکردم یه هفته بوده. دیگه خودتون ببینید چقدر این دو هفته برای من فشرده گذشته!
یادتون هست یه روز شاکی شده بودم از دست کارفرمایانی که آدم رو سر کار میذارن؟ بالاخره تصمیم گرفتم سرم رو بندازم پایین و برم سر اون دفتری که می گفت دو سه هفته آزمایشی بیا اما بهشون گفتم که زمانش زیاده. از من گفتن و از اونا تکرار که حالا یه ده روز بیا تا ما ببینیم کارت چطوره. خلاصه که از چهارشنبه رفتم و پنجشنبه هم یه دو ساعت رفتم چون بعدش کلاس داشتم. با خودم قرار گذاشته بودم که شنبه نظرشون رو بپرسم و اگه بازم بخوان بپیچونن دیگه نرم. زد و شنبه یکی از اقوامشون فوت کردو نیومدن. تو عالم خودم داشتم مدارک مایه داران وطن رو ترجمه میکردم که تلفن زنگ خورد. از دفتری که منو سر کار گذاشته بود زنگ زده بودن.خانمه بهم گفت که با همه کارمنداش تسویه کرده و منتظر منه! دروغ نگم گلوم تو اون دفتر گیر کرده بود. نمی دونم چرا ولی از محیطش و مسئولینش خوشم اومده بود. یکی از مهمترین دلایلش هم این بود که مدیریتش دست یه خانم بود. هر چی کارفرمای آقا داشتم تا حالا اول از همه بدقول بودن بعد هم حس مردونگیشون گل می کرد می افتادن رو دور دستور دادن و هر کاری می کردی جز وظایفت حساب میشد. زنگ زدم به کارفرمای فعلی که نظرشو زودتر بگه که من کار دارم می خوام برم! قرار بر فردا شدو فردا صبح من رفتم که نظرشونو بگن. اول که گفتن نمیشه و الان دو روز و نصفی فقط اومدی و معلوم نمیشه و ... کاری به اینش ندارم که تو اون مدت حدود پنجاه تا کار زده بودم که اگه نصف اونا رو هم چک می کردن معلوم میشد که نظرشون چیه. کاملا معلوم بود که میخوان فعلا بیگاری بکشن. مخصوصا که سفت و سخت پای بیمه وایستاده بودم و اونا هم می گفتن بعد چهار پنج ماه بیمه میکنیم. یه خورده هم شروع کردن ایراد گرفتن که چرا سر وقت می ری و بیشتر نمی مونی و ...( انگار اضافه کاری اجباری هست!) وقتی که گفتم دیگه نمیام کلهم صحبتها عوض شد. مشکلشون با بیمه و حقوق حل شد و نظرشون مثبت شد و کار من خوب شد و اخلاقم مورد پسندشون شد و ... اما خوب من مرضم گرفته بود. اینجا هم بد نبود. مخصوصا کارش که به شدت شیر برنج بود. نه دادگستری نه وزارت امور خارجه نه متن های شرکتی و تحصیلی . روبروی سفارت بودن و از تولید به مصرف بود و برای همین نصف به نصف مطالب خلاصه می شد. خیلی کارش راحت بود. اما نظم نداشت و تمام مدت همشون در حال دویدن بودن و کلا محیطش استرس زا بود. منم مرضم گرفته بود که برم اون یکی دفتر. آخر هم روی کار تو خونه توافق کردیم و زدم بیرون به این شرط که عصر بیام و خبر بدم که اونور قرارداد بستم یا نه و اگه آره یه سری کار بگیرم ببرم خونه انجام بدم. اما دفتر اونور! دیدین اول وارد یه کاخ میشین چشتون به آینه کاری ها رو می افته و یه آن احساس می کنین چقدر قشنگه اما بعد چند ساعت چرخیدن تو کاخ دیگ دوستشون ندارین و براتون عادی میشه؟
دفتر دوم تو دید دوم اونی نبود که من تصور کرده بودم. خیلی شیک و تمیز بود اما وقتی رفتم و عضوی ازش شدم تازه دیدم که چقدر کمبود داره. خبری از دیکشنری و اینترنت و کامپیوتر سالم و فرمهای مناسب نبود. کلی هم کار مونده بود رو دستشون. خلاصه که نرسیده آستین بالا زدم که یه وقت مشتری نیاد و بدون کار بمونه. روز اول شبیه جهنم بود. کامپیوترا ویروس داشت و یه دفعه خاموش می شد و کل نوشته های من می پرید. مترجم رسمی ناآشنا بود و سبکش و سلیقه اش رو نمی شناختم. فرم ها رو فرم زنای قبلی از لجشون پاک کرده بودن و فرمی نبود و تنها شانسم این بود که فرمای خودم همراهم بود. مدیر دفتر که شنیده بود من از یه دفتر دیگه میام و فعلا قراره برای اونا کار آماده کنم و بفرستم همون روز با من قرارداد بست و بیمه ام کرد که دیگه فرار نکنم! :دی
عصر هم رفتم دفتر دوم و با یه خروار کار که باید برای فردا آماده میشد برگشتم خونه. بماند که یه مقاله هم دستم بود که باید ترجم می کردم.
فردای اون روز تو دفتر داشتم کار انجام می دادم که تلفن زنگ خورد. یکی از آقایونی که زمانی باهاش کار می کردم می خواست برام سه چهار تا قرارداد بفرسته و هر چی گفتم وقت ندارم گفت حالا یه کاریش بکن و از اونجاییکه نه گفتن بلد نیستم اون کار هم افتاد گردنم. گفتم دو سه تا باشه انجام میدم و اونم گفت سه چهار تا بیشتر نیست و وقتی اومدم خونه دیدم هفت تا قرارداده!( معنی دو سه تا و سه چهار تا رو یاد گرفتین؟)
کم کم به این دفتر عادت کردم و کلی هم خرج رو دست مدیر دفتر گذاشتم و مجبورش کردم که دیکشنری و اینترنت رو تهیه کنه و کامیپوتر ها رو درست کنه و یه سری برنامه وارد سیستمش کنه و ...
کارم شده بود هشت ساعت کار تو دفتر و هشت ساعت کار تو خونه . یه جورایی جمع و جور شده بود که زد مترجم رسمی دفتر عوض شد و مترجم جدید از بعد ساعت پنج اومد و این یعنی من هر روز تا هفت تو دفتر بودم. همون روز کسی که مقاله اش دستم بود زنگ زد که استادش 15 روز مقاله رو می خواد و باید تا آخر هفته به دستش برسونم و عصر همون روز سری جدید کارهای دفتر دوم هم رسید! دیدین یه دفعه همه چی با هم می ریزه سرت. تو این هیری ویری یکی هم چکیده پایان نامه می خواست بده ترجمه کنم. دیگه اوضاعم اینقدر بی ریخت شده بود که اتوبوس سه تا ایستگاه از ایستگاهی که قرار بود پیاده شم رد می شد و من نمی فهمیدم!

تازه اون موقع بود که نه گفتن رو یاد گرفتم اونم به شدت هر چه تمام تر. مقاله رو به زور چند روز عقب انداختم چون من رو یه زمان دیگه برنامه ریزی کرده بودم. کارهای دفتر دوم رو یه مدت قطع کردم. قراردادهای آقاهه رو گذاشتم کنار و خلاصه یه روزنه برای نقس کشیدن باز کردم. جالبش اینجاست که کارام خودش جمع و جور شد.اون آقایی که قرارداد برام فرستاده بود آشنای مترجم رسمی جدید دراومد و همین برای پسر خاله شدنش کافی بود! زنگ زد که هوای دوستمون و هوای خودمون داشته باش و ریز ریز قرارداد ها رو ترجمه کن. مقاله رو استاد تا یکشنبه عقب انداخت. کار دفتر دوم تا هفته دیگه تعطیل شد برام و مترجم رسمی جدید انقدر مهربون از آب درومد که گفت خودش کارا رو پرینت میگیره تا من سر وقت برم خونه!

امروز که تازه دوباره امور کارها اومده بود دستم تلفنم زنگ خورد! اون موقع که بیکار بودم و از سایتهای کاریابی فقط شماره دادن ها و تقاضاهای دوستی نصیبمون میشد الان که سرم شلوغه برای کار زنگ میزنن! به طرف میگم مشغول به کار شدم میگه خوب ساعتای بیکاریت کار ما رو انجام بده. میگم ندارم ساعت بیکاری میگه روزی یه ساعت بیشتر نیست! و اینگونه است که من باز هم نه تو دهنم ماسید!
همینجا آگهی می زنم که وقتهای اضافی شما را به بالاترین قیمت خریدارم!

پ.ن: قشنگیه ماجرا اینجاست که اینجا همه آشنای من در میان. پیک دادگستری اینجا کسی هست که تو دفتر اول پیک خودمون بود و کلی سر تایید مدارک باهاش بحث می کردم.

استاد نگفته بودی یه مدت جاز کار میکردی!

2011-04-28T14:19:00.000+04:30

- اهل کنسرت اینا هستی؟
- نه زیاد چطور؟
- آخه دیدیم آهنگای استاد لطیفی رو داری
- من تو گوشیم همه چی پیدا میشه. از شجریان بگیر تا ساسی مانکن. هرچی خوشم بیاد توش دارم
- اتفافا من با شجریان کار کردم!
- اااا ساز می زنی؟
- آره
- چی؟
- ساز تخصصیم گیتاره!
-:|

سابقه بیمه

2011-04-22T12:42:00.001+04:30

گفته بودم آهم بدجوری می گیره؟ نگفته بودم؟ احتمالا نگفتم چون خودم هم تازه به این نتیجه رسیدم!
امروز یه لینک پیدا کردم که سوابق بیمه رو آنلاین نشون میده. وقتی سابقه بیمه ام رو دیدم یه چند ماه اون وسط بدجوری چشمک میزد. قیافه من اون وسط به شدت دیدن داشت یعنی. یه جورایی نیشم تا بنا گوش باز بود. البته نه از رو بدجنسی ها! قضیه اینه که وقتی از دفتر اول اومدم بیرون و بلافاصله از فرداش رفتم دفتر دوم سر کار یه فاصله تقریبا سه ماهه بین بیمه ام افتاد که البته قرار بود نباشه و دفتر دوم گفته بود که بلافاصله بیمه میشی اما وقتی رفتم دیدم که دفتر هنوز شماره بیمه هم نداره و کارمنداش بعد یه سال هنوز بیمه نشدن.
اگه یادتون باشه از دفتر اول با دلخوری اومده بودم بیرون هم به خاطر رفتار کارفرما و هم مسائلی که سر حقوق و حق سنوات و غیره به وجود آورده بود. تقریبا سه ماه بعد رفتنم یه روز کارفرمای اسبق زنگ زد که تو محل جدید بیمه شدی گفتم بله. گفت می تونی یه کپی از صفحه اول دفترچه ات بیاری؟منم که کلا به کارای اون شک داشتم به خاطر تجربیات قبلی گیر سه پیچ دادم که برای چی میخواد. آخر گفت که تنبلی کرده و برای من و همکاری که با هم زدیم بیرون از اونجا ترک کار رد نکرده حالا بازرس اومده و جریمه اش کرده و اونم گفته که ما دو تا رفتیم بیرون و جای دیگه بیمه شدیم. همکارم که دیگه کار نمی کرد و فقط من بودم که می تونستم اونو از جریمه سه ماهه نجات بدم. یه نگاه به دفترچه ام کردم دیدم که اولا من فقط یه هفته از بیمه شدنم تو این دفتر می گذره و تازه دفترچه رو تمدید کردن هنوز اسم دفتر قبلی تو دفتر چه هست. در واقع دفترچه من بیشتر مدرک جرم بود تا مدرک برائت! خلاصه خودش گفت که بالاخره یه جوری درستش می کنه و قطع کرد و منم دیگه پیگیر نشدم.
امروز دیدم که بلـــــه. حاجی مون که خدای کار حقوقی و دادگاه و دادگاه کشی بوده در کمال تعجب اون سه ماه بیمه رو با جریمه پرداخت کرده و در واقع اون فاصله بین بیمه ام دیگه وجود نداره!

چند وقت پیش هم منشی دفتر دومی زنگ زده بود که بگه رفته یه جا دیگه کار می کنه و ازم دعوت به کار کنه. وقتی از دفتر دومی پرسیدم گفت که همه همکارا رفتن از اونجا خودش تنها مونده و فعلا کاراشو می فرسته دارالترجمه های دیگه
شاید بدجنسی باشه ولی در این موارد اصلا ناراحت نمی شم.یه جورایی انگاری از بار سنگینی که حرفای نگفته رو دوشم گذاشته بودن کم میشه و احساس سبکی می کنم. حرفهایی که به دلیل احترام به سن یا بی زبونی یا هر چیز دیگه ای نزدم و همیشه تو ذهنم مونده بودن.
کسایی که از محل کارشون و کارفرماشون و همکارشون دلخور هستن شاید این حرف منو تایید کنن که حتی گذشتن سالها نمی تونه از لذت و احساس سبکی ایجاد شده از شنیدن چنین مواردی کم کنه.

پ.ن: لینک سوابق بیمه آنلاین رو اینجا می ذارم شاید به دردتون بخوره. حتما سابقه تون رو چک کنین و به برگه های پرداخت بیمه اعتماد نکنین. تو خیلی موارد قبض های پرداخت شده وارد سیستم نشدن و جز سابقه بیمه تون حساب نشدن

http://www2.sso.ir/web/sso/home/savabegh

پ.ن 2: دوستانی که آدرس وبلاگ بنده رو به صورت کامل توی گوگل می زنین، مرحمت کنین اون آدرس رو توی آدرس بار بزنین درجا میاد اینجا. این حرکت مثل این می مونه که لقمه رو یه دور کامل دور سرتون بچرخونین بعد بخورین!
با تشکر

از نتایج تمدن هدفمند

2011-04-20T19:33:00.001+04:30

قدیما می گفتن هر جا متمدن باشه واکنشهای فیزیکی کمتر میشه و گفتگو بیشتر جاشو میگیره. میگفتن هوووووییی متمدن باش مگه زبون نداری که لگد می پرونی. گفتگوی تمدنها راه مینداختن. بالاخره این گفتگوی تمدنها کار خودشو کرد و ما هم خودمون رو متمدن حساب کردیم. حالا به کنار که همیشه خدا به تمدن 2500 ساله ای می نازیم که ازش چیزی جز یه کوروش و داریوش بلد نیستیم و اگه بگن سلسله ها رو تا ساسانیان به ترتیب بگو یه لبخند گشاد تحویلشون میدیم. منظورم از اون تمدنای امروزی بود. بعد از متمدن شدن هم گفتن زشته خب متمدن باشی اما هدفمند نباشی. اینه که یه چند وقتی هست که داریم به شدت هدفمند میشیم. سرعتش هم گویا زیاده چون هر چی می دوییم بهش نمی رسیم تا یه آخیش بگیم و اعلام کنیم که الان هدفمند شدیم و غصه ای نداریم. اما یکی از علایم این تمدن هدفمند رو مدتی هست که تو خیابون زیاد می بینم. شاید شما هم زیاد دیده باشین چون ردش رو تو تعاریفی که دوستان تو توی.یتر و فی. سبو.ک و جاهای دیگه میشه به وضوح دید. این علامت واضح همون تمدن جنگلی هست که نمود هدفمند هم پیدا کرده. قبلنا که تمدن جنگلی هدفمند نبود مردم مشت و لگد رو که می فرستادن از هر ده تاش دو تاش به هدف می خورد اما الان ماشالله همه هدف گیریشون هم خوب شده.

1- چند روز پیش از کوچه که به سمت خیابون پیچیدم با یه هیکل بلانسب گوریلی مواجه شدم که زیر یه من ریش و پشم مدفون بود. با صدای بسیار با صلابتی انواع واقسام کلمات بالای سن قانونی رو مثل بلبل همین جور نثار یه جوون فسقلی که به زور 18 سال و 40 کیلو میشد می کرد. مردم هم هر چهار گوشه چهارراه وایستاده بودن نگاه می کردن. گویا جناب معرکه گیر به دنبال تشویق حضار بود و چون از تمدن لفظی نتیجه ای نگرفته بود در یک حرکت متحیر العقول خودشو پرتاب کرد روی جوون بخت برگشته و د بزن! از تمام آدمایی که اون دور و بر بودن حتی یه نفر هم قدمی برنداشت حتی یکی دست به گوشی نشد زنگ بزنه پلیس. حالا جریان چی بوده، این جوون بخت برگشته با موتورش داشته رد میشده گوشه موتور با سپر ماشین آقا تماس پیدا کرده. هر چقدر فریاد زد که خب زنگ بزن پلیس بیاد خسارتش رو میدم فرقی نکرد و قهرمان داستان هنرنماییش رو تکمیل کرد. دیگه نموندم ببینم آخر عاقبت یه حلوا افتاد یا نه!

2- دیروز سوار تاکسی شدم بعد اینکه یه ده بیست متر رفت گفت که یه خیابون زودتر از مسیر من میپیچه داخل و اگه میخوام پیاده شم. عجله ای نداشتم و پیاده روی هم بد نبود اول صبحی پس سر جام موندم.( مدیونین اگه فکر کنین تنبلیم اومد پیاده شم!) یه آقایی گویا از انقلاب سوار شده بود ومیدون فاطمی پیاده شد. خانمی هم جلو نشسته بود و به نظر میرسید همسر آقای راننده باشه. آقا دو تومنی داده بود و وسط مسیر هزار تومن پس گرفته بود، موقع پیاده شدن هر چی صبر کرد دید که از راننده صدایی مبنی بر دادن بقیه پول نمیاد وقتی اعلام کرد راننده یه دویست تومنی بهش داد. طرف هم نرفته برگشت که چرا فقط دویست تومن اون مسیر پونصد تومنه! راننده هم حق به جانب گفت که دو مسیر سوار شدی باید پول دو مسیر رو بدی. اول گفتی سر فاطمی بعد که سوار شدی گفتی میدون فاطمی هم میری پس میشه دو مسیر! واقعا در کف منطق جناب راننده مونده بودم! مسافر بیچاره حق داشت. مسیر انقلاب تا فاطمی پونصد تومنه. البته تا دیروزش که بود میگه اینکه باز یکی شب خواب دیده باشه! می خواستم اون وسط به راننده بگم که بابا مسافره حق داره که شروع کردن بحث کردن. آخر راننده یه دویست تومنی رو با حالت بدی پرت کرد بیرون پنجره که بگیر حالا و دیگه حرف نزن. مسافر هم بهش برخورد و پول رو دوباره پرت کرد تو ماشین و گفت بگیر صدقه سر خانمت! پول دوباره افتاد دست راننده و این دفعه از وسط به دو نیم شد و پرت شد سمت مسافر و جمله من از سر تا پاتو صدقه میدم هم همراهش نثار مسافر شد. خلاصه کار به جای باریک کشید و شروع کردن فحش دادن و که یه دفعه یه صدای جیغ جیغویی شروع کرد همینطور یه بند فحش دادن! احساس کردم پرده گوشم داره پاره میشه. دیگه مطمئن شدم خانمه همسر راننده طماع هست. خدا درو تخته رو خوب جور کرده بود! همینطور یه بند جیغ می کشید که آره مرت..که رفتی گاو گوسفنداتو فروختی اومدی تهرون فکر کردی.... شدی! مسافر به جای اینکه باهاش دهن به دهن شه رفت طرف پنجره راننده گفت بزن بغل از چند نفر بپرسیم این مسیر چقدره راننده هم چند تا حرف بارش کرد و راه افتاد. تو کل راه یکی اون گفت یکی این و توجه کنین که من هم همانند چغندری تو صندلی پشت محسوب می شدم که هیچ کدوم نمی گفتن که یکی نشسته دیگه جمعش کنیم! جناب راننده از من هم بیشتر اون چیزی که باید گرفت اما خوب خانم محترمش! به شدت زهر چشم گرفته بود از من! به جان خودم دو تا از این مدل خانما رو بفرستن تو خیابون هیچ کس جرات نمی کنه خلاف خواسته شون عمل کنه! احتیاجی هم به وسایل آدم کن! نخواهد بود.

3- چند ساعت بعد اون تاکسی با دوستم سوار یه تاکسی دیگه شدم به مقصد دانشگاه. ده متر بعد کلانتری ولنجک پشت چراغ قرمز که رسیدیم دیدیم تو اون یکی لاین یه پیکان نگه داشته در مسافر و راننده هر دو بازه و اثری ازشون نیست جلوتر که رسیدیم دیدیم بلـــــه! راننده رفته صندلی پشت یکی از مسافرا یکی دیگه رو نگه داشته و راننده هم داره با مشت و لگد از خجالتش در میاد! واقعا صحنه میخکوب کننده ای بود. مشت راننده تو سر و صورت و بینی و دهن مسافر فرود می اومد. مسافر هم حجمش زیاد بود ولی زورش به اون نمی رسید به زور می خواست از ماشین پیاده شه ولی اون دوتای دیگه نمیذاشت . کفش یه پاش دراومده بود و پاش لای در بود. به زور سرش رو هم بیرون آورده بود که راننده سر و پای یارو رو گذاشت لای در و چن بار محکم در و کوبید روشون! تو تمام این لحظه تمام ماشین ها تو هر دو لاین وایستاده بودن و نگاه میکردن. با کمال شرمندگی منم نگاه می کردم. یه چیزی هی بهم میگفت که خب یه کاری بکن اما نمی دونم چرا سر جام نشسته بودم. تاکسی ما درست روبروی ماشین نگه داشته بود و چند بار کم مونده بود دست راننده بخوره تو پنجره کنار من. میخواستم برم بیرون و از کلانتری یکی رو خبر کنم اما ترسیدم برم پایین خودم گیر بیفتم. چند تا موتوری هم اومدن و بعضی ها بهشون گفتن که برین از کلانتری یکی رو بیارین اما گاز دادن و رفتن دنبال کار خودشون. مسافر داد می کشید ولی کسی حرکتی نمی کرد. از همه جالبتر نگهبان کلانتری بود که وایستاده بود نگاه می کرد. بعد از حدودا پنج دقیقه کتک کاری یه سربازی از کلانتری اومد بیرون و مثل اینکه اومده شانزه لیزه قدم بزنه آروم آروم اومد سمت ماشین. تا اون برسه چند تا مشت حسابی نثار مسافر شد و به زور کردنش تو ماشین و بردنش. اونم رفتن ماشین رو با خونسردی تماشا کرد و برگشت تو کلانتری! بهمین سادگی و خوشمزگی!
من نمی دونم به افسرای نیروی انتظامی کافور میدن که این همه بی بخار شدن!
از اون روز همش تو فکرم که با یارو چیکار کردن و اصلا چرا اون جوری افتاده بودن به جونش

4- امروز از تاکسی پیاده شدم. دو قدم جلوتر راننده تاکسی و مسافر دعواشون شده بود. راننده فحش میداد که چرا مسافر کرایه خواسته شده رو نمیده مسافر هم فحش رو پس می فرستاد که چرا راننده این همه زیاد می گیره.

"راننده و مسافر" اکشن ترین فیلم امروز سینماها. به تهیه کنندگی کارشناسان هدفمند سازی

سرابی به نام کار!

2011-04-19T18:46:00.000+04:30

امروز یکی از اون روزهایی هست که دوست دارم هر پنج دقیقه بگم مملکته داریم! چرا؟ خوب معلومه دیگه! دوباره فیلم یاد هندستون کرده و هوس کار کردن خارج از منزل به سرم زده. جز عوام بیچاره ای هم محسوب میشم که پارتی مارتیم یخده! ندارم خب به کی بگم! اهل چاپلوسی استاد و مستاد هم نبودم که بخواد الان زیر پرو بالش جام بده. این از کار دولتی مرتبط. کار دولتی نامرتبط هم که چون پارتی موجود نیست پس هر وقت موهام رنگ دندونام شد احتمالا کار پیدا می کنم. اون زمان جوانی که دانشگاه می رفتم و یکی می اومد تو اتوبوس با همشهری به بغل ناله می کرد که خانم کار درست و حسابی نیست و همش پارتی هست و اینا باور نمی کردم. میگفتم حالا ده تا پست رو با پارتی بدن یازدهمیش رو که میشه پیدا کرد. اما الان تقریبا باورم شده اون موقع غلط زیادی می کردم! سایت کاریابی که ثبت نام میکنی در طرفه العینی ده تا دوست پسر تحصیلکرده همه هم از شریف پیدا میکنی اما دریغ از یک عدد کار. پس می مونه روزنامه همشهری!

اینجانب هفته گذشته روزنامه همشهری رو خریدم و به جز آگهی های دارالترجمه هیچ آگهی دیگه ای پیدا نکردم. نمی دونم رو پیشونی من چی نوشته!! خلاصه سرمو انداختم پایین و زنگ زدمبه یکیشون. آدرس گرفتم و رفتم پیشش و مثل همیشه فرمی که میشه به راحتی تو سایتشون بذارن و پر کردم و برگشتم. جدیدا هم مد شده امروز فرم پر می کنی هفته بعد جواب میدن. قبلا انقدر با کلاس نبودن! هفته بعد زنگ زدن و گفتن که فرم شما از همه نظر مورد قبول هست و هفته بعد زنگ می زنیم بیاین گزینه بدین( خواستین با همون لهجه معروف بخونینش!) هفته بعد زنگ نزدن و منم با یه جای دیگه تماس گرفتم. اونجا هم کلی سوال پرسید پای تلفن و وقتی من ازش سوال پرسیدم گفت باید با مدیریت صحبت کنین و بیاین اینجا آدرس که خواستم گفت الان که نمی تونم آدرس بدم! (جل الخالق) وقتی هم که پرسیدم خب پس من چه جوری باید بیام اونجا گفت تماس میگیریم! دو روز بعد ساعت نه شب یکی زنگ زد که از دارالترجمه هستم. اسم دارالترجمه رو هم نمیگه. تو آگهی هم اسم نبود البته. گویا خیلی سری هست این آدرس و اسم! باز هم کلی سوال و آخر سر هم که گفت باهاتون تماس می گیریم!( اینجا از اون تف های میچیکویی واقعا لازم داشت!)

فرداش خانم اولیه تماس گرفته که من شما رو می خوام ها! حتمی هست خیلی از سابقه کاریتون خوشم اومده و .... (کلی هندونه دیگه)کار که پیدا نکردین هنوز؟ بعد هم گفت که هنوز با کارمندای سابق صحبت نهایی نکرده و دوشنبه سه شنبه نتیجه رو اعلام می کنه و وقتی گفتم با یه جای دیگه صحبت کردم هم... ( باز هم کلی هندونه تصور کنین) حالا شماره موبایل منو داشته باش نتیجه اون کار رو به من بگو. دفتر دوم دوباره تماس گرفت و باز هم یه سری سوال پرسید( نمی دونم این همه سوال رو از کجا در می آورد!) و آخر سر من موفق به گرفتن اسم دارالترجمه و آدرسش شدم! ( نا گفته نمونه که احساس موفقیت زیادی می کردم!) و قرار شد که فرداش ( یعنی امروز) برم دفتر تا یه سری صحبت ها انجام بشه و بقیه سوال!!! ها رو بپرسن. به خانم زنگ زدم و جریان رو گفتم و اونم گفت که تا شب خبر میده که کارمندش میره یا می مونه( من نمی دونم وقتی تو مطمئن نیستی برای چی آگهی می دی آخه!)
البته شب هم تماس نگرفت! صبح به موقع رفتم سر قرار و اساتید مربوط بعد نیم ساعت تاخیر اومدن. اولا که فرم استخدام دادن من پر کنم! ( نمی دونم اون همه سوال رو جواباش رو یادداشت نمی کردن!) بعد هم که خیلی راحت می گن حالا یه دو سه هفته ای بیاین آزمایشی ما ببینیم کارتون چه جوریه بعد تصمیم بگیریم. بیمه هم ایشالا سه چهار ماه بعد!( به جان خودم خیلی جلو خودم رو گرفتم که جفت پا نرم تو صورتشون!) والله یه ماهه کارآموز تربیت می کنن این حاجی به من میگه یه ماه بیا تا من ببینم کارت چه جوریه!
الان که اعصابم خورده بیشتر یاد مقایسه ها می افتم. مقایسه خانمی که اون روز تو مطب دیدمش و دو سال از من بزرگتر بود لیسانس حسابداری داشت ولی کارشناس سازمان بازرسی کشور بود و با پنج سال سابقه کار حقوق یک میلیون و دویست میگرفت و ساعت کاریش تا یک بود و تازه ناراضی بود. خودش بهم گفت که چهار تا خواهر با پارتی کار دولتی پیدا کردن! یا هم رشته ای خودم که یه ترم ازم بالاتر بود و چون همیشه کلاسور استاد رو می برد دفترش که یه وقت استاد خسته نشه بدون هیچ سابقه کاری و مدرک دکتری داره علامه درس میده. یا.... نمونه زیاده جانم، هر چی هم که بیشتر یادم میاد بیشتر کفری میشم. واقعا نمی دونم فرق ما با اونا چیه. و البته دو روزه خیلی تو فکرم که الان برای چی من فوق خوندم؟ وقتی دوباره قراره برگردم سر وقت همین دارالترجمه. من اگه بعد لیسانس هم تو همین دارالترجمه ها می موندم شاید حقوقم بیشتر از چیزی بود که الان بهم پیشنهاد میدن.
آخر هم فعلا به این نتیجه رسیدم در منزل خانم خودم باشم و ترجمه هام رو انجام بدم. هم درآمدم بیشتره هم کسی نیست بهم بگه چیکار کنم و اینکه هشت نه ساعت در روزم مال کس دیگه ای نیست که برای یه ساعت قرض گرفتنش مجبور شم دو ساعت اضافی کار کنم.

پ.ن: مادر جان میگن که برم وزارت کار ثبت نام کنم. به نظرتون توفیری خواهد داشت؟ غیر اینکه از من حق مشاوره بگیرن؟
پ.ن 2: الان انگیزه ام برای اینکه برای آزمون دکتری آماده بشم چیزی در حد صفر و شاید هم پایین تر باشه. دلم می خواد هرچی کتاب درسی دور و برم هست همه رو از جلوی چشم گم و گور کنم!
پ.ن3: بعد میان میگن این همه فرصت شغلی مرتبط با رشته ایجاد شده! کوووووووووووووووووووووووووووو!
پ.ن 4: اونایی که دم به دقیقه میان به من میگن رشته ات خوبه و همیشه کار داری کجان؟ بیان اینجا بی زحمت یه دقیقه خصوصی باهاشون کار دارم!
پ. ن 5: تو این هیری ویری خونه دوستم آتیش گرفته و اعصابم رو خرد خاک شیر کرده. نزدیک نیاین گاز می گیرم!

پ.ن 6: نظرتون در مورد این چیه؟

من و آزمون دکتری

2011-04-14T22:56:00.001+04:30

اول از همه تشکراتم رو بکنم از دانشگاه علامه ی پایین تر از چهارراه لشکر که واقعا کادر خوب و مودبی داشتن و تنها حوزه ای بود که به ما تنقلات داد تا سر آزمون کذایی حوصله مون سر نره و بساط خرچ خرچ کردنمون به راه باشه. روی هر صندلی یه آب معدنی، ساندیس کیک و دستمال و قاشق و چنگال گذاشته بودن و فیش ناهار! همین جا اعلام کنم که تنها حوزه ای هم بود که ناهار داد و داوطلبین عزیز رو بین دو تا آزمون آواره خیابون نکرد.

الحق هم که زرشک پلو با مرغشون خوشمزه بود و لازم نبود بین برنجها زرشکها رو صید کنی. دوغ بسیار خوشمزه و ماست عالی ای هم دادن. البته توجه نکردن که ماست و دوغ و آفتابی که دو ساعت تمام فرق سرمون می تابید کار خودشون رو میکنه و سر آزمون بعدازظهر همه چرت میزنیم! از خوردنی ها که شاید بهترین بخش ماجرا بودن بگذریم میرسیم به آزمون بسیار کارشناسی شده.

دو تا کارت داشتیم یکی برای 8 صبح و آزمون استعداد تحصیلی یا به زبون خودمون تست هوش و در کنارش سوالات عمومی و یکی هم برای 3 بعدازظهر و سوالات تخصصی. آزمون اول که ساعت یه ربع به نه شروع شد با آزمون استعداد تحصیلی.اگه فکر می کنین پاسخنامه همون پاسخنامه عادی همیشگی خودمون هست کاملا در اشتباه هستین. مربع های بزرگی کشیده بودن که باید گزینه مورد نظر رو توشون می نوشتیم. گزینه های 1 2 3 4 بود و ما تو مربع ها باید می نوشتیم A B C D ! حالا اینکه چه مرضی بود که اینکارو کرده بودن نمی دونم.
دو سه تا متن که پشت هر کدوم چند تا سوال تحلیلی پرسیده بودن و خوب قابل قبول بودن چند تا سوال علی و نقی و تقی و قلی با هم شطرنج بازی کردن و علی دو برابر باختها برد داشته و نقی اصلا باخت نداشته و آخر دریابید پرتقال فروش را که خب بازم به هوش مربوط بود. اما قسمت قشنگ ماجرا از بخش سوم سوالات شروع میشد : سوالات ریاضی، آمار و فیزیک!!!
به جان خودم وقتی تو نمونه سوالاتی که تو سایت سنجش زده بودن دیدم سوال ریاضی داره فکر کردم اشتباهی نمونه سوالات هوش فنی مهندسی رو دانلود کردم. یه سوال داده بودن به این مضمون که فلان دانشگاه 60 درصد دانشجوهاش پسرن. 22.5 درصد دانشجوها تو رشته علوم پایه هستن. 18 نفر هم دکترا می خونن. حالا چند درصد دانشجوهای علوم پایه دکترا می خونن؟ یا یکی دیگه بود که 17 درصد دانشجوها فنی مهندسی هستن. اگه تعداد 60 درصدشون لپ تاپ داشته باشن تعداد لپ تاپ ها چند تاست یا یه چیزهایی تو همین مضمون.
این رو هم که رد کنیم میرسیم به سوالات تصویری. یه مربع گذاشتن یه دایره هم توش که به دو ضلع مربع مماسه. بعد سوال دادن.. توجه کنین سوال اینجوری بود که
ستون اول ستون دوم
1/4 مساحت مربع مساحت دایره

بعد گفتن که چک کنین اگه جواب ستون اول از دوم بیشتر بود تو پاسخنامه بنویسین A اگه دوم بیشتر بود بنویسین B اگه مساوی بودن بنویسین C و اگه هیچ رابطه ای نداشتن بنویسین D. و من همچنان اندر کف این D موندم که دو عدد اگه بزرگتر یا کوچیکتر نباشن مساوی هم نباشن پس چی می تونن باشن. علمای ریاضی یه لطفی کنن و شفاف سازی کنن ممنون میشم
از اینها هم که بگذریم می رسیم به سوال های فیزیک! قطاری داریم به طول 90 متر که با سرعت 40 کیلومتر بر ساعت وارد تونلی می شود و بعد از 27 ثانیه به طور کامل از آن خارج می شود. طول تونل چقدر است؟
این سوال اول حسابی نقش نوستالژی برای من بازی کرد و رفتم به ده دوازده سال پیش. یاد امتحانایی افتادم که معلمه می خواست زرنگ بازی در بیاره و بچه ها رو به اشتباه بندازه برای همین یکی رو کیلومتر بر ساعت میداد یکی رو ثانیه!بعد از اینکه از نوستالژی بیرون اومدم کلی یه ذهن مبارک فشار آوردم تا تو زیر خاکی ها دنبال فرمولها بگرده و یه چیزی پیدا کنه. وقتی اومدم رشته زبان به خیال اینکه دیگه چشمم به ریاضی و فیزیک و شیمی و زیست و اینا نمی افته همه آموخته رو زیر خرمنی از لغات انگلیسی و تئوری و غیره خاک کرده بودم و الان بیرون کشیدنشون بسی مشکل بود.
سوالای بعدی بیشتر ما را بر این داشت که یه امتحان ریاضی فیزیک داریم میدیم. یک نقاش با نسبت 2 به 9 رنگ مشکی و سفید دارد. برای ساختن رنگ خاکستری نسبت 2 به 5 از رنگها استفاده می کند. پس از ساختن رنگ خاکستری چقدر از رنگ مشکلی باقی می ماند. والله من رفته بودم از این سوالا که علی به عکسی می نگرد که برادرزاده خاله عمو زاده مادربزرگش است جواب بدم اما زهی خیال باطل.
دفتر چه دوم سوالات عمومی بود که جای بسی تعجب داشت که سوالات خوبی بودن. فقط من نفهمیدم به جای اینکه تستی باشن چرا خواسته بودن که لغات رو حرف به حرف براشون بنویسیم. برای اولین بار یه متن داده بودن و جای اصطلاحات رو خالی گذاشته بودن که برای من خیلی جالب بود.
سوالای مزبور رو که جواب دادیم و اومدیم بیرون و ناهار لذیذ رو خوردیم و از ساعت 12 تا 2:30 تو محوطه ولو بودیم و مانتو رو بسی با خاک و خلی که بعید نیست سوغات عراق بوده باشه آشنا کردیم. دوباره بازرسی بدنی شدیم و رفتیم داخل. ما رو از ساعت 2:30 تا 3:30 نشوندن رو صندلی و گفتن حق ندارین از جاتون بلند شین!اخر هم طرفای یک ربع به چهار شروع کردیم.
اومدیم شروع کنیم که رابط محترم گفت راستی سوالات دفترچه عمومی که صبح جواب دادین نمره منفی نداشت! همین جا از اینکه بسیار به موقع موضوع رو گوشزد کردن تشکر می کنم! سوالات اختصاصی هم معلوم نشد که نمره منفی داره یا نه رو دفترچه که چیزی نوشته نشده بود هیچ کس هم اونجا نمی دونست!
سوالات تخصصی بسیار تخصصی بودن طوری که اگه من همون ترم هشت که لیسانس رو تموم کردم این کنکور رو می دادم صد وبیست درصد شانس قبولی داشتم. تمام چهل و پنج دقیقه ای صرف جواب دادن کردم و هی با خودم می گفتم ااا این که تو فلان کتاب زبان شناسی ترم شش خونده بودیم. اه ه ه این رو می دونستما زمان طفولیت خونده بودم! خلاصه اینکه کل سوالات در دو بخش زبان شناسی و روش تدریس که کوچکترین ربطی به رشته من نداره تقسیم شده بود و همه سوالها از دو تا کتاب اومده بود که سر واحد زبان شناسی و روش تدریس که دروس فرعی دوره لیسانس خونده بودیم. اینجا هم کلی از مغز بیچاره درخواست کردم زیر خاکی ها رو بیرون بکشه و دریغ از یک عدد سوال ترجمه! چه تئوری چه عملی
شنیده های بعد جلسه امتحان هم حاکی از این بود که بعد این آزمون قبولی ها به دانشگاه ارجاع داده میشن تا یه آزمون کتبی مثل سالهای قبل هم اونا بگیرن! واقعا از مسئولین سازمان سنجش سوال دارم که هدف از برگزاری چنین آزمون آبکی و بیخودی بغیر از گرفتن اون 22500 تومنا چیز دیگه ای هم بود. وقتی قراره دوباره دانشگاه خودش آزمون بگیره و مصاحبه برگزار کنه پس دیگه برادر من شما کجای این به قول خودتون مافیای دانشگاه رو نابود کردین؟

پ.ن: این جالب نیست که حتی بعد برگزاری اولین آزمون هنوز هم کسی در مورد پروسه قبولی چیزی نمی دونه. یکی میگه آزمون کتبی میگرن یکی میگه مصاحبه تخصصی می کنن. هیچ منبعی هم درست درمون نمی گن که قراره بعد این چه به سر دانشجوها بیاد.

پ. ن 2: اولین سالی که آزمون دکتری رو سنجش برگزار می کنه و اولین سالی که دکترای مترجمی زبان برگزار میشه و اولین سالی که آزمون تو دو مرحله صبح و بعدازظهر هست و اولین سالی که تست هوش میذارن! بعــــــــــــــــــــله!

پ.ن 3: موش آزمایشگاهی دیدین؟ من دیلماجشونم!

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

2011-04-13T17:37:00.000+04:30

نسل پدر مادرای ما نسلی بودن که به روش سنتی و بدون عشق زندگیاشونو شروع کردن به امید اینکه به عشق بعد از ازدواج برسن. شاید ده درصدشون رسیدن و نود درصدشون به زندگی کنار همدیگه عادت کردن و به قول خودشون سوختن و ساختن. نسل فداکاری و سکوت شدن. به خاطر زندگیشون به خاطر بچه هاشون یا به خاطر این سنت که با لباس سفید برن خونه بخت و با کفن بیان بیرون(برای آقایون نمی دونم چی میگن). اما برام جای سواله که پدر مادری که میگن همه زندگیشون بچه هاشون هستن و برای اونها همه چی رو میخوان و دیدن که ازدواجهای کاملا سنتی شون به یه شب خواستگاری و ازدواج تو یه ماه و آشنایی بعد ازدواج بند بوده نتیجه دلخواه رو نداشته و نتونستن اون عشقی که میگن رو تجربه کنن، چرا انقدر اصرار دارن که بچه های دلبندشون هم به همین شیوه زندگی مشترکشون رو شروع کنن. چرا هر کی غیر روش سنتی ازدواج کنن لبشونو گاز می گیرن و پشت سرش حرف می زنن که دیدی دختره خودش با پسره دوست شده بود. دیدی خاطر خواه دختره شده بود. دیدی فلان شده بود... مگه شادی بچه ها رو نمی خواین؟ مگه نمی گین که ندیده و نشناخته ازدواج کردین و همش کوتاه اومدین و خون دل خوردین تا این زندگی به اینجا رسید و بچه هاتون بچه های طلاق نشدن. مگه تا اسم طلاق میاد رنگتون نمی پره و شروع نمی کنین به استغفرالله گفتن. پس چرا بازم همون راه رفته رو ادامه می دین و با هرکی که بخواد از این راه به امید پیدا کردن یه راه مناسبتر خارج بشه برخورد می کنین و انواع و اقسام صفتها رو بهش نسبت می دین.

وقتی می شنوم رفتن عروسی یکی و بعد کلی تبریک گفتن و آرزوی خوشبختی کردن، یه جا دور هم جمع میشن و پچ پچ کنان میگن که جوونا هم جوونای قدیم. به حرف بزرگترا گوش میدادن و هر کی رو اونا معرفی می کردن میگفتن چشم نه مثل الانیا که میان صاف تو چشم بزرگترا نگاه می کنن میگن عاشق شدم. وقتی می شنوم که می گن عروسه خون به جیگر پدر مادرش کرده از بس خودسره. داماده خودش تو فلان مهمونی دختره رو پیدا کرده. وقتی می شنوم هی میگن دختره یا پسره که درس نخونده کار نداره و ... حالا صبر کن ببین تا کی دووم میاره زندگیشون. وقتی همه اینا رو می شنوم واقعا می مونم تو کار آدما. تو علم و فلسفه و ریاضی و هزار تا کوفت دیگه روش آزمایش خطال رو انجام می دن. به بحث سنت که میرسه عین کبک سرشون رو می کنن زیر خاک و همین طور راه اشتباه قبلی رو ادامه می دن.

نسل برزخی ما چه گناهی کرده که بین سنت ومدرنیته داره بال بال میزنه!

نقطه جوش!

2011-04-02T12:36:00.000+04:30

آقا فحش گذاشتم برای هر کی بیاد و بگه حالا چه برنامه ای داری. آسایش نداریم از دست این ملت. درس می خونی یه جوره تموم هم میشه یه جور دیگه. اصلا من نمی دونم به چه درد تو میخوره بدونی من چه برنامه ای دارم. فکر کن میخوام ول بگردم. فکر کن میخوام بخورم و بخوابم.من نمی دونم اینا چیکار زندگی مردم دارن. آخه دوست آدم باشن سر دربیارن از کار آدم باز آدم دلش نمی سوزه. درس که میخونی گیرن که کی تموم میشه. تموم میشه گیرن که ببینن این همه سال وقت گذاشتی نمی خوای کار کنی. کارهم پیدا کنی میگن انقدر به مال دنیا نچسب ترشیدی. ازدواج هم بکنی اول که پشتت میگن این کیه پیدا کرده بعد که عادی شد نمی خوای بچه بیاری. بچه هم که اومد و نفهمیدی کارت کجاست و زندگیت کجاست گیرن که همینه دیگه این همه درس خوندی حالا بشین کهنه بچه عوض کن. فرقت با دختر ما چیه که دیپلم گرفت رفت سر خونه زندگیش الان خانم خونه شه راحت خونه نشسته سالاری می کنه. حالا هی تو از صبح تا شب بدو. نمیشه منم سوار کشتی شم بعد کشتی غرق شه سر از جزیره رابینسون در بیارم؟ به همون خانواده ارنست هم راضیم. میخوام یه مدت دور از بنی بشر باشم!
استاد راهنما هم که تا تونست قبل و بعد عید رو خراب کرد برامون الان هم کنتاک کرده میگه هر تصمیمی می خوای بگیری بگیر برا مقاله هات. به جان خودم از.. کمترم اگه خودم چاپشون نکنم. خوبه والله هر جا منفعت خودشون باشه هی گیر میدن که کارت رو آماده کن و بیار و من ویرایش کنم و ... مهم هم نیست که عیده و تو تعطیلات عید حداقل دست از سر کچلشون بردارن

بالن سواری

2011-03-28T15:05:00.000+04:30

روی پشت بوم نشسته بودم و آسمون رو نگاه می کردم. یه چیز سبز از دور نزدیک شد. یه بالن بود. یه دختر مو حنایی هم توش نشسته بود. وقتی نزدیک تر شد براش دست تکون دادم اون هم جوابم رو داد. یه دور بالای سر من زدن و آخر رو پشت بوم خونه پایین اومدن. خواهر و مادرش از اتاقکی که تو بالن بود بیرون اومدن. ایرانی نبودن. ( جدیدا تو خوابام هم انگلیسی حرف می زنم! بس که کسی نیست تو دنیای واقعی دو کلمه انگلیسی باهاش اختلاط کنیم) وقتی پرسیدم برا چی سوار بالن شدن دختر کوچیکه گفت که چند وقت پیش خونه شون رو دزد زده و هر چی داشتن برده اونا هم دیدن اگه بخوان یه زندگی رو دوباره بسازن دارو ندارشون رو باید بدن تصمیم گرفتن خونه رو بفروشن و عوضش یه بالن بخرن و بقیه پول رو هم بذارن بانک و برن دور دنیا بگردن.

بعضی وقتها تو خواب ایده های خوبی به سر آدم میزنه. واقعا چی میشه اگه آدم یه مدت کار کنه و بعد یه بالن بخره و باهاش بره دور دنیا رو بگرده.

پ.ن: به یه دوستی قول داده بودم که یه داستان کوتاه ترجمه کنم. فکر نکنه که فراموش کردم. دنبالش هستم حتی یکی اینجا هست که شاهده که چند تا داستان از سلنجر پیدا کرده بودم و ازش پرسیدم که به نظرش ترجمه شده یا نه. چون حدس زدم همه داستانای سلنجر ترجمه شده باشه دیگه پیگیرش نشدم. خلاصه که خواستم اعلام کنم یادم هست.

دهه جدید

2011-03-19T22:31:00.000+03:30

سال نو همتون مبارک

همتون برام عزیزین.

دوست دارم تو سال جدید هر روز خبر موفقیت هاتون رو بشنوم.

همیشه شاهد شادیتون باشم.

تو سال جدید همیشه خندون باشین

همیشه شادون باشین

همیشه موفق باشین

به همه آرزوهاتون برسین

امان از دست این کارفرماها

2011-03-15T20:54:00.000+03:30

زنگ زدن گفتن بیا برا مصاحبه. پای تلفن پرسیدم که زمینه کاریش چیه گفتن بخش صدور ویزا. صبح زود کوبیدم رفتم اون سر شهر. مسئول مصاحبه رو که با یه من عسل هم نمیشد خورد. یه فرم داده پر کردم. بعد یه صفحه بهم داده میگه این شرایط کاری هست بخون ببین اگه قبول داری امضا کن.‏

اولین شرطش این بود که از ساعت هشت صبح تا شش بعدازظهر نباید به هیچ وجه موهام معلوم بشه. لباس کاری فقط مانتو مقنعه مشکی باید باشه. سر کار حق حرف زدن نداریم. تلفن حق نداریم بزنیم و موبایل باید خاموش باشه. حق نداریم به کامپیوتر بدون اجازه مدیریت دست بزنیم. دوره کارآموزی حقوق نداره و حقوق رو کارفرما مشخص می کنه. نهار رو باید پشت کانتر که محل کارمون هست بخوریم و حق نداریم بیرون بریم.حالا بقیه موارد بماند. بهش میگم خوب حقوقش چقدره میگه کف حقوق وزارت کار یعنی سیصد و پنجاه به اضافه پورسانت. میگم خوب پورسانتش چقدره میگه الان نمیتونم توضیح بدم‍ میگم خوب کارش چی هست میگه بعدا آموزش میدیم. میگم بیمه می کنین. میگه بله. پرسیدم بعد از چه مدت؟ میگه اینم نمی تونم الان بگم! با زبون بی زبونی می گفت که دیگه سوال نکن. تازه میگه چهارده فروردین بیاین برای مصاحبه دوم!
یه لحظه احساس کردم وارد زندان اوین شدم
قشنگی ماجرا این بود که مسئول فروش بلیط می خواستن. دقیقا چیزی که پای تلفن که پرسیدم ازشون خیلی سریع رد کرد و گفت نه مسئول صدور ویزا میخوایم.
یعنی عاشق این کارفرماهای بخش خصوصی هستم. رم تو دوران گذشته برده داری می کرد اینا الان یاد گرفتن

دوسالگی

2011-03-12T21:07:00.000+03:30

دو سال پیش در چنین روزی دیلماج شدم؛ یه دیلماج مجازی.

تولد دیلماج شدنم مبارک باشه.

ساختار پایان نامه

2011-03-07T18:17:00.008+03:30

به نظرم یکی از بزرگترین مشکلات دانشجوها تو ایران عدم آشنایی با فرم ارائه مقاله و پایان نامه هست. من که خودم به شخصه تو شش واحد روش تحقیقی که تو دوره های مختلف گذروندم چیز زیادی یاد نگرفتم. یه سری تئوری حفظ کردم و امتحان دادم و تموم شد. اما وقتی یه دفعه به حال خودم رها شدم که برم و یه پایان نامه بنویسم مجبور شدم به کلی سایت خارجی و داخلی سر بزنم تا بفهمم که از کدوم سیستم نوشتاری باید استفاده کنم. اولش که میخوای شروع کنی به نظر راحت میاد اما همین که اولین کلمه رو می نویسی سوالات شروع می شه. فونتش چی باشه؟ سایزش چند باشه؟ چقدر حاشیه داشته باشه فاصله پاراگراف ها چقدر باشه. تازه وقتی کلی صفحه نوشتی یادت می افته که هدر ها رو تنظیم نکردی و برای همین هم برای فهرست بندی به مشکل می خوری و باید بارها و بارها فونت و سایز رو عوض کنی و تعریف کنی تا بالاخره همه چی جور در بیاد.
تصمیم گرفتم یه سری مطالب رو که پیدا کردم اینجا بذارم بلکه دو نفر کمتر این راه تکراری و خسته کننده رو طی کنن.
از اونجاییکه پایان نامه من انگلیسی بود و سیستمش یه کمی با فارسی فرق می کنه برای همین از سایتهای دانشگاه ها کمک گرفتم و فرم فارسی رو پیدا کردم. کم کم تو مطلبای بعدی یه سری از نکات رو بهش اضافه می کنم. شاید هم این حوصله بهم اجازه داد و یه سری نکات ورد رو که خیلی می تونه تو آسون شدن کارها کمک کنه اینجا بذارم.
اول از همه ترتیب قرار گرفتن مطالب تو پایان نامه :

ترتیب مطالب مندرج در پایان نامه بایستی به صورت زیر باشد:
صفحة عنوان (روی جلد (

· تشکر و قدرداني

· چکيده پایان نامه

· فهرست مطالب، جداول و نمودارها

· پيشگفتار

v فصل اول: طرح تحقيق (کليات)‌

· مقدمه

· بيان مساله

· ضرورت پژوهش

· اهداف طرح (اهداف کلی و اهداف جزئی)

· سوالات

· تعريف واژه‌ها و اصطلاحات

· محدوديت‌هاي پژوهش

v فصل دوم: ادبيات تحقيق

· مقدمه

· مباني نظري تحقيق

· پيشينه (سابقه) تحقيق

· جمع‌بندي و نتيجه‌گيري

v فصل سوم: روش‌هاي تحقيق

· مقدمه

· فرضیه ها

روش اجراي پژوهش (تحقيق)

· جامعه تحقيق

· نمونه و روش نمونه‌گيري

· ابزار جمع‌آوري اطلاعات

· تجزيه و تحليل اطلاعات

v فصل چهارم: يافته‌هاي تحقيق (داده‌ها و تجزيه و تحليل آنها)

· مقدمه

· توصيف اطلاعات (ارائه داده‌ها)

· تحليل اطلاعات (آزمون فرضيه)

v فصل پنجم: بحث و نتيجه‌گيري

· مقدمه

· بحث و نتيجه‌گيري

· پيشنهادها

· فهرست منابع

· پيوست‌ها

· چکيده به زبان انگليسی

· صفحه عنوان به زبان انگليسی

اما شیوه تدوین پایان نامه با جزئیات به صورت زیر است:

عنوان: اين بخش شامل شرح حال، پيشينه تاريخي، پيشينه نظري و غيره است.

طرح مسئله: اين بخش گسترش و بسط موضوع پايان‏نامه است. سوال‏هاي مورد بحث و قابل بررسي را كه در پايان‏نامه خود پاسخ خواهيد داد يا مطرح خواهيد كرد. در اين بخش بگنجانيد.

اهميت مسئله: در اين قسمت دلايل كافي و قانع كننده‏اي را ذكر مي‏كنيد كه نشان مي‏دهد موضوع شما اهميت بررسي دارد.

سؤال تحقيق: در اين قسمت، سؤال يا سؤال‏هاي مهمي را كه در انتخاب موضوع با آن روبرو بوده‏ايد و تحقيق شما پاسخ به آن سؤال‏هاست، بنويسيد.

تعيين حد و مرز: در اينجا حدود و مرزهاي موضوع و نظريه‏ها را مشخص كنيد.

روش‏شناسي و رويكردها: رويكرد اصلي و روشي را كه در تحقيق به كار مي‏بريد در اينجا درج و براي خواندن (نقد) متون روش دقيقي را معرفي كنيد.

توصيف منابع: در اين قسمت، منابع اصلي خود را بررسي مي‏كنيد. اين بررسي، نشان دهندة اهميت منابع و ارتباط آنها با موضوع مورد بحث شماست. در توصيف منابع، بر روي جان كلام و اصل مطلب مورد بحث در كتاب يا مقاله تأكيد مي‏شود و ارتباط و بستگي آن به موضوع و بحث پايان‏نامه شما روشن مي‏گردد.

طرح موقت رساله: طرح رساله شامل عنوان‏هاي اصلي و فرعي موضوعات مورد بحث است. اين عنوانها بايد فصل‏بندي و بيانگر طرح كلي رساله از نظر فصل‏بندي باشد و ارتباط منظم و منطقي مطالب را نشان ‏دهد. طرحي كه براي پايان‏نامه پيشنهاد مي‏كنيد طرحي آزمايشي است كه بي‏شك در طي تحقيقات و نگارش تغيير خواهد كرد.

تعاريف اصطلاحات: هر نوع اصطلاح فني و نا آشنا را در اين بخش تعريف كنيد.

كتابشناسي: كتابشناسي نوشته شما بايد حداقل شامل پانزده منابع اصلي باشد. اين تعداد حداقل نصف كمترين تعداد منابعي است كه در نهايت در پايان‏نامه شما ذكر خواهد شد.

چكيده:

ـ خلاصه مطالب شما بايد پس از فهرست مطالب و پيش از مقدمه قرار بگيرد.

ـ خلاصة مطالب بايد كوتاه و منحصر باشد و بيشتر از يك صفحه نباشد. خلاصه مشتمل است بر موضوع پايان‏نامه، هدف، نتيجه‏‏گيري و توضيحي در مورد مطالب و قسمت‏هايي كه در پايان‏نامه درج شده است، اين كار را مي‏توان با توضيحي دقيق در مورد هر بخش و يا يك بازنگري كلي از نحوة پيشرفت پايان‏نامه‏تان انجام داد.

مقدمه:

فصل اول هر پايان‏نامه شامل مقدمه است. مقدمه شامل كلّيات و مقدمات موضوع است. در مقدمه، پس از طرح مسأله و بيان اهميت موضوع و بيان سؤال و فرجة تحقيق دربارة روش تحقيق در رساله، توضيح داده مي‏شود؛ سپس نگاه كلّي پژوهشگر به موضوع عرضه مي‏شود آنچنانكه پس از آن بتوان مطالب اصلي رساله را مطابق فصل‏بندي منظم و منطقي، بيان كرد و مقدمه جزو متن رساله است.

متن رساله:

پس از مقدمه فصل‏ها و بخشهاي رساله، پشت سر هم قرار مي‏گيرد. در اين قسمت بايد نظم ساختار و ارتباط منطقي ميان قسمت‏هاي مختلف حفظ شود.

نتيجه:

آخرين فصل پايان‏نامه شامل نتيجه است. نتيجه مي‏تواند شامل بخش‏هاي كوچكتر به شرح زير مي‏باشد:

1 . جمع‏بندي، شامل جمع‏بندي مطالبي كه از مجموع تحقيق به دست آمده است.

2 . يافته‏ها، شامل بيان نتايج حقيقي به دست آمده در تحقيق.

3 . توصيه‏ها و طرح پيش زمينه‏ها، شامل برخي راهنمايي‏هاست دربارة موضوعاتي كه تحقيق شما مي‏تواند پيش زمينه‏اي براي مطالعه و تحقيق دربارة آنها باشد.

تعداد فصل‏ها

هر پايان‏نامه بايد شامل مقدمه، متن اصلي و نتيجه باشد. فصل‏بندي متن اصلي پايان‏نامه، برحسب موضوع و نظر دانشجو و استاد راهنما، متفاوت است.

ساير بخش‏ها:

علاوه بر بخشهاي ياد شده، پايان‏نامه شامل كتابنامه و ضميمه‏ها نيز هست. تمام پايان‏نامه بايد شامل حدود 18000 تا 25000 واژه باشد.

قلم مورد استفاده

نوع نوشته‏اي كه براي تايپ پايان‏نامه بكار مي‏رود بايد يا Times new Roman و يا قلمي شبيه به آن باشد. اندازه قلم برحسب شكل قلم ذكر شده عنوان شده است.

متن: 12

نقل قولهاي جدا شده از متن: 11

زيرعنوان‏ها: 13 (Bold and Italic )

عناوين اصلي : 16

كتاب‏شناسي: 11

حاشيه:

حاشيه‏هاي زير فاصله‏هاي استاندارد در نرم‏افزار مايكروسافت است كه بايد در شكل پايان‏نامه رعايت شود.

بالا : 54/2 سانتي‏متر

پايين: 54/2 سانتي متر

چپ : 17/3 سانتي‏متر

راست: 17/3 سانتي‏متر

اولين صفحه هر فصل بايد از وسط صفحه شروع شود.

فاصله ميان خطوط

مطلب: دو برابر فاصله

نقل قول‏هاي جدا شده: 5/1 فاصله

كتاب‏شناسي: يك فاصله ( با يك فاصله اضافي ما بين هر مدخل)

نقل قول

ـ نقل قول نبايد جايگزين بحث اصلي گردد، بلكه بايد بحث اصلي را تاييد با تكذيب (هنگام آوردن بحث مخالف) كند.

ـ به عنوان قانون، نقل قول‏ها، ساده كردن‏ها و خلاصه‏ها نبايستي بيشتر از يك سوم از پايان‏نامه را شامل شود. منابع خلاصه‏ها، و توضيح مطلب به زبان ساده‏تر نيز بايد مشخص گردند.

ـ اگر نقل قول هر نوع اشكال گرامري و دستوري و يا اشكال ديكته‏اي داشته باشد. اجازه نداريد آنها را اصلاح كنيد. دقيقاً به همان شكل مطلب را نقل كنيد و سپس اصطلاح (كذا) (sic) را در ميان پرانتز پس از كلمه بياوريد. اين روش نشان مي‏دهد كه از نظر شما اشكالي در نقل قول وجود دارد.

ـ منابع تمامي نقل قول‏ها و نقل قولهاي ساده شده بايد به شكل نقل در متن ‏in - text – citation درج شوند. (نگاه كنيد به نقل منابع Citing Sources در نوشته). ذكر نكردن منبع هرگونه نقل قولي چه مستقيم و چه غيرمستقيم دزدي ادبي محسوب مي‏شود (به عنوان Plagiarism نگاه كنيد).

ـ در نقل قول، نثري را كه بيشتر از چهار خط نباشد و نيازي به تاكيد نداشته باشد، مي‏توان داخل گيومه قرار داد و در متن اصلي جاي داد. نقطه بايد پس از پرانتز ذكر منبع گذاشته شود.

ـ نقل قولهاي نثري كه بيشتر از چهار خط است، بايد از اول سطر شروع شود و نبايد گيومه داشته باشد. در اين گونه موارد نقل قولها بايد داراي فاصله يك سانتيمتر از هر طرف راست و چپ باشند. اندازة قلم مورد استفاده بايد يك شماره از شمارة قلم اصلي متن كوچكتر باشد. و فاصله ميان خطوط بايد 5/1 برابر فاصله باشد. هميشه پيش و پس از هر علامت نقل قول جدا شده، يك فاصله اضافه در نظر بگيريد. نقطه بايد پيش از علامت پرانتز آخر (براي ذكر منبع) در متن بيايد.

ـ شعري كه بيش از 3 خط باشد. بايد فاقد گيومه باشد و منبع آن بايد در داخل پرانتز قرار بگيرد و پس از خط آخر آن نوشته شود. اگر پرانتز جا نمي‏گيرد از اول خط شروع كنيد و با فاصله از طرف راست خط آن را درج كنيد. اگر شعر طولاني است آنچانكه با رعايت فاصله از سمت راست نمي‏توان تمام آن را در يك خط نوشت، بايد بقيه را در خط بعدي بگنجانيد. اگر ويرايش در وسط يك خط آغاز شود، علامت مربوط بايد در همان جا به دقت در جاي خود گذاشته شود و نبايد به طرف فاصله طرف چپ تغيير مكان دهد.

ـ اگر گفتگوي نمايشي نقل مي‏شود بايد به شكل جدا شده و با حاشية اضافي آورده شود. نوشته را با استفاده از حروف بزرگ براي نام افراد كه به همراه نقطه مي‏آيد شروع كنيد. در پايان اولين خط مكالمه نقطه بگذاريد. بقية مطلب بايد با ربع اينچ مشخص شود.

حذفيات (بيشتر براي گروه‏هاي زبان‏هاي خارجي)

براي حذف در يك جمله سه نقطه كار ببريد به همراه فاصله ميان هر كدام و پس از آخرين نقطه. اگر حذف در آخر جمله شما اتفاق بيفتد سه نقطه به همراه فاصله پيش از هر كدام كه به همراه نقطه خود جمله مي‏آيد، بكار ببريد (شامل 4 نقطه بدون هيچ فاصله‏اي قبل از اولين و پس از آخرين نقطه).

گيومه به همراه حذف در وسط جمله:

He claims “ the play is not about …. acting a part.”

گيومه همراه حذف در وسط جمله و منبع موجود در پرانتز:

He claims “the play is not about … acting a part …” (28).

گيومه به همراه حذف در آخر جمله:

He claims “the play is not about Hamlet or his ability in acting a part … . ”

گيومه همراه حذف در پايان به همراه منبع پرانتزي:

He claims “the play is not about Hamlet or his ability in acting a part …” (28).

گيومه براي حذف تمام جمله‏ و يا بيشتر و يا يك پاراگراف با 4 نقطه نشان داده شده است. اما چهار نقطه بايد پيش و پس از جملاتي كه كاملاً از لحاظ دستوري درست هستند بيايد:

In his book Shakespeare and Lies, Sam Spade claims, “The play is not about Hamlet or his ability in acting a part in a convincing manner … Many of Shakespeare’s plays have been similarly misinterpreted” (20).

‏حذف يك خط از يك شعر با يك خط و با نقطه‏هاي فاصله‏دار كه تقريباً همان بلندي را دارد كه شعر اصلي دارد، نشان داده شده است.

In Worcester, Massachusetts.

I went with Aunt Consuelo

to keep her dentist’s appointment

…………………………………

in the dentist’s waiting room.

(Elizabeth Bishop‚ “In the Waiting Room‚ ” lines 1-5)

گيومه همراه حذف در انتها:

In Worcester‚ Massachusetts.

I went with Aunt Consuelo

to keep her dentist’s appointment

and sat and waited …. (1-4)

نقطه‏گذاري

ـ ويرگول، نقطه، و علامت سؤال بايد بلافاصله پس از كلمة مورد نظر بي‏هيچ فاصله‏اي درج شود.

ـ پرانتزهاي كوچك در داخل گيومه‏هاي بزرگ‏تر بي‏هيچ تغييري در اندازة قلم مي‏آيند.

ـ هر مدخل كتابشناسي بايد با يك نقطه به اتمام برسد.

نقطه‏گذاري در نقل قولها

اگر نقل قول به صورت رسمي معرفي مي‏شود بايد قبل از آن دو نقطه (:) بيايد و اگر قسمت خيلي مهمي از جمله است پيش از آن ويرگول مي‏آيد.

Hamlet had a big problem: “He could not act” (25).

Hazlitt thought the problem was that Hamlet “could not act” (25).

“He‚” according to Hazlitt‚ “could not act” (25).

پرانتزها و براكتها

تمامي مرجع‏ها و منابع بايد در داخل پرانتز نوشته شود. از براكتها براي داخل پرانتزها، براي مطالب اضافه شده درون نقل قولها و براي اطلاعات ذكر نشده در نقل قول استفاده كنيد.

كتاب‏شناسي (فارسي و زبان‏هاي خارجي)

ـ در كتابشناسي هيچ شمارة صفحه‏اي داده نمي‏شود به جز مقالات كه اولين و آخرين صفحة آنها بايد درج ‏شود.

شروع هر مدخل را با فاصله‏اي اضافي با مدخل قبل و بعد از خود تايپ كنيد.

سومين يا چهارمين خط هر مدخل (اگر مدخل طولاني باشد) حاشيه اضافي خواهد داشت.

نمونه‏هاي زير بر اساس متد MLA ‏مي‏تواند اكثر نيازهاي شما را رفع كند:

كتاب

Smith, John. Milton’s Style. New York: Random House, 1999.

كتاب با دو نويسنده

Smith, John, and Jane Marshall. Milton’s Style. New York: Random House, 1999.

كتاب با بيشتر از دو نويسنده

Smith, John et al. Milton’s Style. New York: Random House, 1999.

كتاب با چاپ اصلاح شده و بازنگري شده

Smith, John. Milton’s Style. 2nd ed. New York: Random House, 1999.

كتاب ويرايش شده

Smith, John, ed. Milton’s Style. New York: Random House, 1999.

كتابي كه هيچ نويسنده‏اي ندارد

The Literate Life: Exploring Language Standards. Urbana: National Council of Teachers, 1997.

كتابي با انتشارهاي مختلف (چند جلدي)

Smith, John A., and Jane Ann Marshall, eds. Dicnonary of Milton. Vol.3. New York: Random House, 1999.

كتاب ترجمه شده

Smith, John. Milton’s Style. Trans. Jane Marshall. New York: Random House, 1999.

اثري كه جمع‏آوري شده است

Smith, Tom. Hum our in Milton. Milton Encyclopedia. Eds. Smith and Marshall. New York: Random House, 1999. 25 – 80.

مقاله درج شده در مجله

Marshall, Jane. “Metaphor in Milton.” Poetry Yesterday 26. 12 (August 1998): 50 – 65, 55.

مقاله‏اي يا دو نويسنده

Marshall, Jane, and John A. Smith. “Metaphor in Keats.” Romantic Poetry 29, 6 (1991): 342 – 365.

ژورنالي با بيشتر از دو نويسنده

Marshall, Jane, John A. Smith, and Jack Danvers. “Gothic Imagery. ” Symbolist Weekly 73. 6 (1971): 88- 98.

مقاله اينترنتي

Marshall, Jane, “ Metaphor in Milton.” Poetry Yesterday 26 (1998). 15 Jan. 1999.

مقاله درج شده در روزنامه

Marshall, Jane, “Life of Milton.” The New York Times 10 Feb. 2001: 1,15.

تزها و پايان‏نامه‏ها

Smith, John. “A political study of Milton.” Diss. University Of Maryland. 1985.

وب سايت‏هاي حرفه‏اي

Nichols, Wendalyn. “Sensitive Language. ” Words@Random. 11 Jan. 2000.

<http://www.randomhouse.com/words/language.<

وب سايت‏هاي شخصي

Guerrero, Donna. La Profesoressa: Travel in Italy. 14 Jan. 2000.

بحث بر روي اينترنت

Smith, John. “Milton’s use of foreign pronunciation.” On-line posting. 20 Jan. 2000. Milton

Society Listserve 14 Feb. 2000

پست الكترونيكي

Marshall, Jane. “Milton’s language.” E-mail to J. Smith, 19 March 2000.

دو يا چند اثر از يك نويسنده

Costello, Elaine. Random House Dictionary of Language. New York: Random House, 1994.

---. Signing: How to Speak Silently. New York: Bantam, 1995.

ذكر كردن منابع در متن

معمول‏ترين روش ذكر منبع در روش MLA ذكر نام خانوادگي نويسنده و شمارة صفحه است. بطور كلي اگر منبع در متن شما ذكر شده باشد نوشتن نام ديگر احتياج نيست. تمامي مرجع‏ها بايد در كتابشناسي بر اساس الفبا در پايان رساله آورده شود.

موارد زير تعدادي از معمول‏ترين روش‏هاست. براي اطلاعات بيشتر مراجعه كنيد به كتاب MLA.

اگر منبع در جملة شما ذكر نشده باشد:

Medieval Europe was a place of “raids, pillages” as well as “markets and fairs” (Townsend 10).

اگر كتابشناسي شما شامل بيشتر از يك نويسنده مي‏شود كه نام خانوادگي مثلاً (Townsend) دارند، حرف اول نام كوچك نويسنده ذكر شود (A. Townsen). اگر مخففهاي اسم كوچك يكي بود آنگاه نام كامل آورده شود.

اگر دو يا سه اسم بايد كنار هم بيايند نام خانوادگي هر شخص را فهرست كنيد:

(Townsend, Johnson, Marshall xiii)

اگر بيش از سه نام باشند از اصطلاح et al استفاده كنيد. (Townsend et al. 255)

اگر منبع در جملة شما ذكر يا به آن اشاره شده باشد:

Others, like Kerrigan and Braden (210-15), disagree.

This point has already been argued (Thomson 122-35).

Only one scholar has seen this relation (Daiches 2: 779-77).

ذكر كردن جلد و تعداد صفحات يك كتاب چند جلدي:

دو نام را با دو نقطه از هم جدا كنيد و بي‏استفاده از صفحه و جلد، يك فاصله بين هر دو بگذاريد: (WelleK 2: 1-10) و يا فاصله ميان شكل مخفف شدة آنها بگذاريد. اگر به هر دو جلد اشاره كنيد: (Wellek, vol.2).

ذكر متني كه از طريق عنوان فهرست شده:

زماني كه به كتابي ارجاع مي‏دهيد كه موضوعات آن بر اساس الفبا در كتابشناسي شما آمده است، بايد يك نسخه (Version) كوتاه‏تر (اگر لازم باشد) قبل از شمارة صفحه ذكر شود. از آنجايي كه ليست شما بر اساس الفبا مرتب شده اولين كلمة عنوان را مخفف بنويسيد:

A New York Times editorial called Ellison “a writer of universal reach” (“Death”).

اين در فهرست شما اشاره است به:

“Death of a Writer.” Editorial. New York Times 20 Apr. 1994, late ed.:A18

The Eighteenth Century was “the first great age of the novel” (“Novel”). “Novel.”

اين در ليست شما اشاره است به The Encyclopedia Americana. 1993 ed

ذكر دو اثر يا بيشتر از يك نويسنده:

بعد از نام نويسنده كاما(،) بگذاريد و سپس نام كتاب را و يا مخفف آن را اضافه كنيد (Frye, Double vision 85). اگر نام نويسنده در متن شما ذكر شده است (Double vision 85) و يا اگر اسم و موضوع در متن شما وجود دارد: (85).

ذكر كارهاي ادبي:

گاهي لازم است چيزهايي كه ذكر مي‏كنيم بيشتر از نوشتن شمارة صفحات باشد (قسمت‏ها، بخش‏ها، تقسيم‏بندي‏ها، صحنه‏ها و غيره ...) باشد تا خواننده بتواند مرجع مربوط را شناسايي كند. در اين گونه مواقع اول نام صفحه را بدهيد، نقطه و ويرگول(؛) اضافه كنيد و در حالي كه از كلمات مخفف مناسب استفاده مي‏كنيد اطلاعات مهم بعدي را نقل كنيد. (271; bk. 4,ch. 2) , (130: ch.9)

در ذكر مرجع در مورد تئاتر يا درام، بايد صحنه و نمايش و خط نوشته شود. (‏‏3.2.633-34)

ذكر بيشتر از يك اثر در يك مرجع داخل پرانتز:

هر از را جداگانه ذكر كنيد و آنها را با يك نقطه ويرگول (؛) از هم جدا كنيد: (Kaku 42; McRae 101-22)

استفاده از يادداشت‏هايي با اسناد داخل پرانتز:

دو نوع يادداشت ممكن است استفاده شود: يا به صورت پاورقي و يا يادداشت پايان متن.

1 ـ يادداشت‏هاي داخل متن كه شامل اطلاعات يا توضيح نيست يا اطلاعاتي كه در متن نمي‏توان گنجانيد.

2 ـ يادداشت‏هاي مربوط به كتابشناسي كه شامل چند منبع مي‏شود يا شامل نظرهاي ارزياب در مورد منابع.

قوانين ويرايش:

زماني كه شما از منبعي داخل پرانتز نام مي‏بريد آن را داخل گيومه قرار مي‏دهيد پرانتز بايد پس از بسته شدن گيومه، پاياني بيايد و قبل از اينكه نقطه پايان جمله گذارده شود. در گيومه‏هاي به شكل «بلوك» پرانتز بايد پس از نقطه پاياني بيايد.

هميشه كتاب و يا نوشته‏اي و يا مقاله‏اي را كه خودتان خوانده‏ايد ذكر كنيد. ذكر مقاله‏اي كه خود آن در متن دست دوم ذكر شده است قابل قبول نيست. در اينگونه موارد شما اصطلاح: Cited in يعني "ذكر شده در ..." را اضافه كنيد به سبكي كه در اين كتاب ذكر شده است و توضيح آن داده شده.

انتحال (دزدي از تاليفات)

اگر شما هر نوع عقيده و حتي يك اصطلاح يا عبارت كوچك را ذكر كنيد كه از آنِ شما نيست و اين مورد در مراجع شما شناسايي نشده باشد اين كار در واقع دزدي از تاليفات يا انتحال محسوب مي‏شود. اگر گفته‏اي خلاصه را ساده‏تر كنيد و مرجع اصلي يا نويسندة آن را ذكر نكنيد اين كار نيز نوعي انتحال است. منابعي دقيق بايد قوانين ذكر نام را، و عبارت‏هاي ساده شده بايد يك عبارت آغازين (با توجه به ..... يا بر اساس .....) را شامل شوند اما در هر صورتي بايد پس از هر گفته‏اي بلافاصله مرجع آن در داخل پرانتز ذكر شود.

در صورت مشاهدة هر نوع انتحال در پايان‏نامه دانشجوي كارشناسي ارشد، دانشجوي مزبور از فارغ‏التحصيلي محروم مي‏شود و نمره‏اي به وي تعلق نمي‏گيرد.

شكل ظاهري صفحه

حاشية اضافي اولين كلمه هر پاراگراف نيم اينچ باشد.

حاشية اضافه نقل قول را با فاصلة يك اينچ از ستون طرف چپ فاصله بدهيد.

هر چيزي شامل خطوط، گيومه‏ها، نوشته‏ها و يادداشت‏ها، و منابع را دو فاصله بدهيد.

تمام صفحات دست نوشته را در گوشة سمت راست بالاي كاغذ شماره‏گذاري كنيد با فاصله يك اينچ از سمت راست و نصف اينچ از سمت بالاي كاغذ.

جملات

از نوشتن جملات بسيار كوتاه و يا بسيار بلند خودداري كنيد.

از نوشتن كلمه ما (اشاره به شخص محقق) و كلمه شما، (اشاره به خواننده) در پايان‏نامه، خوداري كنيد. بعضي از راهنمايان تحقيق بر اين عقيده‏اند كه از كلمه (من) نبايد استفاده كرد و بهتر است از لغاتي مانند محقق و از وجه مجهول استفاده شود.

از فرم‏هاي خلاصه شده استفاده نكنيد و حالت منفي ‏‏‏Can به صورت ‏Cannot بايد نوشته شود.

پاراگراف‏ها

هر پاراگراف بايد در موضوعي خاص بحث كند. معمولاً هر پاراگراف يك جملة اصلي دارد به همراه جملات توسعه دهنده و نتيجه گيري. هر پاراگراف نبايد تنها شامل يك يا دو جمله باشد.

حاشية اضافي

تمام پاراگرافها حاشية اضافه دارند . بجز پاراگراف اول هر فصل و پاراگرافي كه پس از زير عنوان مي‏آيد. فاصلة اضافي بين پاراگرافها لازم نيست.

طرح پايان‏نامه

هر فصل در رساله بايد با حدود 21 پاراگراف آغاز شود. براي مقدمه (آنچه قصد داريد در موردش بحث كنيد) و هر بخش بايد با دو پاراگراف در انتها براي نتيجه‏گيري پايان يابد (آنچه در موردش در آن فصل صحبت كرده و به بحث پرداخته‏ايد).

تمامي فصل‏ها بايد حداقل شامل سه قسمت باشد و موضوع اصلي مورد بحث را به قسمتهاي كوچكتر تقسيم كند.

تمام عنوان‏هاي كتاب‏ها در نوشته بايد به فونت ‏‏ايتاليك (‏‏italic) نوشته شوند. و نام و عنوان مقاله‏ها بايد در داخل گيومة دوتايي قرار بگيرد. نام‏هاي داستان‏هاي كوتاه و نام شعرها بايد داخل گيومه‏هاي دوتايي و نام نمايش نامه‏ها بايد ايتاليك (‏‏italic) نوشته شوند. شعرهاي بلند و طولاني نيز ايتاليك (‏‏italic) نوشته مي‏شوند.

تمام بخش‏هاي مهم بايد از اهميت و توجه و كيفيت مناسب و متناسب با بحث اصلي پايان‏نامه شما برخوردار باشند.

اولين پاراگراف را در هر فصل از وسط صفحه شروع كنيد.

متن داخل پايان‏نامه بايد به شكل (justified) پرينت شود.

تايپ با كامپيوتر

تمامي فصل‏هاي خود را داخل يك فايل كامپيوتر حفظ نكنيد. براي هر فصل فايل و پوشه جداگانه در كامپيوتر تهيه كنيد.

هميشه سعي كنيد يك نمونة اصلاح شده و جديد از فايل‏هاي خود را داخل ديسك سخت، و همچنين در يك فلاپي و يا CD داشته باشيد.

راهنمايي رساله

استاد راهنما مهم‏ترين كسي است كه در مدت تحقيقات شما، شما را ياري مي‏كند. در مورد طرح هر فصل از پايان‏نامه با او مشورت كنيد. استاد راهنماي شما، پيش‏نويس هر فصل از پايان‏نامة شما را مي‏خواند و پس از پايان يافتن كار با خواندن اصل پايان‏نامه شما را راهنمايي مي‏كند.

دومين خوانندة پايان‏نامه، استاد مشاور است، وي دومين كسي است كه در مورد پايان‏نامه نظر مي‏دهد. زماني كه تحقيقات شما مرتب شود و نوشته‏ها و طرح شكل بگيرد وي پايان‏نامه را مي‏خواند. بايد نظر استاد مشاور خود را در مورد پايان‏نامه بخواهيد اما نبايد نظر وي را براي آخرين مرحله بگذاريد. به عبارت ديگر استاد مشاور بايد وقت كافي داشته باشد تا نظر مناسب و قطعي خود را به شما اعلام كند.

استاد داور را گروه آموزش مامور خواندن و ارزيابي پايان‏نامه مي‏كند. در مرحلة آخر يك نمونة كامل از پايان‏نامه بايد به شكل مناسب در اختيار استاد داور قرار بگيرد. او بايد قبل از رسيدن زمان دفاعيه، نظر خود را در مورد رساله شما اعلام كند و از شما بخواهد كه اصلاحات لازم را انجام دهيد.

ابتکار ایرانی!

2011-02-28T15:29:00.001+03:30

ما ایرانیها خوب بلدیم چیکار کنیم که همیشه کاری برای انجام داشته باشیم. مثلا امسال در دستشویی های دانشگاه رو عوض می کنیم ولی کاری می کنیم که قفها ایراد داشته باشه و در روی دانشجو ها قفل بشه.

یه مدت به این موضوع می خندیم و منتظریم تا دانشجو ها بیان دنبالمون و بگن که فلانی تو دستشویی گیر کرده بعد مثل ناجی ها بریم و نجاتش بدیم و با افتخار روی در بزنیم قفل خراب است. برای ترم بعد بودجه بگیریم تا روی همه درهای جدید یه قفل دیگه بزنیم. از این مدلهای اهرمی اما کاری می کنیم که پیچ ها شل باشه و تا آخر ترم چند تا اهرم بیشتر روی در نمونده باشه. حالا برای ترم بعد می تونیم بودجه بگیریم تا قفلهای جدیدی بخریم. اما خوب چرا بیخودی وقت و هزینه کنیم. یه قسمت قفل رو می خریم و یه قسمت دیگه رو از همون قدیمی استفاده می کنیم و اصلا هم مهم نیست که استوانه قفل توی اون قسمت جا نمیشه و عملا قفل به هیچ دردی نمی خوره

خوب میشه نتیجه گرفت که ایرانیها تنها کسانی هستن که می تونن روی یه در سه جور مختلف قفل کار بذارن که هیچ کدوم هم کار نکنه. حیف که دیگه دانشگاه نیستم ببینم برای ترم آینده چه قفل جدیدی قراره کار گذاشته بشه

پ.ن: از اونجاییکه اینجا کلهم اجمعین مورد تهاجم قرار گرفته و بسته شده برای همین دیگه زحمت گشتن و پیدا کردن سایت آپلود رو به خودم ندادم و تو خود بلاگر آپلود کردم. امیدوارم عکسا باز بشه اگه مشکلی بود لطفا بگین تا یه جای دیگه آپلودشون کنم.

با تشکر

مدیریت وبلاگ بسته شده همچنان زنده

همه دوستان مجازی من

2011-02-15T16:38:00.001+03:30

بله بله خودم می دونم اینجا یکم کسل کشنده شده! گفتم یه زنگ تفریح بذارم بعد دوباره کلامی چند از غر غرهای من رو خواهید شنید.
القصه اینکه می خواستم یه قرار با یک سری از دوستان وبلاگی بذارم که از اونجاییکه همه دکتر مهندسای مملکت سرشون به شدت شلوغه و باید از قبل از منشیشون وقت می گرفتم و ... خلاصه سرتون رو درد نیارم دیگه فعلا که قرار معهود رو تو آب نمک خوابوندیم. از همینجا هم از تمام دکتر مهندسایی که تمام تلاششون رو در جهت پیچیده تر کردن اوضاع کردن کمال تشکر رو دارم. باشد که در زمان دیگه جبران کنیم!
صحبتهای دوستی منو به فکر برد که واقعا فرق دوست مجازی و حقیقی چی هست. دوستای مجازی من کیا هستن؟ مشخصاتشون چیه؟
(این مطلب به شدت بلند است. باشد که مرا ببخشایید)

اولین باری که یه دوست مجازی پیدا کردم برمیگرده به حدودا هشت سال پیش. یه دوست هندی یافتم که البته هنوزم باهاش در ارتباطم و این قدیمیترین دوست مجازی من بود. اون زمان هنوز دوست مجازی که فاصله اش کمتر از یه کشور بود برام تعریف نشده بود. کلا با فارسی زبونا صحبت نمی کردم و دلیلی مثل تقویت زبانم داشتم( ارواح...ام!) بعد یه دوست مصری بعد یه انگلیسی یه عرب یه پاکستانی یه عراقی، اسپانیایی. وقتی زبانم ملغمه ای از تمام لهجه های انگلیسی دنیا شد( کلا تو سرنوشتم این لهجه و سروکله زدن باهاش نوشته شده بود ومن اینو تازه فهمیدم!) یه شب که تو چت روم اجنبی جماعت گشت میزدم به تور یه فارسی زبان خوردم. یه کم که سربه سر هم گذاشتیم (که البته خودش در نوع خودش خاطره ای هست) معلوم شد که هم دانشگاهی و البته هم رشته ای هستیم!بله تعجب نکنین. من تو چت روم خارجی ها هم رشته و هم دانشگاهی خودم رو پیدا کردم! و اون اولین دوست مجازی من بود که بعد یه مدت به دوست واقعی تبدیل شد( چون تابستون بود و باید تا مهر و شروع دوباره کلاسهای صبر می کردیم) تجربه خوبی بود شیرین و جالب و در نوع خودش جدید. بعد اون کم کم با هم زبونای خودم هم صحبت کردم و دوستای مجازی بیشتری پیدا کردم ولی همه در حد یه دوست مجازی که ماهی یه بار هم رو ببینیم و از هم خبر بگیریم موندن. هر چند این دوستی ها خیلی پایدار بود و هست ،حتی شاهد ازدواج و پدر و مادر شدن بعضی هاشون بودم.
این مسئله با رفتنم به اراک و سنگین تر شدن درسام یه مدت کم رنگ شد. تا حدی که از اینترنت برای پیدا کردن مقاله و منبع برای پروژه هام و ترجمه هام استفاده می کردم. اما از وقتی وبلاگ نویسی رو شروع کردم مسئله یه جور دیگه شد. محیط چت اصلا قابل مقایسه با محیط وبلاگ نویسی نیست. تفکرات و عقاید کاملا مختلفی توشون جریان داره. اما تو یه چیز مشترکه... مجازی بودن.
اولین دوست وبلاگیم سحرلر بود که الان خیلی کم کار شده. دختری که به نظر من خیلی احساسی و پر شور بود و قلم خوبی هم داشت. بعد با عماد آشنا شدم کسی که از همون اول همیشه بهم سر زده و خجالتم داده. عماد یکی از معدود افرادی بود که تصورم ازش خیلی با خودش فرق نداشت. وقتی عکسش رو دیدم زیاد تعجب نکردم. در نظرم دقیقا همون انسان مهربان و در عین حال جدی بود. از نظر ظاهری هم تقریبا تصورات مشابه واقعیت بود. البته بگم که اون اولا در مورد عقاید مذهبی و بعضا سی.اسی اش یه نظر دیگه ای داشتم.
بعد از اون کم کم دوستای بیشتری پیدا کردم و ترتیبش از دستم در رفت. عکس مسعود رو خیلی زودتر از اون که بتونم در موردش پیش زمینه پیدا کنم دیدم. اولا فکر می کردم از این پسرای آروم و هنرمند گونه باشه اما کم کم که شیطنت هاش رو نشون داد فهمیدم که شدیدا در موردش اشتباه فکر می کردم:دی شاید بگم اولین جرقه اطمینان من به دوستی مجازی رو مسعود با کمک هاش زد. اون اولا که زیاد با وبلاگ و محیطش و امکاناتش آشنایی نداشتم خیلی کمکم کرد. یادمه یه دفعه می خواستم یه لوگو گوشه وبلاگ بذارم بنده خدا رو یه ساعت و خورده ای علاف کردم. هی به من میگفت که فلان فرمان رو بنویس. بعد کلی وقت تلف کردن که درست میشد می گفتم نه خوشم نیومد عکسش بزرگتر شه رنگش عوض شه دورش سیاه باشه. خلاصه وقتی حسابی گند زدم به وبلاگ خودش قالب رو ازم گرفت و اردهام رو هم کامل گرفت بعد درست کرد و خیلی خوشگل و خوشمزه بهم تحویل داد :دی
بعد از اون با علی آشنا شدم. هر چند من مدتها قبل از اینکه اون منو بشناسه شناختمش. اون موقع که تو بلاگفا می نوشت فکر می کردم یه پسر خیلی پرانرژی و البته زودجوش باشه که اطلاعات عمومی بالایی داره و بعدا که بیشتر باهاش آشنا شدم فهمیدم که یه شیطنت مخفی داره که بعضی وقتها ازش پرده برداری می کنه. مهربونه و دوستی خالصانه ای داره ولی گاهی نمی دونی چطوری باید باهاش رفتار کنی. تو بعضی مسائل دیوار محکمی دور خودش کشیده که حق نداری ازش عبور کنی و البته گاهی این دیوار درست تا جایی که وایستادی هم میرسه و باید برگردی عقب! باید بگم وقتی عکسش رو دیدم شدیدا شوکه شدم :دی
از دوستای قدیمی دیگه ام فریبا هست. خانمی که سختی زیادی تو یه دوره از زندگیش کشیده اما باعث نشده که روحیه پرانرژی اش رو از دست بده. فریبا رو کامل ندیدم و برای همین هنوزهم اون تصور قبلیم رو ازش دارم. یه خانم تو پر و شیطون که به خودش می رسه و هیچ وقت از رنگ مو و آرایش ملایمش غافل نمیشه. اهل خرید هست و دوستای زیادی داره که وقتی دور هم جمع میشن کلی سروصدا به پا می کنن. عینک هم میزنه. نمی دونم چرا همیشه با عینک تصورش می کردم. دوست داشتم یه بار ببینمش چون احساس می کنم گوله انرژی هست. اما حیف که کیلومتر ها از هم فاصله داریم.
اولین دوست وبلاگی که از نزدیک دیدمش مهدخت بود. شوخی شوخی هم رو دیدیم. اون به شوخی همه رو به دیدن یه فیلم تو جشنواره دعوت کرد منم شوخی شوخی جواب دادم و بعد جدی جدی رفتیم فیلم رو دیدیم! همیشه فکر می کردم یه دختر نقلی، ظریف و سفید باشه و خیلی حساس. خوب از دیدنش خیلی شوکه نشدم. زیاد با چیزی که من تصور می کردم فرق نداشت. برام جالب بود که زمان صمیمی شدن ما شاید دو ثانیه بود. به طرز جالبی کاملا می شناختمش و تنها ظاهر و تا حدی صداش برام غریبه بود. اما تجربه شیرینی بود. اون روز فهمیدم که دیدن دوستان وبلاگی زیاد هم سخت نیست و تغییر زیادی در رفتار ایجاد نمیکنه و فقط باید یه کم با قیافه ها خو بگیری.
سینا رو هم روز تولدش شناختم. البته معرف حضور هستن و نیاز زیادی به توضیح ندارن. در سه کلمه: شر شیطون مهربون! و شاید هم بشه گفت شر، شر، شر!!!!!!
به یک دلیل بسیار بیربط فکر میکردم سینا باید سبزه و چشم ابرو مشکی باشه. آدمی بود که میشد راحت باهاش ارتباط برقرار کرد. با اینکه همه چیز رو به شوخی برگزار می کنه ولی احساس می کردم انسان زود رنجی هست. توی دوستی خیلی پایبنده و تا جایی که بتونه کمک می کنه. یادش بخیر تا مدتها فکر می کرد من دیلماج خان هستم و آخر سر هم این اسم روم موند! :دی
سینا اولین کسی بود که به فکرم انداخت که میشه دوستای وبلاگی رو تو فیس بوک دید. بعد از اون بود که موج تازه شوکه شدن ها بعد دیدن بچه ها شروع شد !
قاصدک یکی از افرادی بود که واقعا با کارش منو متعجب کرد. وقتی قالب وبلاگم قاطی کرده بود که بخش نظرات ایراد داشت برام یه قالب خوشگل درست کرد. همیشه ازش ممنونم. در نظرم قاصدک دختر آرومی بود که صبر زیادی داره و شدیدا روی اصول اخلاقی حساسیت داره و بهشون پایبنده. ظریف و کشیده هست و صورتش آرامش خاصی داره. با دیدن عکسش به نظرم چندان هم بیراهه تصور نکرده بودم.
شهرزاد در نظرم دختر محکمی هست که به عقایدش خیلی بها میده و اجازه نمیده کسی اونها رو زیر سوال ببره. آزادیش رو در حد اعلای خودش حفظ میکنه و سعی می کنه کاری کنه دیگران به حقوقش احترام بذارن. دختر مستقلی هست و در عین حال خانواده اش براش اهمیت زیادی دارن. احساس می کنم شهرزاد هم ارتباطش با دیگران رو مرزبندی کرده و حریمی برای خودش در دنیای مجازی قائله که کسی نمی تونه بهش وارد شه. از نظر ظاهری به نظرم باید ظریف در عین حال قد بلند ،سفید با موهای خرمایی باشه. نمی دونم چرا از نظر اخلاقی یه جورایی برام تداعی کننده هدیه تهرانی هست :دی

قرار وبلاگی دیگه ای که رفتم این موضوع رو که دوستان وبلاگی فرق زیادی با دوستان حقیقی ندارن و خیلی زود میشه با هاشون صمیمی شد و حتی شناخت بهتری نسبت به دوستان حقیقی ازشون داشت رو تایید کرد.
شاید یکی از کسانی که تصوراتم در موردش صد و هشتاد درجه فرق می کرد آرش بود. همیشه فکر می کردم یه دکتر تو پر و البته دارای شکم! با سر تا حدی خلوت باشه. تنها چیزی که یه لحظه هم در موردش شک نکردم ریش پروفسوری بود که البته تو این یه مورد حدسم درست بود! یک انسان شدیدا با حوصله که ایوب جلوش لنگ میندازه! کسی که من بعضی وقتها می ترسیدم در برابرش اظهار نظر کنم چون به نظرم از شدت داشتن اطلاعات عمومی در حد فوران بود!اگه استاد می شد از اونایی بود که دانشجو ها به خاطر جذبه اش دلشون نمی اومد از زیر کار در برن. تو زمینه های علمی به قدری جدی هست که عمرا بتونی با پیچوندن مسئله از زیر جواب پس دادن در بری. وقتی اولین بار صداش رو شنیدم یاد پروفسورهایی افتادم که دورتادورشون رو کتاب های فلسفی و علمی گرفته. شاید بعد قرار وبلاگی بود که در نظرم یه کم از جنبه جدی بودنش کم کردم و به شوخ طبعیش اضافه کردم.
بهمن رو هم تو اون قرارشناختم. به نظرم پسر عمیقی میاد. یک انسان حساس که دیدش به بیرون عمیق هست و به خیلی از دیده هاش فکر میکنه و به سادگی از کنارشون نمیگذره.
علیرضا یه عاشق عکاسی هست که شعر رو با عکس معنی می کنه. انسانی که به اخلاقیات و آداب و رسوم خیلی اهمیت میده.
پونه رو هم مدت کوتاهی قبل ملاقات شناخته بودم. بیشتر تو گودر. باید بگم اصلا تصور نمی کردم که مادر باشه. شناختم چون بیشتر وابسته به کامتهایی بود که پایین پستهای دکتر آرش میذاشت ناخودآگاه شخصیت مشابهی براش تصور می کردم. اما از نظر ظاهری هیچ پیش زمینه ای نداشتم چون مستقیما نوشته هاش رو نخونه بودم. از بعد ملاقات شدیدا محو محبت و انرژی مثبتش شدم. حیف که خیلی از ما دوره.
ناهید رو تو قرار شناختم و به نظرم خانم سنگین و محترم و با محبتی اومد. وبلاگ خوب و خالصانه ای داره و خوندن حرفهای دلش که به سادگی بیان میشن لذت بخشه.
آزاده و نوشین رو از قبل اون قرار نمیشناختم. حتی توی اون قرار هم زیاد فرصت نشد که حرف بزنیم و شناخت بیشتری پیدا کنیم. اما گودر و فیس بوک ما رو خیلی بیشتر به هم نزدیک کرد. برداشت اولیه ام در مورد آزاده بیشتر شبیه تصورم از هنرمندا بود. دختری که به همه چی دید هنری داره. عاشق جمع کردن یادگاری هست، فروغ و سهراب سپهری می خونه و یه جورایی روحیه کاملا مستقلی داره. نوشین رو دختر شاد و گرمی دیدم. فکر نمی کردم اهل شعر باشه که خوب کاملا تصور اشتباهی بود.
ترنج یکی از کسایی بود که تقریبا صد در صد با تصوراتم می خوند. چه اخلاقی چه ظاهری. یه دختر مهربون، شدیدا حساس و خودساخته.
مریم رو هم همونجا تو ملاقات دیدم و البته در موردش یه سوتی دادم که خودش می دونه :دی گویا لطف زیادی به من داشت و قبل از اون منو میشناخت و با استقبال گرمش حسابی غافلگیرم کرد. دختر گرم و با محبتی بود. نوشته های وبلاگش تاحدی درون گرا و احساسات مجض هست.

مهر رو یادم نمیاد از کی شناختم اما از همون اولی که نوشته هاش رو خوندم شیفته سبک نوشتنش شدم. روون، آروم و تلخی که شیرینیش تو دهنت می مونه. یاد نوشته های زویا پیرزاد می افتم با خوندنشون.
حسن یکی دیگه از کسایی بود که با دیدن عکسش شوکه شدم. من اون رو پسری لاغر و قد بلند با موهای لخت مشکی تصور میکردم. یه پسر زود جوش که اگه چیزی بر وفق مرادش نباشه ساکت نمیشینه. طبع شوخی داره و برای همین طرفدار زیاد داره بین دوستاش. واقع نگره و زیاد با تخیل میونه ای نداره
داوود رو نمی دونم چرا ولی احساس میکردم باید سن بیشتری داشته باشه. شاید اگه از قبل تر نوشته هاش رو می خوندم چنین برداشتی نداشتم. در نظرم یه مرد حدود سی و خورده ای ساله بود که تشکیل زندگی داده بود. نوشته هاش همیشه برام بوی تجربه میداد.اون رو هم سبزه فرض می کردم.( کلا تو ذهنم این خصوصیت سبزه بودن حک شده گویا! اینم تازه فهمیدم :دی) خوب دیگه خودش می تونه حدس بزنه وقتی عکسش رو دیدم چه ریختی شدم !

سرور و دنیا رو نمیشه جد ای از هم تصور کرد. اول یه چیز بگم بخندیم. اون اولا که کامنتاشونو تو وب سینا می خوندم فکر میکردم سرور پسره و دنیا دختر و این دوتا زن و شوهرن!( البته کسایی که به کامنتای این دو تا آشنایی دارن می تونن درک کنن که چرا چنین تصوری داشتم :دی) تازه وسطاش هم قاطی می کردم که کدوم آقاهه هست و کدوم خانمه! بعد کم کم دوزاریم افتاد که اینجا چه خبره.
دوتاییشون اهل موسیقی ( به شدت پروفشنال! بخصوص دنیا) که البته دست و دل باز هم هستن تو این زمینه و بقیه رو بی نصیب نمیذارن. اجرشون با خدا! از نظر ظاهری هم چون فاصله زمانی خوندن وبلاگشون با دیدن عکسشون زیاد نبود پیش زمینه زیادی نداشتم. هرچند همون پیش زمینه ای که داشتم از صد تا پیش زمینه جالب تر بود برام :دی

در مورد الهام، اصلا تصور دختری با این سن و سال رو نداشتم و وقتی از خودش نوشت واقعا غافلگیر شدم. نوشته هاش خیلی عمیق و پخته هست و از خوندنشون لذت می برم. به نظرم دختر احساساتی و تا حدی مذهبی باید باشد. به عرفان علاقه داره و اطلاعات سی.اسی بالایی داره. ظاهر رو هم چون دیگران قبلا توصیفش کردن پیش زمینه ام به هم ریخته و زیاد یادم نمیاد چه تصوری داشتم.
زهره به نظرم دختر آروم و با آرامشی میاد. هنوز زیاد نمیشناسمش ولی تا به حال که شخصیتش به دلم نشسته.
در مورد زروان اولا فکر میکردم که باید سنش بیشتر از میانگین سن دوستام باشه. اما خوب گویا تصورم اشتباه بوده. اون رو پسری می دیدم که تو رشته فنی می خونه و بخش ادبی ذهنش به وبلاگش پناه آورده و اونجا خودش رو نشون داده. یکم اظهار نظر کردن در برابرش سخت بود. بعضی وقتها خیلی نظرهای تخصصی میده که خوب برا من که تو این زمینه یه جورایی زیر دیپلم به حساب میام سخته درکشون.

محمود رو هم از همون اول عکسش رو دیدم و پیش زمینه ای در موردش نداشتم. فکر کنم اگه به دنبال ادبیات می رفت خیلی موفق میشد. همیشه فکر میکردم که انتشاراتی داشته باشه و دور و برش همیشه پر کتاب باشه.
هدی همون دختر شر و شیطونی بود که تصور می کردم. کلا فکر کنم آدم پیش انرژی این دختر کم بیاره. دلم به حال استاداش می سوزه. بدجوری آتیش می سوزونه :دی
بردیا رو از نوشته هاش کم و بیش میشد حدس زد تو چه رنج سنی هست. چون خیلی جاها خودش مستقیما اشاره ای به زندگیش می کنه. یه پدر که کودک درون بیداری داره و با بچه اش خوب کنار میاد. مرد قابل اعتمادی هست. عقایدش رو در مورد زندگی دوست دارم. همسر مهربونی هم هست.
زینب رو که اول دیدم بعد نوشته هاش رو خوندم.رفیق شفیق دختر پر شر و شور که کاملا مستقله و می تونه تنهایی قله اورست رو هم فتح کنه!
خیلی از دوستای مجازیم دیگه مجازی نیستن. الان هم که فکر می کنم می بینم فرقی بین مجازی و غیر مجازی نمی بینم. خیلی از اونا کمکهایی بهم کردن که اصلا از دوستای حقیقیم انتظارش رو نداشتم و ندارم. شاید تصوراتم ازشون بعد دیدنشون از بین بره و عوض بشه. اما شناختی که ازشون با نوشته هاشون پیدا می کنم نود و نه درصد درسته و به نظر میرسه نادیده بودنشون خیلی در شناخته شدن روحیاتشون کمک می کنه.

خلاصه کلام که همتون برام خیلی عزیزین. ممنون که دوستای خوبی هستین.

پ.ن: آقا و خانم رو از اسم برخی بزرگان حذف کردم که به بزرگی خودشون ببخشن. خواستم یه دست باشه. همه دوستان رو تا جایی که می دونستم به اسم کوچیک نوشتم و لینکی به وبلاگا ندادم. اگه کسی دوستان رو میشناسه که احتمالا اسمشون رو هم میدونه اگه نه هم نخواستم پیش زمینه هم رو تصورات اونها اثر بذاره. همه دوستان تو لیست دوستانی که این گوشه نوشتم هستن و لینکاشون هم موجوده ولی خوب آدرس مستقیم ندادم. در ضمن تمام توصیفات تصورات من هست و ممکنه با شخصیت افراد هم خوانی نداشته باشه.

پ.ن 2: عکسا بیربطن و تنها جهت دل آب کنک گذاشته شدن!

2011-02-12T00:08:00.000+03:30

از الان بگم یه سری پاراگرافهای بیربط تو این پست هست. درست عین تفکرات فعلی من که به همین آشفتگی هست. هنوز نتونستم خودم رو با وضعیت فعلیم وفق بدم و چون وضعیتم تا قبل عید مشخص نیست نمیتونم با خیال راحت برم دنبال کار یا درس تا هر چیز دیگه ای. تا عید همین جور لنگ در هوام. در نتیجه یا چیزی نخواهم نوشت یا اگه بنویسم همین جوری درهم برهم میشه احتمالا

این چند وقته اتفاقات جالبی افتاده. یکی اینکه هرجایی رفتم خرید کردم یا سوار تاکسی شدم و به طرف پول دادم دو برابر پول خودم رو پس داده. رفتم قهوه تلخ خریدم و دو هزار و پانصد تومن به فروشنده دادم. دو هزار و سیصد تومن برگردونده. وقتی بهش گفتم جواب داده که فکر کردم اون پونصدی پنج هزار تومنه! سوار تاکسی شدم به راننده هزار تومن دادم دوهزار و سیصد تومن برگردونده!

یکی دیگه هم اینکه گویا همزادهام دور و برم خیلی زیاد شدن و خودم خبر ندارم. اون روز خرید کرده بودم و هر دو تا دستم پر پر بود. یه آقایی از روبرو داشت میومد به من که رسید با لحنی که انگاری خیلی وقته منو میشناسه گفت سلام خسته نباشین! بعد هم رفت! من موندم و یه علامت سوال که این کی بود! نمی دونم مردم حواس پرت شدن، توهم زدن، چه خبره اینجا!

یکی هم که هنوزم که هنوزه یادم می افته می سوزم! یادتونه گفتم یه جایی رزومه کاری فرستاده بودم و اول گفته بودن نفرستادی بعد گفتن دنبالش رو بگیر؟ به زور اطرافیان زنگ زدم. مسئول رزومه ها مرخصی بود. اون آقایی که منو معرفی کرده بود گفته بود که بهش زنگ بزنم و خبر بدم که چی شد. برای یکبار خواستم تعارفات معمول رو به جا بیارم. زنگ زدم و گفتم با زحمتای ما، کاش لال میشدم! برگشته به من میگه هی می سوزیم و می سازیم! یعنی فکم افتاد زمین. حیف که آشنای پدری بود وگرنه همون جا می گفتم پس دیگه بیشتر زحمت نمیدم و گوشی رو میذاشتم.

یه چیز جالب دیگه اینکه ایرانسل پیغام داده که اگه چیزی حدود صد هزار تومن بود فکر کنم شارژ کنی دویست و چهل تومن اعتبار هدیه بهت میدیم! یعنی واقعا فکر می کنه این جایزه وسوسه کننده هست؟

چند روز پیش سوار تاکسی شدم که راننده اش خانم بود. خوب این چیز عجیبی نیست و چند وقتی هست که راننده های خانم هم مسافر کشی می کنن. اما یه کم که گذشت گفت من شغلم این نبود. مشاور تولید یه شرکت بودم. تعدیل نیرو کردن و بعد هم شرکت رو تعطیل کردن و من با بیست سال سابقه خدمت الان بیکارم. این وضعیت واقعا گریه داره

فارغ الدفاع

2011-02-02T23:32:00.003+03:30

تموم شد.

این جمله رو باید چند روز پیش یعنی 9 بهمن می نوشتم ولی نشد.این چند روز انقدر درگیر آماده کردن پاور پوینت خودم و شرکت تو دفاع بقیه بچه ها بودم که اصلا وقت نکردم به این فکر کنم که دیگه تموم شده، دیگه درسی ندارم. دیگه دانشجو به حساب نمیام.
امروز که تعطیل بود و بالاخره من در خانه یافت شدم یکم به خودم اومدم دیدم که همه چی تموم شده. دیگه لازم نیست مقاله بالا پایین کنم. مطلب بنویسم و حذف کنم. تو اینترنت دنبال مقاله بگردم. یه کتاب رو به خاطر یه جمله از سر تا ته بخونم. هنوز به این بیکاری عادت نکردم. همش فکر می کنم که یه کاری دارم و نمی تونم با خیال راحت بشینم. انگاری عادت کردم همیشه دغدغه داشته باشم.
این چند روز استادا رو یه جور دیگه شناختیم. وقتی استادی در مقام داور قرار می گیره تازه می شناسیش. استادی که کلی برای خودش شخصیت ساخته یکدفعهاون روی دیگه اش رو هم نشون میده و می فهمی که چه آدم عقده ای هست. یا استادی که فکر می کنی چقدر بی خوده، می فهمی که چقدر منطقی رفتار می کنه. واقعا آدما تو موقعیت ها هست که خودشون رو نشون میدن. اولین داوری که سر جلسه یکی از بچه ها دیدیم واقعا گربه همه رو دم ح.جله کشت! کاری کرد که همه به خونش تشنه شدیم. پایان نامه ای که واقعا حقش بیست بود رو با خاک یکی کرد. استادی که فکر می کردیم خیلی با شخصیته و خیلی عاقله. به بدترین شکل ممکن به دانشجو توهین کرد و حتی به دزدی ادبی متهمش کرد. شاید اگه داور من بود باهاش دعوام میشد!
داور من اما کسی بود که همه به رک بودن و اذیت کردنش اطمینان داشتن. کسی بود که شدیدا با ترجمه چپ بود و تقریبا حدس می زدیم که سوالهای بیخود بکنه تا ترجمه رو ببره زیر سوال. اما سر جلسه واقعا خوشم اومد. به هیچ وجه به فرم گیر نداد و مثل بقیه ایرادهای تایپی نگرفت. فقط گفت که اگه ایرادی هست خودم بعدا درستشون کنم و اونا مهم نیستن. سوالهای خوبی پرسید. وافعا دیدم نسبت بهش عوض شد. به عنوان مشاور هم تو دو تا دفاع دیگه دیدمش و هر بار بیشتر از قبل مطمئن شدم که برخلاف رفتاری که سر کلاس می کنه انسان منطقی و مهربانی هست و واقعا به مسئولیتش اهمیت میده.

جلسه دفاع اینجانب با 45 دقیقه تاخیر برگزار شد. چون یکی از اساتید دیر رسید. تقریبا یکساعت و خورده ای طول کشید و بالاخره من هم فارغ الدفاع شدم.
از همین الان حوصله ام سر رفته. زمانی که روی پایان نامم کار می کردم هر کی در مورد دکترا می پرسید فرار می کردم و می گفتم حرفشم نزن. الان دو روزه بد رفته تو فکرم. آخر هم دل رو به دریا زدم و ثبت نام کردم. موضوع جالبی که این وسط هست اینه که منابع دکترا تنها از درسهای دوره کارشناسی هست. اونم چی، روش تدریس( که درس اصلی رشته آموزش زبان انگلیسی) هست و زبانشناسی که خوب درس اصلی رشته زبانشناسی هست. و دریغ از حتی یک سوال در زمینه ترجمه و نظریات اون. یعنی دانشجوهای این دو رشته احتمالا تو آزمون ما موفقت تر عمل می کنن! واقعا به برنامه ریز این مجموعه تبریک میگم. شدیدا گل کاشتن! جالبتر اینکه حتی یک درس از دروس کارشناسی ارشد هم نیست. البته این موضوع فقط برای رشته ما نیست. تا جایی که دیدم تو همه رشته ها بیشتر دروس کارشناسی استفاده شده. مثلا برای رشته های فنی از ریاضی 1 و 2 سوال میاد!
موضوع خیلی جالبتر اینکه تو رشته من تو کل کشور تنها 5 نفر برمی دارن! خیلی سرخوشم که ثبت نام کردم نه؟؟ :دی

پ.ن: تو این مدت سعی کردم مطالب دوستان رو بخونم اما برای خیلی ها نتونستم کامنت بذارم. جبران خواهم کرد ;)

پ.ن 2: با تشکر از کسی که با گشتن عبارت "رموز خوش هیکلی" به وبلاگ اینجانب رسیده! خصوصی ایمیل بذارین رازش رو میگم :دی
پ.ن 3: یه نفر هم جستجو کرده " ترس کودکان از درد"! من که نفهمیدم منظورش چیه.

همه چی و هیچ چی

2011-01-23T15:52:00.000+03:30

حرف زدنم گرفته. خیلی زیاد اما کسی نیست و حرفی نیست. اومدم همین جا بنویسم بلکه این گره کورهای ذهنم که جلوی کار کردنم رو گرفته موقتی بذارم اینجا برم به کارام برسم، بعدا میام برشون میدارم و دونه دونه بازشون می کنم

- آدما خیلی عجیبن. من خودم خیلی عجیبم. گاهی وقتها خودم رو نمیشناسم و اصلا نمی فهمم چرا تو یه موقعیتی چنین رفتاری کردم. چند وقتی هست که یه نفر هر وقت باهاش ملاقات می کنم مستقیم و غیر مستقیم بهم میگه بیا پیش من کار کن. درآمدش هم عالی هست. چیزی ورای عالی. کارش هم خوب تقریبا ایده آل من هست. البته فقط من. چون سفر خارجی زیاد داره و منم که دیلماج مارکوپولو هستم و عاشق سفر. حالا بماند که اهل بیت چقدر موافق سفرهای کاری هستن. اما الان چیزی در حدود 5-6 ساله که حرفاش رو از این گوش می گیرم و از اون گوش میفرستم بیرون. برای خودم هم هر دفعه یه بهانه میارم. اخلاقش رو دوست ندارم. نمی خوام بعدا منت بذاره. بهش اعتماد ندارم. چه می دونم از همین بهانه های مسخره. یه چندتاییش شاید یه کم منطقی باشه اما بقیه شون فقط بهانه هست. نمی دونم تو رفتارش یا حرفاش یا نیتش چی هست که من هر دفعه حتی بهش فکر هم نمی کنم. بعد از یه مدت هم می شینم با خودم دو دو تا چهار تا می کنم به خودم می گم احمقی دیگه! شتر با جاش اومده در خونه تو گرفتی خوابیدی. جدید ترین بهانه ای هم که برای خودم تراشیدم اینه که میخوام تو محیط فرهنگی کار کنم!!( این دیگه خیلی نابه خودم می دونم!)

- یکی ازم رزومه کاری خواست چند ماه پیش منم فرستادم دیگه هم خبری نشد و منم به تبع دنبالش رو نگرفتم. غرور مسخره ای که نمی ذاره دنبال چنین چیزهایی رو بگیرم. کارش رو هم زیاد دوست نداشتم. محیطش رو دوست دارم اما کارش! ترجمه خبرهای سیاسی برای کانالی که ذره ای قبولش ندارم. خودتون می دونین کدوم کانال ما.هوا.ره.ای رو میگم دیگه!
یکی از دوستان خواسته دنبالش رو بگیره چند وقت قبل بهش گفتن که این خانم اصلا رزومه اش رو نفرستاده! حالا خوبه میل کردمش و مدرکش رو دارم!
بعد چند وقت طرف پیغام فرستاده که بهش بگین زنگ بزنه دنباله کارش رو بگیره ببینه در چه مرحله ای هست. منم غد بازیم گل کرده نمی خوام زنگ بزنم. راحت اون موقع میگن طرف رزومه نفرستاده حالا میگن زنگ بزن دنباله کارت رو بگیر! بالاخره من دروغ گفتم و نفرستادم یا تو دروغ گفتی و نگاه نکردی!

- هرکی از راه میرسه گیر میده کارت چیه و چیکار می کنی و باید کلی براش توضیح بدی و وقتی میگی تو خونه کار می کنم فکر می کنن دارم الکی میگم و کار ندارم و با یه حالتی نگام می کنن. آقا جان اصلا تو فکر کن من کار ندارم! اصلا به تو چه! هروقت اومدم به تو گفتم صد تومن به من بده اون وقت بیا و دل بسوزون و فضولی کن! می پرسه درآمدت چقدره؟ کارت چیه؟ چند ساعت در روز کار می کنی؟ انقدر سوال می پرسه که آدم وسوسه میشه تا تنور داغه خواستگاری هم بکنه!

- ترم ششم زبان هست. مادرش زنگ زنه میگه دخترم امتحان داده قبول شده. گفتیم خوب به سلامتی مبارکه. حالا چه امتحانی داده؟ با افتخار گفتن فاینال! آخه من نمی دونم قبول شدن تو فاینال کلاس زبان چه افتخاری داره که زنگ بزنی و اعلامش کنی. بعد هم برای کامل کردن این افتخار بگی دخترم می گه که الان می تونه زبان درس بده!
یعنی دلم می خواد دو دسته آدم رو خفه کنم:
یکی اونایی که دو ترم زبان می خونن راه می افتن میان سراغت و می گن که می خوایم درس بدیم !
یکی هم اونایی که کار ترجمه برات میارن و می میرن اگه نگن خودم بلدم ترجمه کنم ها، فقط درسم زیاده وقت ندارم!
یکی از مشکلات رشته زبان خوندن اونم انگلیسی اینه که ماشاالله همه دور و برت علامه زبانن و از تو بهترن و باید حتما اعلام کنن که اونا هم می تونن درست مثل تو درس بدن و ترجمه کنن و تو این همه سال بیخودی شال کلاه کردی رفتی دانشگاه!

-رفتیم دربند. در به در دنبال جای پارک. جلوتر یه پسری تو یکی از جاهای خالی وایستاده. فکر می کنیم که جا نگه داشته برای دوستاش که بیان و پارک کنن. جلوتر میریم که ازش می پرسیم و با لبخند میگه که نه می تونین پارک کنین. ما مشغول پارک کردن میشیم و اون می دوه پایین تر و جای ماشینی که داره در میاد وایمیسته. وقتی که ما پارک می کنیم و می خوایم بریم از پشت سر میاد کنارمون و لبخند معناداری میزنه. تازه دوزاریمون می افته که چه خبره! این دوست عزیز میره تو جاهای خالی وایمیسته و مثلا اونا رو نگه می داره تا کسی که میاد پارک کنه ازش پول بگیره! فکر کنم تو فاصله رفت و برگشت ما که تقریبا یه ساعت شد نزدیک بیست هزار تومنی درآورد. بعد بگین این میلیاردرای مملکت ما کجان!
کم وجب به وجب این مملکت رو بهمون فروختن. حالا باید برای جاهای خالی هم پول بدیم!(حالا بازم بگین تو این مملکت کار نیست)

- رفتیم باقالی بگیریم. طرف تا دیده یه نفر پیش ما هست که خودی نمیزنه قیمتش دوبل میشه. فکر کن یه کاسه باقالی که چهل تا دونه باقالی هم توش نبود رو میگه 4000 تومن! بعد میگن ما ملت مهمان نوازی هستیم.

- تو ایستگاه اتوبوس وایستادم. منتظرم اتوبوس بیاد تا برم سر کلاس. پنجشنبه ساعت 10:30. مسیر خلوتی هست. صندلی های فلزی ایستگاه هم که چیزی کمتر از فریزر نداره و ترجیح میدم که وایستم. یه بنز سفید با شیشه های دودی میاد سمت ایستگاه. تصویر محو یه آقای حدود 45-50 سال رو میبینم. جلوتر که میرسه به نشانه سلام کردن دستش رو بالا میاره. خیلی مودبانه و محترمانه و البته با حس آشنایی. من که به جا نمیارم اما حرکتش باعث میشه که بیشتر دقت کنم بلکه رگه های از آشنایی پیدا کنم. سبیل و موهاش شبیه کارفرمای اولم هست. یه آن میگم نکنه اونه. دیگه تقریبا رسیده به من و درست جلوی ایستگاه نگه میداره. ای پنجره بغل نگاه می کنم تا مطمئن شم آشناست بعد حرکت کنم برم جلو. با خودم میگم کارفرمای من و بنز! خسیس تر از این حرفاست که پولش رو بده به ماشین. تازه الان هم اصولا باید سر کار باشه. آقای محترم هم که تردید من رو می بینه لبخند میزنه و اشاره می کنه به صندلی جلو که بیا بشین! بله خوب! بنده یه کم جدیدا دوزاریم کج شده گویا ! تازه می فهمم که این اظهار آشنایی نشانه آشنایی قبلی نیست بلکه نشانه آشنایی بعدی هست. چپ چپ نگاهش می کنم و روم رو برمیگردونم. اما نگاهی که با گوشه چشم ازش می بینم بازم منو به شک میاندازه. درست مثل وقتی که یه دوست قدیمی رو تو خیابون ببینی و با اشتیاق تمام بری باهاش احوال پرسی کنی و بعد چند دقیقه خیلی خشک بگه به جا نیاوردم! درست عین اونایی که اینجوری خیط شدن نگاه کرد. یه خورده صبر کرد و بعد ماشین رو روشن کرد و رفت. منم همینجور هاج و واج موندم که بالاخره کی بود و چی شد! قبل از اون کارفرمای قبلیم روزی یکی دو تا اس ام اس جک و خنده دار برام می فرستاد اما از اون روز دیگه قطع شده و من همش در این فکرم که بالاخره اون آقا کی بود.
فکر کنم به محض اینکه برسم اون دنیا اولین چیزی که چک کنم این باشه بالاخره اون جناب کی بود. با اجازه میچیکو: ای تف به این وضع جامعه که نمی تونی آدم رو از غیر آدم تشخیص بدی

- یه دانشگاه داریم. یه گروه زبان. ده دوازده تا استاد که سالی چندین و چند تا جلسه دفاع رو شرکت می کنن. اونوقت یکی نیست به سوالات پیش و پا افتاده ما جواب بده. می پرسی آگهی جلسه دفاع که باید به دیوار بزنی باید فرمت خاصی داشته باشه. تازه می پرسن که آگهی چی هست! میگی اسلایدهای پاورپوینت رو بهتره چه رنگی کنی که چشمو نزنه تو اتاق. تنها جوابی که میشنوی نمی دونمه! می پرسی خوب حالا که نمی دونین من می تونم یه روز برم اتاق کنفرانس و روی پروژکتور اسلایدها رو امتحان کنم؟ ارجاعت می دم به خانم کی کی اک که برو اون مسئوله. فرداش با دوستت صحبت می کنی . اون میگه که بهش گفتن آقای کی کی اک مسئول اتاقه!!

- در آخر هم یه چند فقره در و پیکر برای این مملکت لازم داریم. اولویت با کسانی است که زودتر اعلام آمادگی کنند!

پ.ن: هفته آینده در چنین زمانی ما در آسمانها سیر می کنیم!!! برایمان دعا فرمایید

تفاوت نسل ها

2011-01-14T11:57:00.001+03:30

جلوی تلویزیون نشستم و از فرط هیجان یادم رفته ذرتی رو که تو دستمه بذارم تو دهنم. منتظرم ببینم چه اتفاقی می افته و بالاخره چه بلایی سر شخصیت اصلی میاد که یه دفعه صدای خرو پف از پشت سرم بلند میشه!

یکی از کانالها بهترین های خواننده محبوب من رو گذاشته با ذوق می رم آشپزخونه که چایی بریزم و بیام جلوی تلویزیون بخورم اما تا پام رو می ذارم تو آشپزخونه صدای چه چه زدن خواننده های آذری بلند میشه. یکی کانال رو عوض کرده!

می خوام برم سینما یه فیلمی ببینم. اهل منزل رو هم می بریم که دور همی یه فیلم خوب ببینیم. آخر فیلم میشه و همه شروع می کنن دست زدن و برمیگردی بگی که عجب فیلم خوبی بود که با چشمای سرخ شده و صورت نقش و نگاری شده مواجه میشی!

پ.ن: من یکی از این تختها داشته باشم حاضرم برم تو برهوت زندگی کنم!!!

هم اکنون نیازمند خنده شما هستیم

2011-01-09T12:37:00.001+03:30

از آخرین باری که یک چنین صحنه ای رو تو خیابون یا تو کوه دیدم خیلی می گذره. دلم برای این جور محبتهای خانوادگی شاد تنگ شده:

یادش بخیر چقدر اینجوری رو گردن بابام رفتم کوه و اومدم. بالا رفتنی سخت بود رو گردن بابا می رفتم (تنبل خودتی!)پایین اومدنی دستم رو می گرفت از رو سنگها می پریدم. یه بارم که خیلی جو گیر بودم نگاه نکردم و البته هشدار بابا جان رو هم نشنیدم و پریدم و خوب از قضای روزگار یه سنگ هم بالا سرم بود و خودم رو ضربه فنی کردم و راه برگشت رو هم مهمان گردن بابا جان بودم!

یه بارم که با دختر خاله ام سر چیدن میوه درختای سوزنی خیابون مسابقه گذاشته بودیم وبیچاره بابام و شوهر خاله ام تو خیابون هی عقب جلو می رفتن تا ما میوه ها رو بچینیم. مردم هم لبخند زنان از کنارمون رد می شدن و چند تایی هم تشویقمون می کردن.

وقتی بعد مدتها همسایه مون رو دیدم که با نوه اش داره تو کوچه می دوه و می خنده کلی ذوق کردم. شنیدن قهقهه های بچه تو کوچه ما که چند وقتی هست سوت و کوره تنوع خوبی بود. دیدن خنده همسایه ای هم که همیشه ساکته و سرش پایینه و هیچ وقت حرف نمی زنه هم خیلی قشنگ بود. دلم می خواد یه روز از همه باباهای دنیا دعوت کنم بیان بیرون و بچه هاشون رو بذارن رو گردنشون رو تو پارک بدوان و من از خنده همشون فیلم بگیرم. شاید این فیلم برای نسلهای بعدی ما که ممکنه کلا خنده رو فراموش کنن گنج با ارزشی بشه

پ .ن: ببین تو رو خدا! نوشته درد دل های یک مورچه اونوقت اومده وبلاگ من! بعد یه سوال جالب پیش اومده روزی دو سه نفر با گشتن کلمه لیوان میان اینجا! لیوان رو برای چی جستجو می کنن؟؟ من با این کلمه های جستجو شده می تونم یه کتاب بنویسم!

شاهد بعد مرگ

2011-01-06T14:29:00.000+03:30

این پست الهام منو یاد یکی از خوابهایی انداخت که سالها پیش دیده بودم و یه مدت بدجوری فکرم رو مشغول کرده بود.

خواب دیدم مردم و بعد چند سال برگشتم خونه مون ببینم چه خبر شده. خونه عوض شده بود اونی نبود که من ترکش کرده بودم. برادرم بزرگ شده بود و مدرسه می رفت. یه حس عجیبی داشتم حسی که ترکیبی از ناراحتی و خوشحالی بود. خوشحال بودم چون می دیدم همه چیز کلی پیشرفت کرده و به روال عادی برگشته و ناراحت بودم چون احساس کردم فراموش شدم. نشده بودم ولی خیلی معمولی باهام رفتار شد. انگاری انتظار بیشتری داشتم. شاید بدجنسی باشه ولی انتظار داشتم هنوزم جای خالیم احساس بشه و ناراحتی از نبودنم رو تو یه جایی مثل یه قاب عکس که کنارش گلهای تازه هست، مثل اتاقم که دست نخورده باشه و حتی گرد وخاک هم روش نباشه، مثل لباسام که مثل قبل تو کمد باشن... نمی دونم یه جوری دوست داشتم بودنم رو در بین زنده ها احساس کنم. از یه طرفم به خودم نهیب می زدم که چرا؟ الان که خوبه ؛دوست داشتی همش اشکشون رو ببینی؟؟ ولی خوب این دلخوری رو تو کل خوابم داشتم.

بعد اون خواب یه مدت تو فکر بودم که بعد من چی میشه؟ یعنی اون موقع می بینم که بعد من چی میشه؟ یعنی اون موقع هم برام این دنیا مهم هست ؟ رفتار اطرافیانم در موردم برام اهمیت داره؟ این که تو دنیا چی میگذره و مردم چی کار می کنن رو دنبال می کنم؟

خوندن کتاب استخوانهای دوست داشتنی برام خیلی ملموس بود. یه بار تو خواب چنین حسی رو داشتم. حس نگاه کردن به زندگی اطرافیانم وقتی از بینشون رفتم. وقتی نمی تونم دخالتی تو کاراشون بکنم و فقط دوربینی هستم که نگاه می کنه. و خوب خیلی روم اثر گذاشت. بعد خوندن اون کتاب یه مدت اذیت شدم. زندگی اون خانواده بعد مردن سوفی چیزی نبود که من دوست داشته باشم و اون موقع با خودم کنار اومدم و به این نتیجه رسیدم که اگه همینجوری با این تفکرات و احساسات بمیرم حتما ترجیح خواهم داد که لبخند روی صورت خانواده و دوستام ببینم و شاهد پیشرفت همشون باشم تا اینکه ببینم به خاطر نبود هم از هم بپاشن و تو زندگی دنیا رو ترک کنن، حتی اگه هنوز هم اون دلخوری از فراموش شدن رو داشته باشم.

کلاسور خاطرات

2011-01-03T16:43:00.002+03:30

از اونروزی که رفتم تو مغازه پاپکو و بین قفسه ها چرخیدم و یکی از کلاسوراشو به هدف نوشتن تمام خلاصه ها برای پایان نامم خریدم یک سال و اندی می گذره. تو این مدت کلی از کاغذاشو سیاه کردم. کلی جاهای مختلف بردمش. توش نقاشی هم کشیدم. حتی بعضی جاها که منبع رو کامل ننوشته بودم به خودم فحش دادم! یه جاهایی خوشحال از ایده ای که به ذهنم رسیده قرمز و بنفش و سبز به شکل اریب و تو ابر و وسط گیومه یه چیزایی نوشتم. خیلی ها شون رو حتی الان یادم نمیاد چی بودن.بعضی ها رو هم یه آه می کشم که ای بابا چه خوشحال بودم من. بعضی ها هم لبخند به لبم میاره که اگه اون روز ننوشته بودمش الان یه جای کارم می لنگید.

امروز بازش کردم. سوالامو نگاه کردم کارهایی که اون موقع نوشته بودم تا انجام بدم. بعضی هاشون خیلی فضایی بودن.
مثل صحبت کردن با چند تا از مدیران دوبلاژ! چقدر اون موقع دلم خوش بود که مردم همه کمک می کنن. نمی دونستم که از ده کیلومتریه صدا و سیما هم نمی تونی رد بشی. نمی دونستم که در آینده وقتی با هزار مکافات رفتم انبار تصویر هنر و یکی از دوبلور های به نام رو پیدا کردم،اجازه نمیده که حضوری ببینمش و فقط از پشت تلفن داخلی باهام حرف می زنه و آخرشم میگه که من سرم شلوغه دو سه ماه دیگه بیا شاید وقت داشته باشم!

مثل پیدا کردن لیست فیلمهای دوبله شده صدا و سیما! نخندین خوب، فکر می کردم و البته صد در صد مطمئن بودم بالاخره فیلمهایی که دوبله می کنن دسته بندی می کنن که بدونن چه کارهایی انجام شده و نشده و کی انجام داده و... اما خوب زهی خیال باطل. همچین جواب من رو دادن که فکر کردم چه کار غیر ممکنی رو ازشون انتظار داشتم.

مثل پیدا کردن دوبله یه سری فیلمها که از تلویزیون پخش شده بود. اینم به نظر آسون میومد. بالاخره صدا و سیما یه آرشیواز کارهای نمایش داده شده داره دیگه! اگه شما هم می گین آره! پس مثل من در خیالات سیر می کنین. صدا و سیما هیچ فیلمی رو بیرون نمیده. تنها فیلمهای ایرانی اونم از طریق سروش به فروش می رسن. بعد چندین ماه فهمیدم یه جایی هست که تلفنی فیلمها رو سفارش می دی و برات می فرستن و وقتی زنگ زدم جمله جالبی به من گفتن. گفتن ما اسم اصلی فیلمها رو نداریم و باید بگردی ببینی به چه اسمی نمایش دادن و کدوم شبکه بوده تا برات کپی کنیم.
قیمت سی دی الان بیرون چنده؟ فیلمها رو رو سی دی یا دی وی دی چند می خرین؟ همین فیلمهای ایرانی رو چند می خرین؟
این مرکز محترم هر سی دی رو پنج الی شش هزار تومن می فروشه. یعنی هر فیلم تقریبا ده دوازده هزار تومن میشه . اونم چه فیلمی؟ یادمه اون زمانی که من با ویدئو کارتونها رو از تلویزیون ضبط می کردم کیفیتش از اینا بهتر بود. از بالا و پایین هم زیر نویس های صد سال پیش تلویزیون رد میشه و حتی یه شناسنامه فیلم رو به اولش اضافه نکردن که بتونی به پایان نامت اضافه کنی.
و البته به لطف جنابان من چندین فیلم شرلوک هولمز دارم که هیچ کدوم اونی نبود که من می خواستم. اعتراض هم بکنی میگن خوب نشونی هایی که شما دادین همین بود!

مثل سفارش دادن یه کتاب که بعد دو ماه اندی با سلام و صلوات به دستت برسه چون بدلیل تحریمها پشت در گمرک خوابیده بوده.

اون موقع که قرار بود پروپوزال بنویسم و محدودیت های احتمالی پروژه رو مشخص کنم، خیلی سرخوشانه نوشتم و به نظرم هیچ محدودیتی وجود نداشت و همه چیز در دسترس بود و همه کس همکاری می کرد و همه چیز خیلی خوب و عالی بود. باید این محدودیت ها رو الان ازم می خواستن تا براشون طوماری از مشکلاتی که دانشجویان باهاشون روبرو می شن بنویسم. بنویسم که دانشجو جماعت پشیزی ارزش نداره و افرادی که سالها تجربه دارن و همش می نالن که جوونا به ما اهمیت نمیدن، اصلا جوونا رو آدم حساب نمیکنن. بنویسم که ما کلا ادای دانشگاه رفتن و تز نوشتن و تحقیق کردن رو درمیاریم و اگه دانشجو ها داده های خیالی درست می کنن و نتیجه گیری می کنن، نصف بیشترش تقصیر اونایی هست که همکاری نمی کنن و فقط به دانشجوهایی که اولش با ذوق و امید به دنبال تحقیق هستن میخندن. بنویسم که اگه دانشجویی تحقیق می دزده یا مقاله ها رو می چسبونه به هم و یه فصل رو اینجوری جمع و جور می کنه برای اینه که هیچ کس یادش نمیده تحقیق یعنی چی؟ باید چیکار کنه؟ از کجا باید استفاده کنه؟
چرا؟ چون استادای محترم حتی نمی دونن گوگل به چه دردی می خوره چه برسه به اینکه بانک اطلاعاتی به دانشجوها نشون بدن.
بنویسم که هنوز هم همه چی وجبی اندازه گرفته میشه و دغدغه استاد راهنما اینه که چرا 7 صفحه منابع داری و 10 صفحه نشده؟ چرا فصل یکت 20 صفحه شده؟ بنویسم که برای همین بچه ها فونت بزرگ می کنن، فاصله خط ها رو دست کاری می کنن عکس ها رو بزرگتر می کنن تا شاید تو وجب استاد جا بشه و نمره بگیرن
بنویسم که خود دانشگاه مجبورت می کنه یه کتاب رو طرف بعد سالها تحقیق چاپ کرده بری کپی کنی و بیاری به کتابخونه هدیه! کنی تا بهت اجازه دفاع بدن و اینجوری کاملا معنای کپی رایت رو یادت بدن.
بنویسم که استاد راهنما چیزی میگه که مشاور رد می کنه و احساس اون چهار پای گوش درازی رو پیدا می کنی که مردم یه بار می گن پیرمرده باید سوارش بشه و یه بار پسر بچه هه!

کلاسور رو می بندم. خیلی چیزا توش نوشتم. خیلی چیزا. خیلی هاشون فقط اون تو موندن و دیگه ادامه پیدا نکردن چون از رسیدن بهشون نا امید شده بودم. از سر تا پای کلاسورم اسم فیلم و آدرس و تلفن فیلم فروشی و کتابفروشی و صحافی وقرار ملاقات و وقت نمایشگاه و کنفرانس و همایش و ... می باره.
یکسال و اندی که گذشت برای من خیلی بود. اتفاقات زیادی افتاد و افراد زیادی رو شناختم. آدمهایی که با وجودیکه می تونستن کمکی نکردن و افرادی که هیچ انتظارش رو نداشتم اما مانع بزرگی رو از جلوم برداشتن. آدمهایی که من حتی ندیدمشون ولی واقعا تو این کار کمکم کردن. فهمیدم که هنوز آدمهایی هستن که بدون منت و بدون هیچ چشمداشتی به هم کمک می کنن. می دونستم که درک و فهم به هیچ وجه به سن و سال ربطی نداره اما این مدت خیلی محکمترش کرد.

می بندمش و میرم که نامه تایید دفاع رو بدم به مدیر گروهم

یاد سوتی های دانشگاه بخیر

2010-12-25T11:34:00.000+03:30

خوابگاه پر از خاطره است ، رنگ و وارنگ. هر وقت سرویس دانشگاه برمی گشت، یه موضوعی بود که بچه ها تند تند بیان و برای هم تعریف کنن ویه دفعه می دیدی صدای خنده تو یه اتاقی رفت بالا. بعضی وقتها هم پیش می اومد که تو آشپزخونه، تو دستشویی، تو صف تلفن یا صف سلف بچه ها اتفاقات رو برای هم تعریف می کردن. چند وقت پیش یاد یکیشون افتادم. یکی از اونایی که باعث می شد که صاحب خاطره دیگه پاشو تو کلاس نذاره.
با یکی از اتاقایی که بچه های مهندسی توش بودن خیلی صمیمی بودیم. اتاق اونا چهار نفره بود و ما شش نفره. چون اتاق ما بزرگتر بود اغلب می خواستیم دور هم جمع شیم می اومدن پیش ما. آخر هفته ها همیشه اتاق ما بودن و به قول خودشون براشون سفره می انداختیم از این سر به اون سر. بماند که آخر سر هم ظرفها می موند برا خودمون! یه دیگ غذا درست می کردیم. نصف شبا هم می اومدن سراغمون و اگه بیدار بودیم سمبوسه و پیراشکی سرخ می کردن و می آوردن دور هم می خوردیم. البته این وقتی بود که یکی تازه از خونه اومده بود و گنجه غذا ها پر بود. در غیر صورت به پنیر و کره و مربا قناعت می کردیم. بعضی وقتها هم بچه ها می افتادن به جون حافظ و ورق و فال و هفت خبیث و حتی بالش. انقدر بالش تو سرو کله هم دیگه زدیم... یادش بخیر

بگذریم ، کلا از موضوع پرت شدم. یه روز که سرویس اومد دیدیم یه دفعه در باز شد و شش تاییشون پریدن تو اتاق ما. از بس خندیده بودن همشون چشاشون سرخ شده بود.جریان از این قرار بوده که استاد حل تمرین جدیدشون یه آقای نسبتا جوانی بوده. کلاس هم بیشتر آقایون تشریف داشتن. یکی از دخترا رفته پای تخته مسئله حل کنه. آخر مسئله، تو حساب کتابا گیر کرده. هی ساده کرده هی برگشته پاک کرده دوباره رسیده به همون قسمت مسئله و وایستاده. استاده از پشت کلاس پرسیده که خانم فلانی چی شده چرا حلش نمی کنی؟ دختره هم کلافه برگشته گفته آخه استاد یه مو* تو مخرجم گیر کرده!
بیچاره منظورش این بو تو مخرج کسر یه مو مونده که نمی تونه ساده اش کنه ولی خوب به بهترین! شکل ممکن اون رو توضیح داد.
فکر نمی کنم لازم باشه بگم بعدش چه اتفاقی تو کلاس افتاده بود!!

* μ

پشت در مطب

2010-12-18T23:11:00.002+03:30

سر صبح هست و همه خواب آلود. اینو از چشمهای قرمزی که به در اتاق چشم دوختن یا صدای خرو پف مردی که دو صندلی اونطرف تر خوابیده میشه فهمید.دکتر نیست. جراحی داره. بیمارا شماره به دست رو صندلی ها نشستن. بعضی ها برای اینکه خوابشون نبره و گه گاه برای اینکه دردشون رو فراموش کنن با هم حرف می زنن. چند ساعت که پشت در مطب منتظر بشینی کلی زندگینامه ناب برای نوشتن دستت میاد. هر چند وقت یه بار آقای خوابیده از صدای خرو پف خودش بیدار میشه و یه نگاهی به اینور و اونور می ندازه و دوباره می خوابه. به نظر میرسه فرهنگ مردم رفته بالا. کسی بهش نمی خنده. تک و توک می شونی که می گن بیچاره خوابش میاد حتما دیشب نخوابیده. فکر کنم دیگه همه با معضی کم خوابی و بیخوابی آشنا شده باشن.

یه خانمی اونورتر نشسته. نگرانه. یه غده پشت گردنشو درومده و نمی دونه که چی هست. خانم بغل دستیش میگه که مادر من دو هفته پیش از گردنش یه غده یک کیلویی رو دراوردن. با خودم میگم: یک کیلو!!! چه جوری راه می رفته با اون یک کیلو تو گردنش!! بعد هم شروع می کنه گفتن که کاری نداره و دکترا عادت کردن و مال شما که کوچیکه. یه جور دلداریه دیگه. یه مادرو بچه با یه آقایی میان. پسره موهای فرفری پری داره و همش مامانش رو مجبور می کنه که دست بکنه تو کیفش و بطری آب رو بهش بده. یه قلپ می خوره و دوباره بهش میده و پنج دقیقه نشده دوباره این کارو تکرار می کنه. هیچ اعتراضی هم وارد نیست وگرنه با مشت خدمت کتف مامانش می رسه. بالاخره بطری رو چپ می کنه رو زمین. انگار برای اولین باره با جاذبه زمین مواجه شده با تعجب به آبی که از بطری ریخته نگاه می کنه بعد رو می کنه به آقای همراهشون ومی گه بابا ریخت! همین یه جمله کافیه یا خانمی که غده داره سرش بره پشت گوش اون یکی: یعنی باباشه!!! خوب آقای همراه بیشتر به بابابزرگش می خوره. یه خورده نگاه های متعجب و گاه ناامیدانه رد و بدل میشه و بعد دوباره همه مشغول کار قبلی میشن. اونورتر یه خانمی نشسته که بهش می خوره ناظم باشه. منو بدجوری یاد ناظم های مجرد مدرسه می اندازه. صاف، لاغر، جدی، محجبه و با حدی بداخلاق. ساعت یه ربع به ده بالاخره چراغ اتاق دکتر روشن میشه. مریضا شروع می کنن به پرسیدن شماره همدیگه. یه خانم و آقایی که کنار من هستن می پرن جلو و خانم با اخم می گه که شماره اش یک هست. شماره دو و سه تا پنج هم جلوی در صف می بندن. شاید اگه اون جلو وایستن و راه بندون ایجاد کنن زودتر نوبتشون بشه. یا شاید چون نوبتشون نزدیکه حس مالکیت در رو پیدا کردن. نمی دونم چرا ما ایرانی ها عادت داریم هر جا تنگ تره و سر راه تره همونجا وایستیم. همیشه تو اتوبوس هم جلوی در وایمیستیم و با اینکه ایستگاه آخر پیاده می شیم اما عقب تر نمی ریم.

یکی دو نفر می رسن و می گن ما نامه داریم و می تونیم بریم تو. دعوا سر اینکه نه نوبت ما هست و نمیشه و .. بالا می گیره. یکی دو نفر که می رن یکی از راه می رسه می گه من نفر اولم. شماره اش رو که نگاه می کنن می بینن بله! حالا اون یکی شماره اش چند بوده خدا داند. خانم شماره یک دو تا مریض جریمه میشه تا راهش میدن بره تو. شماره یازده که می خواد بره تو معلوم میشه دو تا شماره یازده هست. یکم سرو صدا می کنن بعد معلوم میشه یکی از جراحا نیومده و مریضهاش رو فرستادن اینور. خوب حالا باید با مریضهای بیگانه ! هم سرو کله بزنن. مریضها می گن که اول باید مریضهای خود دکتر برن بعد اونیکی مریضها. نمی دونم از کی تا حالا دکترها هم مال من مال تو شدن. این دکتر ما هست پس اول ما می ریم بعد شما که مریضهای اون دکترین برین! نمی دونم. منطق جالبیه. به هرحال! یکم که صدا می خوابه دوباره یه مریض که شماره اش گذشته پیداش میشه و دوباره بحث و... همه هم جراحی هستن و یکی نامه بستری آورده اون یکی آزمایش آورده یکی هم وقت جراحی می خواد! هیچ کس بهانه بستری و اورژانسی و نامه و .. قبول نمی کنه. یه پسری یکم اونور تر نشسته که کفشاش خیلی حواس منو پرت کرده. کفش های سبزی که دو تا دایره قرمز روی جلوی هر دوشون هست. یه خورده غیر عادی هست. سرش رو با یه تیکه پارچه سیاه عین دزدای دریایی بسته. صداش انقدر بلند و اخلاقش انقدر تنده که وقتی می پره وسط بحث همه بی اختیار گارد می گیرن. انگاری می خواد یکی رو بزنه. میگه ورزشکاره ریه اش رو چند وقت پیش عمل کرده. یه بار که پا میشه بره وسط بحث جلوی در، می بینم روی شلوارش هم لک قرمزه جلوتر که میاد معلوم میشه خونه. خوب سرگرمی جدید پیدا کردم.. یعنی چی شده! پس دایره های قرمز روی کفشاش هم خونه. تازه نیست اما خیلی هم کهنه نیست.
ساعت تقریبا یازده شده. همه کلافه شدن. یه خانمی رو از اورژانس آوردن. رنگ به رو نداره. یه دختر کوچولوی ساکت هم گوشه مانتوش رو گرفته. یه آمپول عجیب هم دستشه. میگه که خون تو دستش لخته میشه و از اورژانس فرستادنش پیش جراح تا اون آمپول که در واقع یه لوله هست تو گردنش فرو کنن تا بره دیالیز. جوونه، خیلی جوون!! مالکین در اصلا به میزان اورژانسی بودن وضعش توجهی نمی کنن. خودش و شوهرش هم انقدر مظلومن که صداشون در نمیاد. آخر سر خود دکتر صداش می زنه. به نظر می رسه از اورژانس زنگ زدن و وضعیتش رو پرسیدن. بالاخره می ره داخل و دخترش با بغض پشت در می مونه. آروم و بی صدا گریه می کنه. فکر کنم پنج سالش باشه. یه پسر شیطونی هم اونجاست. میره طرفش و هی نگاهش می کنه و میخنده. کوچیکتره. یواش دستشو می گیره و میگه دوست بشیم؟ کم کم اشکای دختر که اسمش ساراست بند میاد. پسر هم که گویا عرشیا هست وقتی می بینه که دیگه گریه نمی کنه برمیگرده پیش مامانش.

مشکل خانمی که غده داره هم برطرف میشه و معلوم میشه که اون آقا بابا بزرگ بچه هست و بچه هنوز یاد نگرفته بگه بابایی و به هر دو میگه بابا!
پسر کفش خونی، دستمال سرش رو در میاره و سرش رو میندازه پایین. موهای سرش راه راه دراومدن. مثل زمینی که یه ردیف درمیون چمنش رو زده باشن.دستش به کمرش هست. به نظر می رسه سنگ کلیه داشته باشه. یکی از کنارم میگه می بینی سرش رو، معلومه قمه می زنه!!! صدای چرق چرق یادم میفته. ناخودآگاه سرم رو برمی گردونم. اونور دوباره دعواست. یه شماره چهاری هم پیدا شده!

بعدا نوشت: دوست عزیزی که با جستجوی"خاطرات سلمونی و کچلی" به این وبلاگ رسیدی و دوست دیگری که در همون روز با "درددلهای یک کچل" سر از اینجا درآوردی، هیچی فقط خواستم بگم هیچ کدوم حس تنهایی نکنین و بدونین که یکی دیگه هم بوده که درد مشترکی داشته و جستجوی مشابهی انجام میداده. همدیگه رو تو غم خودتون شریک بدونین!!!

بعداتر نوشت: یعنی حتی از عبارتهای جستجو شده هم شانس نیاوردیم!!

گیسوان به فنا رفته!

2010-12-09T21:10:00.001+03:30

ای کسانی که به آرایشگاه می روید و موهای نازنینتان را به آرایشگرانی می سپارید که چاپلوسانه در گوشتان می خوانند اگر موهایتان رو خرد بکنند بسیار زیباتر شده و بدون هیچگونه زحمتی هم به خوبی مدل خواهند گرفت،

نکنید این کار را، گول نخورید!

زمانی می رسد که دلتان می خواهد موهایتان را اینگونه ببافید

یا این گونه

یا اینگونه

و یا حتی این گونه

و آن زمانیست که از هر گوشه گیسوان خرد شده تان پریشان گشته و بیرون می ریزند و یک دسته موی بهم ریخته جایگزین بافت مویتان می شود

همانا آن زمانیست که با چسب دوقلو به جان گیسوان بدبخت می افتید

و این پندیست برای آنان که می اندیشند و نه آنان که به سخنان آرایشگران گوش فرا می دهند.

کوری

2010-12-05T20:37:00.001+03:30

خیلی وقت پیش خونده بودمش ولی همانطور که همه می دونین و جز قوانین انسانی هست، هر آدمی وقتی کاراش زیاد باشه تازه یاد کارهایی که می تونه انجام بده می افته و الکی کارهای اصلی رو می اندازه عقب. خوب منم از این قاعده مستثنی نیستم!

اول از همه باید از کسی که منو با این کتاب آشنا کرد تشکر کنم. خاطره زیبایی رو تو ذهنم حک کرد. من منتقد نیستم فقط حس خودم رو از خوندن کتاب می نویسم. خوبیش اینه که اگه چند سال دیگه هوس کردم دوباره بخونمش می تونم حس اون موقع رو با الان مقایسه کنم

دیدن عکس روی جلد حس تلخی داره. تا حالا جلوی آینه وایستادین خودتن رو بدون چشم مجسم کنین؟ حالا جسمی هم نه. فکر کنین یه روز صبح مثل همیشه برین جلوی آینه و هیچی نبینین. همیشه فکر می کردم افرادی که یه دوره بینایی رو تجربه می کنن و بعد از دستش می دن خیلی بیشتر زجر می کشن تا اونایی که هیچ تجربه ای در این مورد ندارن. کسی که از اول نابینا بوده روحیه بهتری داره و امید بیشتری برای ادامه زندگی. راحت تر هم باهاش کنار میاد و راه و چاه رو یاد می گیره و بعد یه مدت تمرین می تونه بدون کمک زندگی کنه. اما کسی که با آداب زندگی روشن بزرگ شده و یکدفعه این زندگی ازش گرفته ش، اراده زیادی می خواد تا از اون زندگی دل بکنه و تمام آموخته هاش رو بذاره کنار و از اول یاد بگیره.

از اول داستان همش با حس دیگه ندیدن دست و پنجه نرم می کنی. اما شنیده های ما از کوری چیزی نیست که اینجا می خونیم. بدون دلیل، یکباره و البته سفید. کوری همیشه مساوی با سیاهی بوده، حداقل برای من. هیچ وقت به فکرم نرسیده بود که ممکنه رنگ دیگه ای داشته باشه. مثلا آبی باشه، زرد باشه. شاید برای اینکه خودم وقتی چشمام رو می بندم سیاهی می بینم برای همین تصور تاریکی یکی از راحت ترین راه های شبیه سازی کوری هست. اما اگه چشمای خودمون رو ببندیم و جلوی صورتمون یه لامپ صد وات روشن کنیم چی؟ چه حسی داره؟ یه بار وقتی می خواین بخوابین درست زیر یه لامپ پر نور بخوابین، شاید اونجوری بهتر این کتاب رو درک کنین.

در کل داستان تنها کسی که باهاش همزاد پنداری کردم زن دکتر بود. شاید چون از کوری می ترسیدم. فکر کنم اکثر خواننده های داستان هم تنها شخصیتی که وقتی حرف می زد نفس راحت می کشیدن اون بود.اما اون هم حس بدی داشت. حس تنها بودن، آخرین نفر بودن.هم خوب بود هم بد. خوب از نظر متفاوت بودن و بد از نظر مسئولیت. وقتی متفاوت باشی و آخرین نفر باشی یا باید بذاری بری یا بمونی و کمک کنی و به تنهایی نابودی و پستی رو ببینی.

ما هم کوریم. خیلی هامون کوریم. شاید کوری جسمی نباشه اما از نظر روحی و احساسی کوریم. تعداد کمی از ما که هنوز می بینن مسئولیت زیادی دارن. خیلی هاشون سعی می کنن و می کردن که به ما کمک کنن و هدایتمون کنن تا از خوی انسانی خودمون دور نشیم اما ما از روی حسادت بوده یا ترس یا کنجکاوی یا هرچیز دیگه ای بهشون حمله کردیم و از پا درشون آوردیم. و تازه بعد این کار فهمیدیم که کاچی به از هیچی بود و ما اون رو هم از دست دادیم. بقیه بینا ها هم که رفتار ما رو دیدن یه جا قایم شدن یا اینکه ما رو ول کردن و رفتن. ای کاش هنوز هم آدمهای بینایی پیدا بشن که بخوان دست ما رو بگیرن و راه سوپر مارکت رو نشونمون بدن قبل از اینکه همدیگه رو بخوریم.

پ.ن: گویا فیلمی رو هم به همین نام از روی داستان ساختن. هنوز ندیدمش ولی باید جالب باشه

کار خیر

2010-12-01T21:18:00.000+03:30

از بچگی تو گوشمون خوندن که کار خیر بکن تا تو زندگیت خیر ببینی. این آویزه گوش هممون هست. فکر کنم کم پیش بیاد کار خیری رو صرفا به خاطر خیر بودنش انجام بدیم. همیشه تو یه گوشه ای از ذهنمون منفعت خودمون رو در نظر می گیریم. صدقه می دیم تا از بلا حفظ بشیم.

تو اتوبوس جامون رو به سالمندان می دیم تا وقتی خودمون هم پیر شدیم یکی جاشو به ما بده. چند بار شده از کنار صندوق صدقات رد شیم و بدون هیچ چشمداشت و انتظاری یه دفعه ای هزار تومن بندازیم توش؟

به دوستامون تو درس کمک می کنیم تا خدا هم مشکلات ما رو یه جوری حل کنه و یکی رو بذاره جلو پامون. نمی گم بده فقط وقتی فکرش رو بکنیم آخرش هم باز منفعت طلبی حرف اول و آخر رو می زنه.

بهمون گفتن کار خوب بکن تا شاد باشی و شاد زندگی کنی. درسته که وقتی کار خوبی انجام می دی از ته قلبت شاد میشی و یه حس غرور بهت دست میده اما اگه یه کم دقت کنیم در اکثر موارد شاد هستیم که به دیگران کمک می کنیم. وقتی شاد هستی و انگیزه و امید داری زنبیل پیرزنی را تا سر کوچه اش میبری، دست پیرمردی رو میگیری و از پله می بریش بالا، به یه بچه که تو اتوبوس گریه می کنه شکلات میدی. اما روزهایی که گرفته ای سرت به کار خودته. پیرزن رو می بینی که کنار خیابون وایستاده و نمی تونه رد شه، صدای گریه بچه رو میشنوی، زنبیل پر خرید رو می بینی و رد میشی. اگه یه ذره شادی تو وجودت باشه همت می کنی و میری سراغشون اما اگه غم عالم رو اون لحظه ریخته باشن تو وجودت شاید اصلا اونا رو هم نبینی. وقتی به دوستت تو درساش کمک می کنی که خودت از این بابت مشکلی نداشته باشی وگرنه فقط گوش میکنی و رد میشی
شاید کمک کردن باعث شادیمون بشه اما تا وقتی شاد نباشیم کمک کردن برامون معنی نداره

خیلی پیش اومده که چنین اتفاقاتی رو ببینم ،حتی چندبار هم برام پیش اومده.
این اتفاقات تعریف های من از خوبی و محبت و دوستی رو زیر سوال می بره. با دیدن این چیزا به نظرم نمیشه به کسی صفت مهربون یا بدجنس داد، نمیشه کسی رو خیر یا خسیس خطاب کرد، همه چی نسبی میشه، به زمان و مکان وابسته میشه.
بعضی وقتها همه چیز معنی شونو برام از دست میدن

موجودات عجیبی هستیم!

ماکت

2010-11-24T20:58:00.000+03:30

همیشه عاشق ماکت بودم. اصلا ته دلم خالی میشد وقتی یه ماکت می دیدم. یه بار آموزش پرورش نمایشگاهی از ماکت گذاشته بود خودتون دیگه تصور کنین من عاشق ماکت اونجا چه حالی بودم. ماکت خونه های روستایی، مزرعه ، دامداری، دشت، زنهایی که لباس محلی پوشیده بودن و سر تنوری که با چراغ روشنش کرده بودن نون می پختن. پسرایی که داشتن شیر می دوشیدن. مادربزرگایی که روسری گل گلی سرشون بود و کنار سماور نشسته بودن. بابا بزرگایی که قلیون کنارشون بود.
بابا هایی که تو مزرعه بالای درخت بودن. دخترایی که کنار رودخونه رخت می شستن.
عشق من وقتی بیشتر میشد که می دیدم تو رودخونه خمیری شون واقعا آب وجود داره. به درختاشون میوه های نگینی چسبیده.
راهنمایی که بودم سطح زمین رو با خمیر سنگک درست کردم. از یه طرف کوه آتشفشانی بود که با دارچین و سماق و زردچوبه رنگش کرده بودم بعد می رسید به فلات و جلگه کنارش یه آبشار و رودخونه و دریاچه که کفش رو نایلون چسبوندم و توش آب ریختم. بعد می رسید به صحرا که با زردچونه و زنجبیل و کاکتوس های خیلی کوچولو درستش کردم. و اون طرف هم کوه های بلندی که با کاکائو و هر چه بالاتر می رفت خاک قند رنگ کردم. بقدری این ماکت رو دوست داشتم که دلم نمی اومد ببرم مدرسه. بماند که معلم جغرافی مون که چیزی از عزرائیل کم نداشت گفت که نمیشه گذاشتش تو نمایشگاه!

هیچی دیگه، این مقدمه رو گفتم که بگم من عاشـــــق این عکسا و ایده شون شدم.
از فرستنده این ایمیل و همچنین دوستی که بهم یاد داد چطور عکس ها رو از ایمیل سیو کنم ممنونم